Ιδρωμένος ξυπνώ, δεν ειν από το όνειρο που είδα.
Ίσως να φταίει του καλοκαιριού η ζέστη.
Ίσως να φταίει εκείνη η Αριάδνη, που ποτέ το θαύμα δεν τελείωσε, γιατί πραγματικά δεν γνώριζε τα θαύματα τι είναι.
...
Εγώ την βλέπω πάντοτε σαν κάτι ιδανικό.
Κι ας αλλάζει στιλ και ύφος.
Κι ας με πληγώνει.
...
Δεν ξέρω πια την έκπτωση σε ποιο σημείο να την κάνω.
Κάποτε μένω στην σιωπή, κάποτε την συμβουλεύω να αλλάξει κάτι.
Ξέρω, δεν με ακούει,
Κι όταν αγόρασα κι εγώ ένα λαχείο, κλήρωσε στο μηδέν κι εγώ είχα το ένα.
...
Τελικά ειν άσχημο να προπορεύεσαι, γιατί όλα τα συνθήματα, που εσύ στους τοίχους γράφεις, εκφράζονται σε γλώσσες άγνωστε εις το ευρύ κοινό.
"Ψάξε την σωτηρία, μέσα στην ήρεμη ανωνυμία."
...
Κι εγώ ψάχνω την ευλογία του φωτός, στο κίτρινο της δύσεως, γιατί ο άνθρωπος ομορφαίνει μεγαλώνοντας.
...
Στον Παρνασσό, στον Όλυμπο, χάθηκε η τελευταία Αρχαιοελληνική Νεράιδα.
Πριν χαθεί, γέννησε ορεινά χωριά πανέμορφα.
Μα η Αριάδνη δεν το έμαθε ποτέ.
Μόνο μέσω κάποιου παλαιού χειμώνα, γνώρισε μια Ελλάδα άλλη.
Και τότε χιόνιζε...
...
Μπορεί να είναι λύση τα βουνά.
Ή το τσιγάρο και τα αεροδρόμια.
Η Αριάδνη όμως διάλεξε άλλο δρόμο, άλλο λαβύρινθο για να χαθεί...
Τον λένε διαδίκτυο, τον έκτισε η ίδια...
...
Πλήκτρα, οθόνες και καλώδια.
Εικόνες, νέα και συνομιλίες.
Νωθρές επαναστάσεις και επιδείξεις ποιητών του έρωτα.
Πίσω από την πόρτα, χρώμα μαύρο και χιόνια , σαν κάποιο κανάλι μόλις να χει κλείσει.
...
"Όταν το πιο μοντέρνο πράγμα, γίνεται το παλιό, το ταξίδι του κόσμου προς τα πίσω, έχει μόλις ξεκινήσει."
...
Της είπα να αλλάξει φόρμα στην ζωή της.
Με μίσησε!
Της είπα να μην μπλέκει με κραυγάζοντες.
Με πρόδωσε!
...
Οι μέρες ζητούν τους συνενόχους τους, όπως και οι πολιτικοί του χθες.
Οι μέρες πια τελειώνουν, μα οι πολιτικοί γεννάνε τέρατα.
Και οι βάσει ριζώνουν για πάντα, στα αιματοβαμμένα χώματα.
...
Αριάδνη, γνωρίζω πως είμαι ο καλύτερος.
Πιστεύω μόνο στα μεγάλα.
Και οι δυο μας τα μεγάλα ψάχνουμε, με άλλο ρυθμό και με τρόπο διαφορετικό.
...
Στο σημείο χι θε ν ανταμώσουμε.
Μετά θα χωριστούμε πάλι.
Δίκτυα, διαδίκτυα και μαύρα ρούχα, θα μας εξαφανίσουν.
Μα πάντα θα μαστε ένα νούμερο μπροστά.
Μπροστά και χώρια.
...
Η αναζήτηση, ζητά τον χωρισμό, το ίδιο και η τέχνη.
Αφηρημένη ή όχι.
Τέλεια ή ατελής.
Που όμως πάντοτες είναι ατελής, σαν την καύση των γαιανθράκων.
...
Οι παραλιακές οι πόλεις έχουνε πάντοτε τον ίδιο παρονομαστή.
Ένα δρόμο, παράλληλα στην θάλασσα, όπου όλα καταλήγουν τελικά.
Οι ομορφιές και τα σκουπίδια,
Τα όνειρα και οι ελπίδες,
Τα τάματα και οι νεκροί.
Για να γνωρίσω την ατέλεια μου όλη, πρέπει να γίνω και πάλι ταπεινός.
Και να αναζητήσω πάλι τ όνειρο, που λέγεται έτσι απλά, Αριάδνη!
...
Τυφλός ή με τυφλά μόνο τα μάτια, φτιάχνω ένα διαδίκτυο μιας διαφοράς, όπου τοποθετώ συντεταγμένες.
Δίπλα από μια λίμνη.
Ή δίπλα από μια βρύση, που τρέχει γάργαρο νερό, έξω από ξωκλήσι, στην Παναγία ταμένο.
Διαφορετικά λες πως βλέπεις ένα τρένο ή ένα ποδήλατο λιγνό, με μια ωραία δεσποινίδα πάνω του.
...
Και πάλι όλα ψάχνουν για νερό.
Βροχής, ποταμού ή θάλασσας.
Μα την αγαπώ την ομορφιά και δεν την απαρνιέμαι.
...
Υπάρχει και η λύπη.
Για να την νικήσω, χρειάζομαι την ομορφιά.
Και μια συλλογή από πολύχρωμα μολύβια.
...
Γιατί είμαι έτσι.
Και στην Αριάδνη έτσι, μπορεί να μην αρέσω.
Μπορεί να μην μπορώ να φτάσω εκεί που κατοικεί.
Μπορεί και να κοιτάζω κάτι λάθος.
Και να αποτυγχάνω να πετύχω την σύγχρονη μορφή μιας μεταμόρφωσης.
Τελικά δεν ξέρω τι σημαίνουν όλα τα κουμπιά.
...
Μα το παιδί πίσω απ το τζάμι, γελάει χωρίς λόγο.
Δεν ειν έτσι!
Απλά το γέλιο του, να το διαβάσω δεν μπορώ.
Κανείς δεν το μπορεί.
...
Μόνο η Αριάδνη ξέρει...
Μα τον δρόμο έχει χάσει , στο διαδίκτυο που βάφει τα πάντα όμορφα με τις μπογιές του έρωτα.
Και το χρυσάφι και τον τσίγκο.
...
Άφησα μήνυμα για κείνη.
Και συνεχίζω να βαδίζω στους δρόμους της φωτιάς.
Αυτόματα.
Μέχρι τα σύνορα να τα περάσω.
Πίσω τους είναι λένε ο Θεός.
...
"Μην περιμένεις, μον άσε πίσω τα σημάδια σου και προχώρα.Μίτος πλέον δεν υπάρχει. Καιροί για Αριάδνές, άλλες..."
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
Ίσως να φταίει του καλοκαιριού η ζέστη.
Ίσως να φταίει εκείνη η Αριάδνη, που ποτέ το θαύμα δεν τελείωσε, γιατί πραγματικά δεν γνώριζε τα θαύματα τι είναι.
...
Εγώ την βλέπω πάντοτε σαν κάτι ιδανικό.
Κι ας αλλάζει στιλ και ύφος.
Κι ας με πληγώνει.
...
Δεν ξέρω πια την έκπτωση σε ποιο σημείο να την κάνω.
Κάποτε μένω στην σιωπή, κάποτε την συμβουλεύω να αλλάξει κάτι.
Ξέρω, δεν με ακούει,
Κι όταν αγόρασα κι εγώ ένα λαχείο, κλήρωσε στο μηδέν κι εγώ είχα το ένα.
...
Τελικά ειν άσχημο να προπορεύεσαι, γιατί όλα τα συνθήματα, που εσύ στους τοίχους γράφεις, εκφράζονται σε γλώσσες άγνωστε εις το ευρύ κοινό.
"Ψάξε την σωτηρία, μέσα στην ήρεμη ανωνυμία."
...
Κι εγώ ψάχνω την ευλογία του φωτός, στο κίτρινο της δύσεως, γιατί ο άνθρωπος ομορφαίνει μεγαλώνοντας.
...
Στον Παρνασσό, στον Όλυμπο, χάθηκε η τελευταία Αρχαιοελληνική Νεράιδα.
Πριν χαθεί, γέννησε ορεινά χωριά πανέμορφα.
Μα η Αριάδνη δεν το έμαθε ποτέ.
Μόνο μέσω κάποιου παλαιού χειμώνα, γνώρισε μια Ελλάδα άλλη.
Και τότε χιόνιζε...
...
Μπορεί να είναι λύση τα βουνά.
Ή το τσιγάρο και τα αεροδρόμια.
Η Αριάδνη όμως διάλεξε άλλο δρόμο, άλλο λαβύρινθο για να χαθεί...
Τον λένε διαδίκτυο, τον έκτισε η ίδια...
...
Πλήκτρα, οθόνες και καλώδια.
Εικόνες, νέα και συνομιλίες.
Νωθρές επαναστάσεις και επιδείξεις ποιητών του έρωτα.
Πίσω από την πόρτα, χρώμα μαύρο και χιόνια , σαν κάποιο κανάλι μόλις να χει κλείσει.
...
"Όταν το πιο μοντέρνο πράγμα, γίνεται το παλιό, το ταξίδι του κόσμου προς τα πίσω, έχει μόλις ξεκινήσει."
...
Της είπα να αλλάξει φόρμα στην ζωή της.
Με μίσησε!
Της είπα να μην μπλέκει με κραυγάζοντες.
Με πρόδωσε!
...
Οι μέρες ζητούν τους συνενόχους τους, όπως και οι πολιτικοί του χθες.
Οι μέρες πια τελειώνουν, μα οι πολιτικοί γεννάνε τέρατα.
Και οι βάσει ριζώνουν για πάντα, στα αιματοβαμμένα χώματα.
...
Αριάδνη, γνωρίζω πως είμαι ο καλύτερος.
Πιστεύω μόνο στα μεγάλα.
Και οι δυο μας τα μεγάλα ψάχνουμε, με άλλο ρυθμό και με τρόπο διαφορετικό.
...
Στο σημείο χι θε ν ανταμώσουμε.
Μετά θα χωριστούμε πάλι.
Δίκτυα, διαδίκτυα και μαύρα ρούχα, θα μας εξαφανίσουν.
Μα πάντα θα μαστε ένα νούμερο μπροστά.
Μπροστά και χώρια.
...
Η αναζήτηση, ζητά τον χωρισμό, το ίδιο και η τέχνη.
Αφηρημένη ή όχι.
Τέλεια ή ατελής.
Που όμως πάντοτες είναι ατελής, σαν την καύση των γαιανθράκων.
...
Οι παραλιακές οι πόλεις έχουνε πάντοτε τον ίδιο παρονομαστή.
Ένα δρόμο, παράλληλα στην θάλασσα, όπου όλα καταλήγουν τελικά.
Οι ομορφιές και τα σκουπίδια,
Τα όνειρα και οι ελπίδες,
Τα τάματα και οι νεκροί.
Για να γνωρίσω την ατέλεια μου όλη, πρέπει να γίνω και πάλι ταπεινός.
Και να αναζητήσω πάλι τ όνειρο, που λέγεται έτσι απλά, Αριάδνη!
...
Τυφλός ή με τυφλά μόνο τα μάτια, φτιάχνω ένα διαδίκτυο μιας διαφοράς, όπου τοποθετώ συντεταγμένες.
Δίπλα από μια λίμνη.
Ή δίπλα από μια βρύση, που τρέχει γάργαρο νερό, έξω από ξωκλήσι, στην Παναγία ταμένο.
Διαφορετικά λες πως βλέπεις ένα τρένο ή ένα ποδήλατο λιγνό, με μια ωραία δεσποινίδα πάνω του.
...
Και πάλι όλα ψάχνουν για νερό.
Βροχής, ποταμού ή θάλασσας.
Μα την αγαπώ την ομορφιά και δεν την απαρνιέμαι.
...
Υπάρχει και η λύπη.
Για να την νικήσω, χρειάζομαι την ομορφιά.
Και μια συλλογή από πολύχρωμα μολύβια.
...
Γιατί είμαι έτσι.
Και στην Αριάδνη έτσι, μπορεί να μην αρέσω.
Μπορεί να μην μπορώ να φτάσω εκεί που κατοικεί.
Μπορεί και να κοιτάζω κάτι λάθος.
Και να αποτυγχάνω να πετύχω την σύγχρονη μορφή μιας μεταμόρφωσης.
Τελικά δεν ξέρω τι σημαίνουν όλα τα κουμπιά.
...
Μα το παιδί πίσω απ το τζάμι, γελάει χωρίς λόγο.
Δεν ειν έτσι!
Απλά το γέλιο του, να το διαβάσω δεν μπορώ.
Κανείς δεν το μπορεί.
...
Μόνο η Αριάδνη ξέρει...
Μα τον δρόμο έχει χάσει , στο διαδίκτυο που βάφει τα πάντα όμορφα με τις μπογιές του έρωτα.
Και το χρυσάφι και τον τσίγκο.
...
Άφησα μήνυμα για κείνη.
Και συνεχίζω να βαδίζω στους δρόμους της φωτιάς.
Αυτόματα.
Μέχρι τα σύνορα να τα περάσω.
Πίσω τους είναι λένε ο Θεός.
...
"Μην περιμένεις, μον άσε πίσω τα σημάδια σου και προχώρα.Μίτος πλέον δεν υπάρχει. Καιροί για Αριάδνές, άλλες..."
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
