Και κείνο το βράδυ, θα το πέρναγε στο ίδιο κρεβάτι, που θα ήταν και πάλι γεμάτο, από τις σάρκες δυο ανθρώπων...Εκείνη, για μια ακόμη φορά θα έκλεινε τα μάτια της και θα πήγαινε ταξίδι, στον μαγικό κόσμο, του πραγματικού έρωτα...Εκεί ήταν αυτός που αγαπούσε...Και μέσα στα χέρια του, ήταν εκείνη...Γιατί, τα χέρια της, ήτανε χέρια του.. Και ο σπασμός της, σπασμός δικός του...Και κείνη η εικόνα, μια άυλη παραδοχή πραγματικής αγάπης...Αυτής της αγάπης, που ένα είναι μυστικό...Ένα μυστικό, που μόνο εκείνη και η νύχτα το γνώριζαν...Το πρωί θα έμεναν μόνο τα ίχνη...Ίχνη από έρωτα, ίχνη από δάκρυα...Αυτά τα ίχνη, που την ημέρα θα τα πουν: σημάδια αμαρτίας...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
