ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ

γράφοντας ταυτόχρονα
...
βλέποντας όνειρα ταυτόχρονα
...
ερωτευόμαστε
και δεν το ξέρουμε
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΟ ΠΙΟ ΕΡΩΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ

περπατούσαμε
σε μια έρημη πόλη
...
ήταν
το πιο ερωτικό μας ταξίδι
...
ήμαστε
πολύ όμορφοι
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΟΠΟΣ ΔΙΑΚΟΠΩΝ

Με ρώτησε:"Που θα πάμε διακοπές;"
Της είπα:"Εκεί, που πήγαινα μικρός με τους γονείς μου"
"Συμφωνώ! Εκεί πήγαινα κι εγώ με τους δικούς μου", μου απάντησε...
"Πηγαίναμε στο ίδιο μέρος, μα δεν συναντηθήκαμε ποτέ...", σκέφτηκα...
Μα τώρα, είμαστε μαζί...
"Ο χρόνος, φυλάει πάντα τις καλές του στιγμές, για να μας τις προσφέρει, με την μορφήτου  έρωτα..."
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ

Μέσα σε χρόνους παρακμής, κάνε τις αισθήσεις σου, να θριαμβεύσουν!

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΗ ΦΥΓΕΙΣ

τα όνειρα
για να τα δεις σωστά
χρειάζεται να έχεις
και άλλα μάτια
...
και αν δεν θυμάσαι το πρωί
τα αγάλματα υπάρχουν
...
η ξενιτιά
δεν είναι όνειρό σήμερα
...
είναι ανάγκη επιβίωσης
...
μη φύγεις
ΑΠΟΣΤΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΟΝ ΛΙΟΝΤΑΡΙΩΝ

ακούγοντας Πινκ Φλόιτ
μελετούσα
την αλλαγή του ηλιοστασίου
μέσα στην ώρα
που ο ήλιος έπαιζε
με μια παράξενη συννεφιά
...
μια σκέψη
πως η ατμόσφαιρα
θα βγάλει καιρό
χτυπούσε
το κουδούνι του μυαλού μου
...
μέρες λιονταριών
θα έλθουν
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΙ ΣΤΑΥΡΟΙ

Ήξερε, πως ο κόσμος είχε αλλάξει.
Μα προσπαθούσε να ζει, μέσα
στον κόσμο, που είχε δημιουργήσει, μέσα
στο ιδιαίτερο ενυδρείο, του σπιτιού του.
...
Ο Ναζωραίος, είχε καιρό, να τον επισκεφτεί...
...
Και ο αέρας, μύριζε βροχή...
...
Στον βράχο, απέναντι
οι σταυροί έστεκαν ξεχασμένοι...μόνοι...
χωρίς εσταυρωμένους...
...
Για να θυμίζουν κάτι,
που δεν έγινε...ακόμη...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΚΟΝΙΣΜΕΝΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

ένα λιμάνι
ένα θέατρο αρχαίο
μια ελιά
ένα κάστρο
...
μια λίμνη
μια αγορά
ένας δρόμος
ένα κοιμητήρι
...
ο τόπος
βαδίζει μέσα
στο παρελθόν
...
η νέα ζωή
είναι
μια ερώτηση
χωρίς λόγια
...
φυσάει στάχτες
...
φυσάει
σκονισμένες αναμνήσεις
...
η επιστροφή
θα καθυστερήσει
κι άλλο
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΙΑ ΤΡΥΦΕΡΗ ΣΤΙΓΜΗ

ο αέρας
μύριζε
χαμένα χρόνια
...
κι εκείνη
του κρατούσε
το χέρι
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΧΩΡΑ

Κοιτάζοντας τα αρχαία αγάλματα,
είδα πίσω τους, το πρόσωπο
του τελευταίου βασιλιά
...
Τι είναι μνήμη;
Είναι το χώμα όριο;
...
Ένας αέρας φυσά,
και ταξιδεύει σκόνες, σκουπίδια και όνειρα.
...
Για κοίταξε!
Βράδιασε κιόλας ...
...
Ο Ιούνης με τον Δεκέμβρη, χορεύουν
μπρος την παλιά μας εκκλησιά...
...
Α! Πως πέρασαν τα χρόνια!
Καιρός να ζήσουμε και πάλι στα μπαλκόνια...
...
Παππού! Γιαγιά: Ελάτε!
...
Τι είναι μνήμη;
Τι είναι τώρα;
Λοιπόν;
...
Οι άνεμοι των χρόνων,
αλλάζουν τις μοίρες, των παιδιών...
...
Και τα χωράφια των χωριών,
περιμένουν τον ήλιο, φυτεμένα
πότε με στάρι και πότε με τίποτα...
...
Αυτό είναι,  ζωή...
Αυτό είναι , άγνωστη χώρα...
...
Και ο καθένας...για τον εαυτό του...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΗΛΕΚΤΡΑ - ΑΜΑΛΙΑ

Πόλη...
Πόλη, μόνη της...
Γεμάτη ανθρώπους...
Μόνη...
...
Ο γαλάζιος καιρός, ξεπερνά τη γνώση...
Και οι μέρες, παίρνουν μακριά,
Τις όμορφες στιγμές της νιότης.
...
Και οι πόλεις, γερνάνε...
Και οι χώρες, ταξιδεύουν...
...
Ήθελα να της πω "σ΄ αγαπώ"...
Και της το είπα...
Δεν άκουσε...
Ίσως δεν κατάλαβε, σε ποια γλώσσα το είπα...
...
Κάθε εποχή και η γλώσσα της,
Κάθε πέλαγος και τα νησιά του...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΕΝΑΡΙΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ

Δεν γνώριζα, αν την ίδια ώρα, που άνοιγα την ομπρέλα μου, άνοιγε και κείνη τη δική της. Ίσως, δυο άνθρωποι, κάτω από την ίδια βροχή. Ίσως δυο άνθρωποι ερωτευμένοι... Ίσως να μην υπάρχει και βροχή...  Πάντα, μπορείς να δημιουργήσεις ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΕΣ ΜΟΝΑΞΙΕΣ

Γλιστρώντας το κορμί της, ανάμεσα στα κύματα,
Απολάμβανε την τελευταία καλοκαιρινή της αγάπη.
Μόνο εγώ την είδα...
Ομορφιά, μαζί και μοναξιά...
Σημεία των καιρών.
Καιροί, που ερωτεύονται μόνο οι μοναξιές...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣΜΩΝ

Μια ζάλη, από το τίναγμα του καραβιού
Και δίπλα, μια σιωπή, που ακούγεται...
...
Τα ονόματα τους,
Σημαδεμένα με κατάρες και ευχές...
...
Κάποιοι, πανηγύριζαν μια άδικη νίκη...
...
Έτσι είναι οι άνθρωποι...
Η ομορφιά τους χάνεται,
Μαζί με την κυριαρχία...
...
Η αδικία, διορθώνει τα πάντα...
...
Κανένας άνθρωπος δεν είναι ίδιος...
Υπάρχουν μόνο αγέλες...
Και όλοι αρχηγοί,
Στα λίγα εκατοστά
Του προσωπικού τους imperium.
...
Για τον Ιησού, υπήρχε ο σταυρός...
Για τον Ανδρόνικο, υπήρχαν τα μαχαίρια...
Για κάποιον στην Αμερική, υπήρχαν μόνο σφαίρες...
...
Η ιστορία, προσφέρει αφειδώς στιγμές,
Που άνθρωποι, πανηγύρισαν το άδικο...
...
Στιγμές πολλές...
Στιγμές ατέλειωτες...
...
"Βλέπεις ανθρώπους να πανηγυρίζουν,
Ψάξε το έγκλημα..."
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ