ΖΩ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΥΓΩ

ΖΩ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΥΓΩ
Θέλω να ζω μέσα σε μια θάλασσα από Ζεν...
'Ενα κίνητρο  σοφίας και δημιουργίας ...
Μια βόλτα μέχρι την πόρτα της αγάπης...
Μπορεί να  ταξιδέψω μακρυά απ τον εαυτό μου...
για να ορίσω τις διαστάσεις του σήμερα...
και η σκέψη μου να καθορίσει στο όλον που αναζητώ...
μέσα  από τις άσκοπες διαμάχες πνεύματος και υλικών..
Και πίσω από όλα ένας θάνατος...
Οριστικός ή μεταβατικός ...
Εναλλαγή της φάσης...εναλλαγή της φύσης...
Πνεύμα,ψυχή και σώμα...
Μεγαλοσύνη μιας υπέρβασης των καταστάσεων,
των λόγων και του αύριο...
Πάλι ...να ξεπεράσω το βρόμικο μυαλό μου...
και τα σκουπίδια του γύρω διαστήματος...
Ταξιδεύω...ζω ... μέχρι να φύγω....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΗΡΕΜΑ

ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΗΡΕΜΑ
Μια μέρα που θα κάνει κρύο...
θέλω να ανοίξω την πόρτα της καρδιάς σου...
και ζέστη να σου δώσω...
Μόνο για σένα...
από συμπάθεια που η μάζα την αποκαλεί έρωτα...
Δεν θα σου πω...
ούτε μωρό μου ,ούτε μωράκι μου...
Όμως θα σαγαπώ...
και εσένα θα σκέφτομαι...
Εσένα μόνο..
Με έγνοια ,με ψυχή....
'Ετσι απλά και ήρεμα...
Αλήθεια πότε θα μάθουμε,
 να αγαπάμε απλά και ήρεμα;
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ

ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ
Έπεα πτερόεντα στους ανέμους ,
της στέπας και της θάλασσας...
Φλουριά και σπόροι ...
σαν τα λόγια που φεύγουν...
Και μαζεύονται και σκορπιούνται ...
Και φτάνουν...
Σε χέρια ...του καλού και του κακού...
Και από κει ταξιδεύουν ξανά....
και πάλι...
Μόνο στάσεις κάνουν...
Και κλαίνε ...
Γιατί μοιρολογούν την αδυναμία τους...
Που ενώ αγαπούν και θέλουν, να μην μπορούν..
αυτούς που πρέπει να βοηθήσουν ...
Και η ευχή στον ουρανό πηγαίνει...
με βαθύ αναστεναγμό...
Να χαν φτερά να πέταγαν...
στου δίκαιου τους δρόμους ...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΔΡΟΜΟΣ ΕΥΜΕΤΑΒΛΗΤΟΣ

ΔΡΟΜΟΣ ΕΥΜΕΤΑΒΛΗΤΟΣ
Η θρυλική γραμμική μου ακολασία τελείωσε...
Έπεσε σε στροφή...
Εγώ έστριψα μα αυτή όχι....
Γκρεμίστηκε...
Κι αν έκλαψα;
Ήταν από εγωισμό ...
Μα μέσα μου γελούσα ..
Ανάσα πήρα...
Οι στροφές  γεννούν  σοφία...
και οι ευθείες την ανία...
Δρόμος...ευμετάβλητος ...
Συνεχίζω...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΜΕΓΑΛΗ ΝΥΧΤΑ

Η ΜΕΓΑΛΗ ΝΥΧΤΑ
Βουλιάζει την μνήμη του αγνώστου,
ο ρυθμός της πρώτης ημέρας το κόσμου...
Φύλαξε τον ήλιο στην τσέπη σου...
θα σου χρειαστεί μια μέρα μέσα στο χειμώνα...
που οι πάγοι θα καλύψουν το χώμα..
και τα σύννεφα τον ουρανό...
Όταν οι ανάσες θα κόβονται απ το κρύο κι απ το φόβο...
Κάνε το καταφύγιο σου...
για ΄σένα,για την αγάπη σου...
μα προπαντός για τις ιδέες σου...
Η μεγάλη νύχτα είναι κοντά...
η νύχτα του Νέρωνα και των μαχαιριών ...
μπορεί και των κρυστάλλων ...
Να είσαι έτοιμος...
Βρες τη φωτιά του Προμηθέα ...
Μην τη σβήσεις ...
Μόνο φέρε και άλλους κοντά της...
Πάρτε ενέργεια και διδάξτε τον κόσμο..
να είναι ελεύθερος...
Εκεί στα καταφύγια ,που άλλοι τα λέγαν κατακόμβες...
Και η ελευθερία κρυμμένη σε σπιρτόκουτα ..
θα αντέξει,και θα θριαμβεύσει...
Όταν ο κρυμμένος ήλιος θα βγει
κατακόκκινος από το αίμα αθώων ...
Που θα στάξει στο χώμα ...
και θα ανθίσει νέα ζωή...
Φύλαξε την τη ζωή...μην σου την πάρουν πίσω...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ