ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΕΙΣ ΚΟΡΑΣΙΔΟΣ ΠΝΕΥΜΑ

ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΕΙΣ ΚΟΡΑΣΙΔΟΣ ΠΝΕΥΜΑ
Ανέραστος πλην εύμορφος ήτο η κορασίς....
Ασχολείτο δε μετά δραστηριοτήτων γενικών κατά περίστασιν....
Πότε εις αθλοπαιδιάς ...πότε εις την μουσικήν...και πότε εις άλλας τέχνας...
Στόχος...η εύρεσις ...εύμορφου,καθώς πρέπει και μετά προικός νεαρού...
δια σύναψιν σχέσεως και γάμου...
Μα ω θεοί ουδείς εθελοντής ευρέθη....
Παρά τας εντατικάς και αόκνους προσπαθείας....
Συμπέρασματικως ο ποιητής αναφωνεί...
Ο εθελοντισμός θέλει προσόντα...και έχει όρια...
Εσωτερικά και εξωτερικά....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΚΟΡΥΦΩΣΗ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ

ΚΟΡΥΦΩΣΗ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ
Και γράψαμε τα ονόματα μας...στο τελευταίο βότσαλο της Παναγιάς του κάβου...
Και μεταλάβαμε έρωτα...και βαμβακερό φιλί δώσαμε...
Και τρία αστέρια μάζευαν στα χέρια τους το φως...και μας το δώσαν πίσω αυτή την άγια νύχτα του έρωτα.....
Μέρα ...και φωτιά... και φιλί στο στόμα...και χάδια απ το χνούδι του μικρού μπουμπουκιού της ποίησης...
στο θεικό δοξάρι... της μουσικής των κόσμων...
Στιγμές που στο χειμώνα φέρνουν την άνοιξη ...και στις ψυχές... φωτιά  και άρωμα γυναίκας...
Τριαντάφυλλο ,γαρύφαλλο,και γιασεμί του Μάη...
Στο ηλιογραμμένο σου κορμί ...ανασαιμιά δροσιάς...κάτω από τον άγιο ουρανό...
Θάλασσα....κι αλάτι...στου δέρματος σου .... τις πτυχές ...η γεύση της σάρκας της αγάπης...
Όψη υπέροχη στην δίνη του πιο υπέροχου τέλους....τότε...που τα μάτια σου έκλεισαν και έλαμψαν τα μαλλιά σου ...στη διαδρομή του πάθους...
Κορύφωση έρωτα...δίπλα στην γλυκιά του λατρεία...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΟΥΡΑΝΙΑ ΤΟΞΑ

ΟΥΡΑΝΙΑ ΤΟΞΑ

Πόρτες κλειστές ....

μικρών καταστημάτων..με τις πέντε καρέκλες και τα δυο τραπέζια...

Στη μικρή βρεγμένη πλατεία με τις Πηλιορείτικες γκρίζες πέτρες...

Σταγόνες....σταγόνες...
που γυαλίζουν τη σκόνη και την πονεμένη πόα ...

που φύτρωσε στην άκρη του ρείθρου ....

Τότε ,το δειλινό που μέτρησε ο ταπεινός Οκτώβρης...

για να σκεπάσει το κορμί της μέρας ,με την κουβέρτα της θέρμης...

Τότε...τότε που ανάγνωσε την δέηση στην εκκλησία του χωριού...

 ο ιερέας με τα τριμμένα ράσα...και το κίτρινο πετραχήλι....

Εμπρός σε μηδενικό κοινό...σε μηδενικό αύριο...

Τοπίο  γκρίζο...σαν το άμεσο αύριο του μηδενικού τίτλου...

Την στιγμή όπου η γραφική σκιά...
μορφώθηκε στην αρμονία του ρέκβιεμ...

εμπρος στη γυμνωμένη πίστη και την φρούδα ελπίδα...

Και ας μιλούν οι  ρήτορες και ας βρίζουν οι δικτάτορες...

Ο τροχός γυρίζει...ο αέρας φυσάει...και οι πλανήτες μένουν εκεί...

Να ελέγχουν τις τρεις σταθερές πέτρες το σύμπαντος...

στην απόλυτη τους  στροφή ...ίδια...
ίδια σαν όλες τις προηγούμενες...

αναβαίνοντας στο θεικό βουνό...

Ποτέ...ποτέ ..δεν φύτεψα ζιζάνια..

μα σύντομα στη γλάστρα μου τα βρήκα...

Λουλούδια φύτεψα κι αγώνα έδωσα ...

να μείνουν ζωντανά...

Και θα μείνουν ...ως φυτά ή ως ρίζες...

Ρίζες με βάθος και δύναμη....

 για να σπάσουν τα τσιμέντα του υπόγειου κλουβιού τους...

Να γίνουν πουλιά και να ταξιδέψουν ....

μακριά πέρα από τα σύνορα...

Για να ξαναγυρίσουν φέρνοντας τους δυο  σπόρους..

την ελευθερία και την εξομολόγηση...

Στο υγρό και στο θείο ...

του καιρού και του χρόνου τέμενος...

που οι πόρνες αρετές ανάβουν καντήλια ...

και σκουπίζουν τα πρώτα δάκρυα συγκίνησης ...

Για να επαληθευτεί η προφητεία της θάλασσας...

"Και ο Χάρος θα φύγει και ο Ήλιος θα βγει...."

Και θα είμαι εκεί την ώρα που ο ζεστός αέρας...

θα διατρέξει την πεδιάδα της άνοιξης ...

φουσκώνοντας τρελά μπαλόνια ...

μέσα από τα άσπρα κύματα του Παγασητικού και της λίμνης....

Και θα φωνάξω ζήτω!

Στις νέες γυναίκες που θα χορέψουν τον ιερό χορό του Πάσχα...

Και θα φωνάξω ζήτω!

Στα παιδιά με τα χαμόγελα που παίζουν το παιχνίδι της αγάπης...

Και θα φωνάξω ζήτω!

Στους δασκάλους,στους γιατρούς ,στους ποιητές...

Αύριο....Το αύριο δεν θα είναι σαν  το χθες...

Διδασκόμενο ,θα λάμψει ...

Και θα σπείρει χαμόγελα και παιδιά με πυκνές μπούκλες...

Ουράνια τόξα παντού...

και ωδές στη χαρά και στην αγάπη...

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΜΑΣ

 Η ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΜΑΣ
Η επιστροφή μας ,εκεί που ξεκινήσαμε ,κάνει τις ψυχές μας να ανατρέχουν στον παρελθόντα χρόνο.
Στις αρχικές φάσεις της υπάρξεως μας,τότε που διαμορφωθήκαμε σαν άνθρωποι και λάβαμε το βάπτισμα μας  στην κολυμπήθρα της ζωής.
Πρώτα από όλα αναπολούμε τις ημέρες του τότε.Και τις καλές και τις κακές.Τόποι,πρόσωπα και γεγονότα περνούν σαν κινηματογραφική ταινία από το μυαλό μας.
 Μοιραία κάνουμε συγκρίσεις,μοιραία δημιουργούμε ιδανικά και πρότυπα,που πάντοτε  προέρχονται από το παρελθόν.Ώστε για το μέλλον να μένουν μόνο τα όνειρα και η φαντασία.
 Γυρίζοντας συγκρίνουμε το αγνό,φτωχό και ταπεινό τότε,με το ηλεκτρονικό,μηχανικό και πλούσιο(;),σε ελπίδες αύριο.
 Τα παιδικά μας χρόνια,σημαδεύουν πάντοτε την υπόλοιπη μας ζωή και μας δίνουν τόνο και ρυθμό ,ώστε να διαμορφώσουμε τον τρόπο που ζούμε και τις καθημερινές μας συνήθειες ..
 Οι πρόγονοι μας ,οι άνθρωποι που μεγαλώσαμε μαζί,οι αρχές που λάβαμε από την οικογένεια μας και οι διδασκαλίες των δασκάλων μας,είναι βέλη στη φαρέτρα μας για να αντιμετωπίσουμε κάθε δύσκολη στιγμή....
 Στην αναζήτηση του ιδανικού ,το παρελθόν μας γίνεται ελατήριο,το οποίο μας δίνει την δύναμη να πορευτούμε στο μέλλον και να δημιουργήσουμε ένα νέο κόσμο που θα γίνει αναφορά στις επόμενες γενεές.
¨Στην αρχή μου βρίσκεται το τέλος μου."
Τ.Σ.ΕΛΙΟΤ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΝΤΟΣ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ

ΕΝΤΟΣ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ
Τοίχος διάτρητος από σταυρωτές βελονιές ...
Ράμματα τραυμάτων πάνω σε κόκκινα ματωμένα τούβλα...
Γιατί η μέρα της επούλωσης ποτέ δεν ήλθε....
Γιατί οι παλαιοί νεκροί περιμένουν δικαίωση....
Γιατί πίσω από τα βουνά, οι ζωντανοί γύρισαν την πλάτη στο σήμερα...
Γυρίζω ψάχνοντας το αδαμάντινο δάκρυ της μητέρας ...
στο κλειστό χαρτί της ποίησης...και στης φύσης την αισθητική κάτοψη ...
Οξυγόνο σε φιάλη με κόκκινο χαλί στην υποδοχή....
Και ο χάρτης δείχνει μόνο τις χαμένες πόλεις...
Γιατί οι υπάρχουσες είναι ακατοίκητες ...και σκονισμένες...
Απών ο διάλογος...απούσα και η τέχνη...
Σιωπή και εικόνες παραλόγου....
Όπως στην ζωή της κίτρινης ζώνης του μύθου....
Όπως στην βομβαρδισμένη πόλη....
Όπως στην μοναχική ερωτευμένη κόρη...
Στρατόπεδο αδιάφορου θανάτου....
Αδιάφορου και αδιαμόρφωτου...
Στην απορία στα μάτια του μικρού παιδιού...
Εμπρός στη δολοφονία του παραμυθιού του...
Απαντάμε κλείνοντας τα μάτια...
Και του ελέγχουμε τα δάκρυα...
Και του κλείνουμε το στόμα....
Γιατί είναι ντροπή  το κλάμα....
Γιατί είναι ντροπή η λέξη πεινάω...
Γιατί είναι ντροπή ο θάνατος...
εντός στρατοπέδου....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ