ΕΝΤΟΣ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ

ΕΝΤΟΣ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ
Τοίχος διάτρητος από σταυρωτές βελονιές ...
Ράμματα τραυμάτων πάνω σε κόκκινα ματωμένα τούβλα...
Γιατί η μέρα της επούλωσης ποτέ δεν ήλθε....
Γιατί οι παλαιοί νεκροί περιμένουν δικαίωση....
Γιατί πίσω από τα βουνά, οι ζωντανοί γύρισαν την πλάτη στο σήμερα...
Γυρίζω ψάχνοντας το αδαμάντινο δάκρυ της μητέρας ...
στο κλειστό χαρτί της ποίησης...και στης φύσης την αισθητική κάτοψη ...
Οξυγόνο σε φιάλη με κόκκινο χαλί στην υποδοχή....
Και ο χάρτης δείχνει μόνο τις χαμένες πόλεις...
Γιατί οι υπάρχουσες είναι ακατοίκητες ...και σκονισμένες...
Απών ο διάλογος...απούσα και η τέχνη...
Σιωπή και εικόνες παραλόγου....
Όπως στην ζωή της κίτρινης ζώνης του μύθου....
Όπως στην βομβαρδισμένη πόλη....
Όπως στην μοναχική ερωτευμένη κόρη...
Στρατόπεδο αδιάφορου θανάτου....
Αδιάφορου και αδιαμόρφωτου...
Στην απορία στα μάτια του μικρού παιδιού...
Εμπρός στη δολοφονία του παραμυθιού του...
Απαντάμε κλείνοντας τα μάτια...
Και του ελέγχουμε τα δάκρυα...
Και του κλείνουμε το στόμα....
Γιατί είναι ντροπή  το κλάμα....
Γιατί είναι ντροπή η λέξη πεινάω...
Γιατί είναι ντροπή ο θάνατος...
εντός στρατοπέδου....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ