ΝΙΚΑΙΑ 1205 ΜΧ

Δεν άργησε η σκέψη μου, να ταξιδέψει
Σε χρόνους γκρίζους.
Η διάθεση για μια νέα αναζήτηση,
Ήταν ολοφάνερη.
...
Κοίταξα ένα καμένο πεύκο.
Δίπλα του η θάλασσα.
Πιο πέρα και άλλα πεύκα.
Κι αυτά καμένα...
...
Οι άγγελοι, που πέρασαν
Εκεί τη νύχτα,
Είχανε χρώμα μαύρο...
...
Εκείνες τις μέρες, η μουσική
Δεν είχε ρόλο...
...
Κλεισμένη πάντα, σε μουσείο θλιβερό,
Η Ιέρεια του μεγάλου Ναού...
...
Κανείς δεν μίλησε.
Κανείς δεν ζήτησε ,
Τον γυρισμό της ομορφιάς...
...
Το τσίμπημα μιας σφήκας,
Με πονούσε...
Μα το κεντρί, είχε πια χαθεί...
...
Βουνά χυμένα, στα μονοπάτια του πελάγους...
Πίστη σε θαύματα, φτιαγμένα,
Από αγύρτες - τσαρλατάνους...
...
Οκτακόσια χρόνια, πριν
Την ολοκλήρωση του σήμερα...
...
Ύστερα η Πόλη, έπεσε...
...
Από τα τείχη κάτω,
Πέταξε ο λαός τον Αυτοκράτορα....
...
Δυο μετανάστες,
Κοίταξαν με μάτια όλο απορία,
Μια κατοχή...
...
Δυο άλλοι μετανάστες, σχεδίαζαν
Με υπομονή και κόπο,
Μια μεγάλη επιστροφή...
...
Νίκαια 1205 ΜΧ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

Δεν κλαίω πια γι αυτή που έφυγε.
Μόνο χαμογελώ, στη νέα παρουσία.
Κοιτάζοντας, το φως να τρεμοπαίζει
Πάν στα μαύρα της μαλλιά μ΄ ακολασία.
...
Έγραψα κάποτε μια φράση στο χαρτί.
Μικρό ένα στίχο, με παράξενες τις λέξεις.
Ανέμου δρόμοι κι ανοικτές ακτές
Έρωτες του λεπτού, που δεν ελέγχεις.
...
Ήχοι από μουσική παρθένας χώρας,
Ακούγονται από μακρινό ηχείο.
Πρωί - πρωί μ΄ ένα μικρό καφέ,
Είναι κι αυτό, ένα του έρωτα στοιχείο.
...
Στέκετ΄ απέναντι, κοιτώ εγώ μπροστά.
Απρόσμενη αγάπη, που λθε τώρα.
Στης μέγιστης ανάγκης τη στιγμή,
Δώρο Θεού ή ενός ονείρου η ώρα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΓΙΑ ΝΙΚΗΤΕΣ ΚΑΙ ΝΙΚΗΜΕΝΟΥΣ

Διάβαζε για τις μεγάλες μάχες...
Κάποτε, ήθελε να γίνει στρατηγός.
...
Όταν έμαθε, πως στον πόλεμο,
Εκτός από την νίκη,
Υπάρχει και η ήττα,
Έγραφε ύμνους,
Για τους νικημένους...
...
Ρόμελ, Μοντγκόμερυ, Αιζεγχάουερ, Ζούκωφ...
Άραγε, πως ερωτεύονται οι στρατηγοί;
Ερωτεύονται;
...
Ερωτεύονται την καταστροφή.
Κι ονειρεύονται το αύριο,
Γκρεμίζοντας και σκοτώνοντας...
Κι εκεί ο ρόλος τους τελειώνει.
...
Τότε νικητές, γίνονται οι νικημένοι...
Τότε, το λόγο,
Έχουν πάλι οι ποιητές...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΙΕΡΕΙΑ ΜΙΑΣ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑΣ

ξενυχτούσε
σε μέρη ύποπτα
ψάχνοντας μια ζωή
που την είχαν μάθει
να ονειρεύεται
...
μέσα
σε καπνούς και οινοπνεύματα
έλουζε
το όμορφο κορμί της
...
ιέρεια
μιας ματαιότητας
...
σύμβολο μιας
οικειοθελούς απελπισίας
και χυδαιότητας
...
μοντέρνα εποχή
απληστία συναισθημάτων
...
οι πιο πολλοί παράδεισοι
ψεύτικοι
...
κι εγώ
την έβλεπα
ανήμπορος
να αντιστρέψω
την ζωή
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΚΟΛΥΜΒΗΤΡΙΑ

Προκαλώντας μια τύχη,
Βούτηξε σε άγνωστο θαλάσσιο πηγάδι.
...
Έξω ο κόσμος, της έδειχνε,
Μια λύση εύκολη...
...
"Πόσο εύκολο είναι, να δείχνεις!"
"Πόσο δύσκολο είναι. να κολυμπάς!"
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Νύχτα τα φώτα, θέλω να ναι χαμηλά,
Τι,σεβασμό, ζητάει το σκοτάδι.
Κρυφό πρέπει να μείνει αυτό το χάδι,
Γιατί τα χέρια μου ακόμη ειν δειλά.
...
Κάποτε βρέθηκα μικρός σε μια δίνη,
Και δόθηκα σε έρωτα μοιραίο,
Μικρός εγώ - μεγάλη εκείνη,
Με ένα αποτέλεσμα τυχαίο.
...
Δεν το θυμάμαι, μα γνωρίζω
Και η γυναίκα δίπλα μου ελπίζω,
Τον σεβασμό, του έρωτα ζητάει,
Μοναχικός ο τρόπος, που φιλάει.
...
Με ακριβά εσώρουχα ντυμένη,
Χαμένα χρόνια να ξορκίσει προσπαθεί,
Στο τέλος, μ΄ ένα δάκρυ ν΄ αμυνθεί,
Νεανικών ονείρων, μόνη και χαμένη.
...
Ο έρωτας αγάπη, έχει γίνει.
Από τη γη, φυτρώνει μια πνοή,
Σ΄ερωτικού θανάτου μέσα την βοή.
Μια κραυγή στην ηδονή, το τέλος δίνει.
...
Μαθαίνοντας να δίνω και να δίνω
Να παίρνω, ξέρω μόνο μοναξιά.
Νέα γυναίκα, ψάχνει λευτεριά.
Απ΄το κρασί μας, άρχισα να πίνω,
...
Ειν΄ πρόκληση την έλλειψη, που σπάει.
Είναι εχθρός και σύμμαχος καλός.
Γυναίκα πόνος, μόνος, ντροπαλός,
Άνδρα φωτιά, που πρέπει να νικάει.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ