ΕΦΥΓΑ
Μπορει να φυγες,μπορει να μαι εδω...βλέπω την σκονη σου μακριά καθως δύει ο ηλιος...στα σταχτιά βουνά του καλοκαιριού ...και μενεις μια θύμηση γλυκία σαν μελι σαν γλυκό κερασι...τα χειλη σου το σωμα σου η φωνη σου....τατουαζ μικρο στου μυαλού το βαθος....οι αγαπη ποτε δεν χανενται ....ξαναζει με δακρυ με χαμογελο ...ειν δικη μου, ειν δικη σου ,ειμαστε εμεις.....Φωτα νυχτερινά της πολης ...αυτης που μας χωρίζει...δυο κοσμοι ξέχωροι διαφορετικοί ...τοσο βαθιά δεμένοι ...αυτοκαταστροφικοί και αναγεννούμενοι...ρωταω τον θεο γιατι;...ουτε αυτος δεν ξερει....διαφορετικοι;....μοιραίοι ....ερωτευμενοι....ζωντανοί....Τελικα οι μεγάλοι ερωτες ειναι βουβοι ,τυφλοι,μουγκοί...ανεκπλήρωτοι..ζουν στις καρδιές μας.....Νεράιδα του ποταμού πάρε με μαζι σου...κοίμισε με πανω στα φτερα σου...δώσε μου γαλήνη ηρεμία...δακρυ....σ ενα ονειρο ...μια παραζάλη ....μια φαντασια.....κανε το δακρυ μου νερο και δρόσισε την....κανε με αιμα στην καρδια της....Ταξίδι....ταξιδι στην ζωη...δωσε της τον ερωτα μου....εγω ας μην εχω τιποτε...Εφυγα....
ΒΕΡΓΙΝΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ
