ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ

Άξαφνα αισθάνθηκα τυφλός..._Φοβήθηκα..._Δεν έβλεπα τίποτε..._Τα  πάντα γύρω μου, έγιναν σκοτεινός θάλαμος..._Μόνο τα μάτια της φαντασίας μου δούλευαν πια..._Και όπως σε ένα όνειρα, έβλεπα..._Έβλεπα αυτά που ήθελα..._Απέραντα λιβάδια,...ατέλειωτες ακρογιαλιές..._Όσο για το γύρω περιβάλλον μου..._Σαν κάποια δύναμη να με προστατεύει, τίποτε να μη δω..._'Εχουν τόση λύπη αυτές οι καθημερινές εικόνες, που τα μάτια της φαντασίας, γίνονται σωσίβιο ψυχής και τελευταίο διάφραγμα φακού, που καταγράφει ομορφιά..._Μετά, άρχισα να βλέπω πάλι..._Δάκρυα γέμισαν τα μάτια μου...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΛΛΑΓΗ

Ηλιακές συνθέσεις ιστορίας,
ζωγραφιές στα μάτια των παιδιών
αφηρημένα σχήματα πουλιών
σε ουρανούς κρυμμένης φαντασίας.

Μπλέκουν τα δίχτυα, με ψυχές.
Οι ρίζες σκάβουν τις αυλές.
Πορεύονται με γνώσεις,
σβήνοντας απογνώσεις.

Μαχαίρι τούτο λαμπερό
πιάνει γερά το χέρι...
κόβει σχοινί θανατερό.

Βρέχει στην πόλη από βραδύς,
τη γη ποτίζει τώρα,
χειμώνας φεύγει απ΄τη γης.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Άγνωστες πόλεις του βορρά,
της δύσης των ανθρώπων.
Νύχτες πλατιές, που μοιάζουνε
συνήθειες άλλων τόπων.

Άγνωστη χώρα δυστυχής,
σε χρόνους απουσίας.
Ακόλαστη στο παρελθόν,
με φύση υπεροψίας.

Παρούσα τώρα,στην ψυχή,
τέλος του χρόνου ή αρχή,
με δόση φαντασίας.

Άνθρωποι μένουνε εκεί,
αναζητώντας προσμονή
και έτη προσδοκίας.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ