ΑΝΑΘΕΣΗ

ΑΝΑΘΕΣΗ
Αναθέτω σε αντιπρόσωπο...
 να διαπραγματευθεί με το θεό πότε θα πεθάνω....
Δεν γίνεται μου λένε...
Άντε καλέ....
Όλα με ανάθεση τα κάνουμε τόσα χρόνια....
Στο θάνατο θα κολλήσουμε ;
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ ΘΕΩΝ

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ ΘΕΩΝ

Τα αύριο είναι πάντα άγνωστα...

Για ανθρώπους και θεούς...

Μόνο που οι άνθρωποι πεθαίνουν κάποτε...

Αλλά οι θεοί απλά αλλάζουν ρούχα...

Και πρόσωπα....

Ε...δεν είναι τυχαίοι....

Κοτζάμ θεοί είναι....

Σκέφτομαι....

Πόσο καλοί συνδικαλιστές είναι....

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΝΟΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

ΠΝΟΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ
Αύριο θα αγκαλιαστούμε ξανά όπως χθες...
κάτω απ το μπαλκόνι σου ...
Με το αγιόκλημα και  με τις μαργαρίτες...
Αγαπημένη ψυχή και όμορφα μου μάτια...
Στο γλυκό φιλί ...
σαν ζαχαρωτό φρούτο του κρεμαστού  κήπου...
Νοιώθω την έλξη της ατέλειωτης γης πάνω σου...
καθώς χαιδεύω τα αέρινα σου μαλλιά...
Και σπάει το αόρατος τοίχος του μυαλού μου....
όταν τα χείλη σου κερνούν το ακριβό λικέρ σου...
Περιστροφή στη δόξα της καρδιάς του  στήθους σου....
που σαν σπουργίτι κρύβεται ..
.μακριά από το κρύο του χειμώνα...
Εκεί...που έχει πάντα άνοιξη ...
Ρόδινο κρεβάτι αγαθής αμαρτίας....
Έρωτα....
Αντανάκλαση του πάθους της ανάσας ...
και φίνο λευκό σεντόνι ...
ανάμεσα στα σώματα του βυθού της αγάπης...
Τόσο και πιο πολύ ..θεσπέσια  μου κύρια ...
Άγνωστη φωνή ουράνια ...
σε μπαλάντα ήρεμη που συνοδεύει τον λεπτό χορό μας...
Αγάπη της μυρωδιάς του βρεγμένου χώματος....
και του ιδρωμένου σώματος....
Φυσάω πνοή δημιουργίας  στο όνειρο...
Χαρά μου....για σένα....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΕΤΑΞΙ

ΜΕΤΑΞΙ

Ρίψη λέξεων με γλυκιά αρμονία για  την περιγραφή...

Της άσπιλης και συμμετρικής ομορφιάς σου γυναίκα...

Γυναίκα με την ζεστή ματιά και την ήρεμη φωνή της νύχτας...

Γυναίκα με το μαύρο φόρεμα...στο μικρό μπαλκόνι κάτω απ τα αστέρια....

Γυναίκα του έρωτα της άνοιξης με το λαμπρό μεγάλο καλοκαίρι...

Ανατρέπεις τα τρυφερά αισθήματα και λάμπεις....

Λάμπεις σαν το τέλειο άστρο....αυτό...

Αυτό που λάμπει το πρωί ...και τότε που νυχτώνει.....

Φιλί μου...καυτό στο  πιο κρυφό κι απόμερο μέρος του κορμιού σου...

Ταξίδι μου...στην χρωματιστή απόλαυση των αχτίδων της αίσθησης του μάγου έρωτα....

Λουλούδι μου...ταπεινό κι όμορφο,στην αμέριμνη,ελεύθερη μου γλάστρα....

Κύμα στον οριζόντιο άνεμο ...μέσα στην δροσερή αγκαλιά μου...

Χτύποι καρδιάς που ακούω και κλαίω από ένταση αγάπης...

Μετάξι από τα βάθη της Ασίας ,που άγιοι το έφεραν απέναντι μου...

Θυμάμαι...κάθε στιγμή ...κάθε λεπτό κοντά σου...δίπλα σου...

Στο πράσινο γρασίδι ξαπλωμένοι την μια και σε μπαρόκ κρεβάτι την άλλη....

Και μουσική....που τρέχει και αρωματίζει με τον ρυθμό της τον έρωτα....

Αχνισμένη  θύελλα στο μυαλό ενός ερωτευμένου....

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΦΩΣ ΗΛΙΑΚΗΣ ΔΥΣΗΣ

ΦΩΣ ΗΛΙΑΚΗΣ ΔΥΣΗΣ
Αναστήθηκε ο μέγας γραφεύς της φυσικής εξαλλοσύνης ...
Την μέρα της αυριανής φάσης ,δίπλα στα κυπαρίσσια ...
Με έκθεση στον κεραυνικό ηλεκτρισμό ,
με φορά από την γη στον ουρανό..Αντίθετα..
Σιωπηλά ...χωρίς βροντές...Αντίθετα...
Λάβαρο μάχης... που δεν έγινε και δεν θα γίνει...
ξεχασμένο σε ατομικό μουσείο...
Παράλογα και σοβαρά χαρίζουμε τις μέρες μας,
 στο άφθαρτο της τρελής μνήμης...
Κατά βράχου -θάμνου ...
Κατά ανέμου -κενού...
Κατά διαχωρισμένης -ένωσης...
Βαριά ,δυσκίνητη κι αργή η νικήτρια των δρόμων ταχύτητας...
Έκπληξη ....σαν να μπαίνει η νύχτα το πρωί...
Και μετά άνεμος καλών στοιχείων των χαμένων ανθρώπων...
Εξερευνούμε για να τα βρούμε και να τα κρατήσουμε...
Χωρίς σιγουριά...περίπου άμεσα εντός της φύσης...
Που  η δύναμη με αίμα χάνεται στο αδιάφορο του χάους...
Και δημιουργείται φως..από άμμο και ασβέστη...
Το δάκρυ που έρχεται...γίνεται καταρράκτης ...
Στο μάτι μα και στο ποτάμι...
Ασύντακτα σε ερανικό καθεστώς με μπλε φράκτες....
Τάματα εκτελώντας ...με αντίθετο τρόπο και ειρμό ...
Ατοπία σε τοπίο σάπιο και νόστιμο ...
Σαν την πλαστή γραβιέρα...
Φάλτσο στοιχείο αρμονίας αχράντων φθηνών ρούχων ...
Δεχόμαστε  την σκελίδα της μαύρης πικρής σοκολάτας ...
Σαν σωτηρία ψυχής και σώματος...
Βρίζω τα όμορφα και εύκολα ελαττωμένα σπαθιά,
 των καλόγερων ,με το σταυρό στο στήθος...
Ω Πόλη κουρσεμένη από το σταυρό ...
Απέναντι στο δικό σου σταυρό...
Πριν έλθει το μισό φεγγάρι...
Ανάποδα εντός της ίδιας όψης του ιερού συμβόλου....
Σώθηκε κάτι;
Ίσως το άσβεστο φως που έκρυψαν οι μάγοι στον ασβέστη....
Με αμείωτο το δέος προχωρήσαμε...
για χρόνια απέναντι στην μόνιμη τάση καταστροφής...
Και απομείναμε συντρίμια  και σπασμένες λαξευμένες πέτρες...
Έχοντας μόνο ...αξία και ιστορία...
Κρυμμένη σε τεφροδόχο  από λευκό ασήμι...
Αν...και...όταν έλθει ο αμείλικτος χρόνος να πάρει πίσω...
τον Σεπτέμβρη της καρδιάς και της κόκκινης ελπίδας....
Σφάζω τα μάτια της Γοργούς και τρέχει μέλι και γλυκιά σταφίδα...
Στους αγρούς του φεγγαριού...
πεπόνια φυτρώνουν σε μικρο, κρυφό μποστάνι...
απέναντι από την Προποντίδα  και την φούξια φώκια...
ανατολικά της Σκύρου....
Κάστρα  μπροστά στο πέλαγο με θέα την δύση του πολιτισμού ...της ζάχαρης...
Και αμούστακος ο ήλιος σε λίμνη σε ψηλό βουνό,με τρία χωριά γύρω της....
Μεγάλη η Παρασκευή και οι καμπάνες που χτυπούν νταν νταν νταν...
Ποιός πέθανε;
Ίσως το χθες μέσα στη μνήμη μας...
Ίσως αυτός ...που σώπασε....μπροστά στον αόρατο κίνδυνο....
Ίσως αυτός...που δεν πιστεύει στην ελπίδα....
Ποιός νοιάζεται....κανείς....
Την ώρα που παλιά έπαιζαν τάβλι....
Σήμερα κοιτάζουν τον ήλιο ...
και ομοιώνονται τη δόξα της μηχανικής...
Στην αμαρτία που στα μοναστήρια την είπαν δάκρυ....
και στην μοναξιά της ένοχης στέγης της γλυκιάς Κασσιανής...
Στο σπίτι της κοιλάδας με το μικρό κήπο ...
των εκατό μαρτύρων της κρίσης και της όρασης...
Καταφύγιο....
Συνέχεια της πασχαλιάς και της ανάληψης του ήμερου κριαριού....
Μέχρι της ζητούμενης ανακοίνωσης...
πως το τηλέφωνο δεν χτύπησε.....
Ανάπαυση....στο χτυπημένο με σφυρί....μέλος...
της εξωτερικής αρνητικής μα λαμπρής σφαίρας...
Όταν... ο πελώριος γίγαντας με το αινιγματικό χαμόγελο...
κρατά στο χέρι του την κοιμισμένη ομορφιά της Βερονικης...
Τότε...το σύννεφο γίνεται ύδωρ και βρέχει  φιλιά...
Χίλια χρόνια πριν τον ήλιο με το μπλε πετραχήλι...
της φούντωσης του ερωτικου βύσσινου....
και της ανατολής του κρανίου του μαύρου μάγου...
Οστό σπασμένο σε θήκη σπαθιού καμένου από μέλι...
Σαν να ταν έρεβος...
Σαν να ταν πλάσμα στην πόρτα ,του ξανθού ονείρου....
απέναντι στην λεπτή κυματιστή άμμο ...
Κοιτάζουμε την ήρεμη ρέουσα θάλασσα...
Ύπνος...με χάρη..κοριτσιού-γυναίκας...
Στο πρώτο μαύρο φως της ηλιακής δύσης....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΡΟΟΔΟΣ

ΠΡΟΟΔΟΣ
Η υποδοχή της γυναίκας του Καίσαρα ήταν αποθεωτική...
Ως αν μιας σταρ της μοντέρνας μουσικής...
Πως αλλάζουν οι καιροί...
Τότε...
Οι σταρ ήταν οι αυτοκράτειρες ...
Σήμερα είναι οι τραγουδίστριες ...
Πρόοδος...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ