ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ

Κι εκείνο το απόγευμα, είχαν μαζευτεί όλα τα πουλιά του κάμπου, στις τρεις ακακίες, στη άκρη του μεγάλου πάρκου. Δεν κελαηδούσαν... Μόνο ο ήχος από ένα λυγμό, τάραζε την ησυχία του δειλινού. Η ελπίδα επιστροφής της μέρας, ήταν ένα ψέμα. Σε λίγο στον ουρανό, θα υπήρχαν μόνο αστέρια και τα λίγα όνειρα, των αιώνιων εραστών του θαύματος. Εμπρός απ΄ το παράθυρό του, ένα μικρό παιδί στεκόταν όρθιο και κοίταζε τα πουλιά... Σε λίγο στον ουρανό, πρόβαλε το πρώτο αστέρι... Το μικρό παιδί, άπλωσε τα χέρια του και αγκάλιασε το το αστέρι εκείνο... Τότε, τα πουλιά, άρχισαν να κελαηδάνε ...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Ο ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΛΟΦΟΥ CORCOVADO

Στο δρόμο της αποκαμωμένης, από νωρίς ημέρας, σύρθηκε ο άνεμος των απόμαχων στρατιωτών. Οι καμπάνες των εκκλησιών χτύπησαν, μην αντέχοντας την ορμή του. Κινήθηκα αργά, στη μικρή πλατεία του χωριού. Έπρεπε σύντομα, να απομακρύνω τη σκουριά, απ΄ το μυαλό μου. Τότε μόνο πρόσεξα, πως ο ήλιος είχε το πιο κίτρινο χρώμα, που είχα δει ποτέ. Κάπου, ένα μωρό έκλαιγε... Ήταν μωρό άραγε; Ή ήταν ο χρόνος; Μετά άκουσα τη μητέρα μου, να μου φωνάζει να γυρίσω πίσω... Μα η μητέρα μου, δεν υπήρχε πλέον πουθενά... Τότε, είδα από μακριά, τον Ιησού, του λόφου Corcovado, να με χαιρετά, προσπαθώντας κάτι να μου πει...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ