ΤΟ ΕΙΣΗΤΗΡΙΟ

   Ήταν η μέρα, που γύρισε από το πιο μακρύ ταξίδι της ζωής του. Ήταν άνοιξη... Μόλις έφτασε στο τόπο του, ένοιωσε ξένος. Όλα πλέον, είχαν αλλάξει... "Είναι αυτός ο τόπος μου;" αναρωτήθηκε... Μόνο η θάλασσα, του θύμιζε το παρελθόν του... Δεν μίλησε σε κανένα... Σταμάτησε εμπρός απ΄ το λιμάνι. Μπήκε στο πρώτο ταξιδιωτικό γραφείο που βρΉκε εμπρός του και αγόρασε ένα εισιτήριο, προς προορισμό άγνωστο...Τότε μόνο κατάλαβε, πως το νέο ταξίδι του, άρχιζε εκείνη μόλις τη στιγμή... και μπήκε στο φέρρυ  μπόουτ της γραμμής γη- ουρανός...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΟ ΕΡΗΜΟ ΜΠΑΡάρει.

Μέσα στο έρημο μπαρ της εθνικής οδού, πια κατοικεί το παρελθόν. Η αλλαγή της χρήσεις του τόπου, έφερε μόνο απαιτήσεις...Έβρεχε...και το αυτοκίνητο που σταμάτησε, έκανε τις σταγόνες της βροχής, δάκρυα... Ή νέα δεκαετία, έφερε μόνοι βροχές...Και το έρημο μπαρ, αξιοθέατο της εποχής των χρυσών αιώνων... Μια γάτα ή μια αλεπού, διέσχισε ανενόχλητη το δρόμο... Οι βάρβαροι, είχαν φύγει...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΤΟΥ ΑΙ ΓΙΑΝΝΙΟΥ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Στου Αι Γιαννιού την εκκλησιά, ήτανε μέρα Πασχαλιά,
Που το κορίτσ΄ εφάνει απ τη γωνιά,
Φέρνοντας φύλλα στην καρδιά...
...
Και στου χωριού τα περιβόλια, τα δέντρα έδεσαν καρπούς,
Με τις Λαμπρής τους στεναγμούς,
Κρασί γεμίσαν τα ποτήρια...
...
Ή ώρα πέρασε γοργά κι ο ήλιος έφυγε μακριά,
Σαν της θαλάσσης τα πουλιά,
Που έχουν οδηγό την πούλια...
...
Που το κορίτσι τ΄όμορφο, βλεπ΄ απ΄ το παραθύρι,
Κρατώντας δίσκο από μπακίρι,
Ξεκίνησε τον πανηγύρι...
...
Χορεύοντας ο άνεμος, χορεύοντας τ΄ αγόρι.
Μες της πλατείας τ΄ ανηφόρι,
Χαμογελώντας της γλυκά...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Ο ΝΕΟΣ ΜΟΥ ΔΟΥΛΟΣ

Περπατώντας στο δρόμο προς τη δύση,
Ξεπέρασα, τον μαγεμένο μου εαυτό.
...
Και πίσω, μείναν οι φίλοι
Και της ασχήμιας η αρχοντιά,
Έδειξε στον μπάτσο, μια καρακάξα.
...
Εκείνη, κουνώντας την ουρά της,
Έγινε σταυρός καρφωμένος σε μαύρο τοίχο.
...
Γιατί η πολιτεία, πλέον έχει χρώμα μαύρο.
Και οι πολίτες, ειν΄ φτιαγμένοι από φελλό.
...
Μια αρμόνικα, παίζει τον ύμνο του θανάτου...
...
Αθάνατοι, μόνο οι φεουδάρχες...
Όσοι ζήσαμε, ζήσαμε από τύχη.
Τώρα, η τύχη μας, τέλειωσε...
...
Και η ψυχή σου πια αδειάζει.
Τόσο, που καταθέτεις μόνος σου,
Την αίτηση της αυτοεξορίας,
Λέγοντας ζήτω στον τύραννο.
...
Και το πρωί ξυπνάς σε έρημο νταμάρι,
Εκεί, που τάχτηκες να σπάζεις πέτρες,
Δίνοντας το καλό παράδειγμα...
...
Και αν περάσει ένα πουλί
Και αν για λευτεριά μιλήσει,
Εσύ ξέρεις...
Είναι πουλί διαβόλου, είναι πουλάκι ψεύτικο...
...
Όποιος μιλά για λευτεριά, είναι ψεύτης...
Την αλήθεια λέει μόνο, ο πίνακας ανακοινώσεων,
Του στρατοπέδου της εξαφάνισης του νου...
...
Μετά, σηκώνεις το όπλο
Και σκοτώνεις αυτόν που λέει "όχι".
Δεν το ξέρεις, μα εισ΄ εσύ ο ίδιος.
...
Και ο φεουδάρχης,
Παίζοντας ηλεκτρονική μονόπολη,
Πανηγυρίζοντας, λέει:
"Ένας δούλος μου πέθανε...
Ζήτω ο νέος μου δούλος!"
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΕΝΤΟΛΗ

Τα ποτάμια του καλοκαιριού, νερό δεν έχουν.
Στην κοίτη τους, κυλά η θλίψη και ταΐζει με όνειρα τα ψάρια.
...
Την ώρα, που στο μοναστήρι χορτάριασαν οι προσευχές,
Οι εργάτες, προσπέρασαν το αμίλητο μικρό παιδί,
Που με το ΄να χέρι έδειξε, εν΄ άδειο βλέμμα.
...
Ο Πρόεδρος, έκλεισε τον μαύρο χαρτοφύλακα
Και ρουφώντας τον καπνό απ΄ το πούρο του,
Απάγγειλε την ωδή σε μια παραίτηση,
Που δεν θα υπέβαλε ποτέ...
...
Γιατί η ιστορία, όταν γράφεται με αίμα,
Δεν συγχωρεί τους απόντες.
...
Γιατί η ιστορία, όταν γράφεται με χρήμα,
Τους δολοφόνους , κάνει ήρωες.
...
Για΄τι η ιστορία, όταν γράφεται με ενοχή,
Λέει και κάποια αλήθεια.
...
Και η πραγματική η άνοιξη, δίνει στον χάροντα,
Την αποστομωτική απάντηση των αισθήσεων και των τοπίων.
Και ο επιτάφιος, ανασταίνει της συγκινήσεις των πιο ερωτικών στιγμών.
...
Αν η Αντιγόνη έτρεχε στα λιβάδια,
Οι παπαρούνες, θα κοκκίνιζαν πιο νωρίς,
Κοιτάζοντας την  να περνά,
Δίπλα απ΄ τον πύργο του άδικου ονείρου.
...
Του πύργου, με τα χρυσά κλειδιά,
Του πύργου, των ξεπεσμένων  Αγίων.
...
Δεν ειν΄ αυτή η εποχή για Άγιους.
Τώρα, μ΄ ένα σπαθί κι ένα κουμπί,
Ο κόσμος προοδεύει.
...
Τέλος, ο Πρόεδρος, έδωσε την εντολή,
Να πυροβολείται άμεσα, κάθε τοίχος,
Που πάνω του έχει γραμμένο ένα στίχο...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ