Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΠΛΕΥΡΑ

Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΠΛΕΥΡΑ
Ο δρόμος ζωγραφίζει με χιλιόμετρα τον κάμπο....
Γράφει τα πλαίσια.....
Και τα χρώματα της φύσης γεμίζουν τα κενά...
Δάση,λιβάδια και χωράφια...
Όλα με το δικό τους χρώμα...
Με μπογιά εποχής...
Κίτρινη ,κόκκινη ,καφέ και πράσινη...
Και πάνω το μπλε του ουρανού...
Μια ζωγραφιά θεού...
Στο μουσαμα του κόσμου...
Που πάει κι έρχεται...
Ψάχνοντας...
στα όρια του κάδρου ...
να βρει την έξοδο...
Πέρασμα στην άλλη πλευρά...
την άγνωστη...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ

ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ
Βουτιά σε κενό αέρα...
Ανάμεσα στα άστρα...
μικρό παιδί ταξιδεύει...
Μόνο του...
διαφορετικό...
με χάρισμα,των άστρων το άγγιγμα ...
Πετάει στο τέρμα...
Εκεί που το σύμπαν βρίσκει τοίχο...
Η ομορφιά και το χαμόγελο νικάει...
Πετά το φως της λύπης
και δοξάζει τη χαρά...
Ωδή στη χαρά...
Ωδή στο μέλλον....
Φτιαγμένο από παιδιά...
χωρίς όρια...
χωρίς σύνορα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΤΑ ΟΜΟΡΦΑ (ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ-ΜΕΛΟΝΤΟΣ)

ΣΤΑ ΟΜΟΡΦΑ (ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ-ΜΕΛΟΝΤΟΣ)
Πάντα την νύχτα ηρεμώ...
Έξω....
Κοιτώντας τα μικρά φώτα...
να χαράζουν γραμμές στο σκοτάδι ...
Γραμμές παράλληλες ή κάθετες...
Σε χρώματα διάφορα...
... μ΄ αρέσουν τα χρώματα...
Κι όταν τα φώτα αναβοσβήνουν ...
με τη μουσική να παίζει...
Μαγικό ταξίδια φαντασίας ξεκινά...
Στα όμορφα....
παρελθόντος και μέλλοντος...
Προσδοκία....μετάβασης ...
Στην Πόλη...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΙΑ ΣΤΑΛΑ ΕΡΩΤΑ

ΜΙΑ ΣΤΑΛΑ ΕΡΩΤΑ
Τα στήθια σου γλυκά θε να αγκαλιάσω ...
Μα μόνο που σε βλέπω σιωπώ...
Χαμόγελο γλυκό η αρχοντιά σου...
Σαν θέλημα θεού θα σε βαστώ...

Σου δίνω μια ευαίσθητη αγκαλιά...
Σου δίνω κι ένα τρυφερό φιλί...
Στα μάτια σου ραγίζει μια μορφή...
Μια στάλα έρωτα...

Ξημέρωσε μια μέρα σαν κι αυτή...
Στον πύργο σου σε βρίσκει δακρυσμένη...
Μονάχη σου ονειρεύεσαι εκεί..
Να έλθω να σε βρω αγαπημένη...

Τα σίδερα να σπάσω της φωτιάς..
Τα όνειρα να ζουν ευτυχισμένα
Δυο στόματα να σμίγουν σιωπηλά ...
Παιχνίδια του έρωτα....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ