Πάντα οι εραστές μου ήτανε στρατιώτες.
Ποτέ δεν το θελα.
Μα οι σπασμένοι καθρέφτες, είναι τελευταία πολύ της μόδας.
Μόδα και στρατός.
Απλός ή μισθοφορικός.
Μηχανή παραγωγής των εραστών.
Μηχανή παραγωγής για φέρετρα λευκής απόχρωσης.
...
Οι εραστές μου πάντα πάθαιναν ενός τύπου λεύκανση,
μέχρι που γινότανε διάφανοι και εξαυλωνόταν.
Πως να αγαπήσεις κάτι που μπροστά σου δεν υπάρχει;
Τότε μαθαίνεις κάτι άλλο ν΄ αγαπάς...
Ένα όνειρο ή ένα τάμα.
...
Τους ζήλεψα τους Άγιους και τους επαναστάτες.
Δεν την μπορώ την τόση τελειότητα.
Ο πολύς ο ήλιος με τυφλώνει.
...
Και έμαθα να ζω τη νύχτα.
Στο Βερολίνο του 1945 ή κάπου σαν εκεί, σαν τότε.
Έγινα Ιέρεια της παρακμής και όνειρο της πείνας των φαντάρων.
Γιατί η ελπίδα ενός έρωτα, δίνει στους στρατιώτες αντοχή και δύναμη.
Όπως και τα ναρκωτικά.
...
Για αλλού ξεκίνησα, άλλα ονειρεύτηκα, αλλά μου μάθαν άλλα...
Την μέρα με λιθοβολούν, τη νύχτα με λατρεύουν.
Τελικά ο έρωτας χειραγωγείται, με λόγια, όπλα, γραβάτες και πολλά λεφτά.
Ή και με λίγα, ανάλογα το όνειρο...
...
Κοιτάζω ένα μου φουστάνι.
Έχει χρώμα πράσινο.
Δεν το φορώ ποτέ.
Το πράσινο με πρόδωσε, όπως και όλη η φύση.
Γιατί στην φύση εγώ γεννήθηκα, μα κείνη μ΄ απαρνήθηκε.
Γιατί ήμουν κάτι το περίπου.
Περίπου φτωχή, περίπου πλούσια...
Περίπου ερωτική, περίπου υπολογίστρια...
Αν είσαι κάτι το περίπου, ο δρόμος σου περνά υποχρεωτικά μες απ τη νύχτα...
...
Υπολόγισα το κέρδος, υπολόγισα την ανάγκη, υπολόγισα την ορμή.
Και επέλεξα τον πρώτο στρατιώτη...
Μετά ο επόμενος, μετά και άλλος...
Κάποιοι φοράγανε χακί στολές, κάποιοι γυαλιστερά κοστούμια και κάποιοι νάυλον κρατούσαν τις σημαίες.
Δεν έχουν όλοι οι στρατοί χακί στολές...
Δεν έχουν καν όπλα...
Ένας υπολογιστής, ένα μολύβι, δέκα λέξεις, προσφέρουν θάνατο πιο σίγουρο...
...
Τα στρατιωτικά κινήματα γίνονται πάντα νύχτα, οι επαναστάσεις δεν έχουνε συγκεκριμένη ώρα.
Γιαυτό κι εγώ αγαπώ τη νύχτα και την σιγουριά που μου προσφέρει, γιατί από εκείνη ζω.
Το έχω υπολογίσει, το έχω αποδεχθεί.
...
Κάποτε γνώρισα έναν επαναστάτη.
Μόνο αυτόν αγάπησα.
Την τρίτη μέρα τον δολοφόνισαν στρατιώτες μισθοφόροι.
Τους μίσησα...
Κι από τότε, τους δίνω το κορμί μου, όπως ο διάβολος χαρίζει το φαρμάκι λίγο - λίγο...
Τους σκοτώνω με τρόπο αργό.
Σκοτώνω την σκέψη τους.
Σκοτών τα όνειρά τους.
Τους γίνομαι ανάγκη, μετά εξαφανίζομαι...
Η απουσία μου,είναι μια τιμωρία.
Η απουσία μου, είναι ο θάνατος του.
Γιατί τελικά τα πάντα ειν αγάπη...
...
Μπορούν οι μισθοφόροι ν΄ αγαπήσουν;
Εγώ τους κάνω και μπορούν.
Μετά ο θάνατος τους είναι πάντα πιο σκληρός, μέσα από ψυχής τα βίαια βασανιστήρια...
...
"Όταν η βία γίνεται συνήθεια καθημερινή, ο Κόμης Μόντε Κρίστο, γίνεται και γυναίκα..."
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
Ποτέ δεν το θελα.
Μα οι σπασμένοι καθρέφτες, είναι τελευταία πολύ της μόδας.
Μόδα και στρατός.
Απλός ή μισθοφορικός.
Μηχανή παραγωγής των εραστών.
Μηχανή παραγωγής για φέρετρα λευκής απόχρωσης.
...
Οι εραστές μου πάντα πάθαιναν ενός τύπου λεύκανση,
μέχρι που γινότανε διάφανοι και εξαυλωνόταν.
Πως να αγαπήσεις κάτι που μπροστά σου δεν υπάρχει;
Τότε μαθαίνεις κάτι άλλο ν΄ αγαπάς...
Ένα όνειρο ή ένα τάμα.
...
Τους ζήλεψα τους Άγιους και τους επαναστάτες.
Δεν την μπορώ την τόση τελειότητα.
Ο πολύς ο ήλιος με τυφλώνει.
...
Και έμαθα να ζω τη νύχτα.
Στο Βερολίνο του 1945 ή κάπου σαν εκεί, σαν τότε.
Έγινα Ιέρεια της παρακμής και όνειρο της πείνας των φαντάρων.
Γιατί η ελπίδα ενός έρωτα, δίνει στους στρατιώτες αντοχή και δύναμη.
Όπως και τα ναρκωτικά.
...
Για αλλού ξεκίνησα, άλλα ονειρεύτηκα, αλλά μου μάθαν άλλα...
Την μέρα με λιθοβολούν, τη νύχτα με λατρεύουν.
Τελικά ο έρωτας χειραγωγείται, με λόγια, όπλα, γραβάτες και πολλά λεφτά.
Ή και με λίγα, ανάλογα το όνειρο...
...
Κοιτάζω ένα μου φουστάνι.
Έχει χρώμα πράσινο.
Δεν το φορώ ποτέ.
Το πράσινο με πρόδωσε, όπως και όλη η φύση.
Γιατί στην φύση εγώ γεννήθηκα, μα κείνη μ΄ απαρνήθηκε.
Γιατί ήμουν κάτι το περίπου.
Περίπου φτωχή, περίπου πλούσια...
Περίπου ερωτική, περίπου υπολογίστρια...
Αν είσαι κάτι το περίπου, ο δρόμος σου περνά υποχρεωτικά μες απ τη νύχτα...
...
Υπολόγισα το κέρδος, υπολόγισα την ανάγκη, υπολόγισα την ορμή.
Και επέλεξα τον πρώτο στρατιώτη...
Μετά ο επόμενος, μετά και άλλος...
Κάποιοι φοράγανε χακί στολές, κάποιοι γυαλιστερά κοστούμια και κάποιοι νάυλον κρατούσαν τις σημαίες.
Δεν έχουν όλοι οι στρατοί χακί στολές...
Δεν έχουν καν όπλα...
Ένας υπολογιστής, ένα μολύβι, δέκα λέξεις, προσφέρουν θάνατο πιο σίγουρο...
...
Τα στρατιωτικά κινήματα γίνονται πάντα νύχτα, οι επαναστάσεις δεν έχουνε συγκεκριμένη ώρα.
Γιαυτό κι εγώ αγαπώ τη νύχτα και την σιγουριά που μου προσφέρει, γιατί από εκείνη ζω.
Το έχω υπολογίσει, το έχω αποδεχθεί.
...
Κάποτε γνώρισα έναν επαναστάτη.
Μόνο αυτόν αγάπησα.
Την τρίτη μέρα τον δολοφόνισαν στρατιώτες μισθοφόροι.
Τους μίσησα...
Κι από τότε, τους δίνω το κορμί μου, όπως ο διάβολος χαρίζει το φαρμάκι λίγο - λίγο...
Τους σκοτώνω με τρόπο αργό.
Σκοτώνω την σκέψη τους.
Σκοτών τα όνειρά τους.
Τους γίνομαι ανάγκη, μετά εξαφανίζομαι...
Η απουσία μου,είναι μια τιμωρία.
Η απουσία μου, είναι ο θάνατος του.
Γιατί τελικά τα πάντα ειν αγάπη...
...
Μπορούν οι μισθοφόροι ν΄ αγαπήσουν;
Εγώ τους κάνω και μπορούν.
Μετά ο θάνατος τους είναι πάντα πιο σκληρός, μέσα από ψυχής τα βίαια βασανιστήρια...
...
"Όταν η βία γίνεται συνήθεια καθημερινή, ο Κόμης Μόντε Κρίστο, γίνεται και γυναίκα..."
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
