ΣΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ ΤΗ ΧΑΡΗ

ΣΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ ΤΗ ΧΑΡΗ
Κι αν το φεγγάρι σε φίλησε ,σου έδωσε το άρωμα του και την γλυκιά του λάμψη.
Πανέμορφη μου αγάπη απο το χέρι σε πήρε  και σε έφερε κοντά μου...
Γδύθηκες από τα ρούχα σου και φόρεσες τις λαμπερές του ανταύγειες ....
Και με ένα χάδι σε έσμπροξε στην αγκαλιά μου....
Μας χαμογέλασε  γλυκά....νύχτα με έρωτα ...ρυθμός και σκιές ...
Η μικρή λάμψη του ουρανού....σύντροφος στο ταξίδι μας...
και ένα αιώνιο φιλί....στου φεγγαριού τη χάρη....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΡΑΓΙΚΕ ΛΟΓΟΚΡΙΤΗ

ΤΡΑΓΙΚΕ ΛΟΓΟΚΡΙΤΗ

Ντυμένος ανθρωπάκο με την στολή την είδες,...ο υπέρτατος εξουσιαστής...

Έτσι σου είπαν οι κόλακες ...μα...και οι βασανιστές...

Ναι αυτοί που βασανίζουν καθημερινά τον λόγο,την έκφραση,τις ιδέες...

Υπηρέτες συμφερόντων ...για μια οκά ψωμί...και τρεις σαρδέλες στο γιακά....

Είσαι ο μεγάλος τράγος της γιορτής του ελέγχου...και δίνεις πιστοποιητικά ...

Νομιμότητας... στα λόγια ....στα πιστεύω....στα μπορεί....

Ορίζεις ....το σωστό ...το λάθος....την ζωή ...το θάνατο.....

Εσύ διευθύνεις την ορχήστρα των γεγονότων..την αλήθεια και το ψέμα.....

Μέγας λογοκριτής των πάντων....

Μα...ένας απλός υπάλληλος ...με μια απατηλή εξουσία είσαι....

Ένα πιόνι απλό τραγικό και δύσμοιρο....με λίγη γνώση ....

Ανθρωπάκο ...δεν είσαι τίποτε....δεν υπάρχεις....

Ξεπερνιέσαι....κι ο λόγος θριαμβεύει ...η ομορφιά θαμπώνει....

Η άνοιξη θα έλθει  ,οι άνθρωποι θα βρούν χαμόγελο και πίστη....

Και συ....ανθρωπάκο σαν σκουλήκι θα σέρνεσαι στις υπόγειες στοές της Λίλιθ...

Γιατί;

Για μιά οκά ψωμί και τρεις σαρδέλες στο γιακά...

Ω τραγικέ λογοκριτή απόλαυσε τις δυο τελευταίες μέρες της εξουσίας σου....

Την τρίτη θα χαθείς......

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΛΕΓΚΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

ΕΛΕΓΚΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ
Μάλιστα διατάξτε λοχαγέ ,είπαν οι λέξεις στον ελεγκτή ποίησης ...
Και αλλάξαν σχήμα...
Ως αν Ρωμαικές λεγεώνες....
Κάναν το σχήμα της χελώνας,το σχήμα του τριγώνου...
Κάναν και άλλα σχήματα...
Πάντα με βήμα εν δυο...
Και ο λοχαγός ακίνητος ...
Κοιτάχτηκαν οι λέξεις...
Ήθελαν να μπουν στη σειρά και να γράψουν σαγαπώ...
Απαγορεύεται είπε ο λοχαγός ...δεν ταιριάζει η σειρά σας...
Επαναστάτησαν...
Λοχαγέ είσαι ανίκανος ...στην ομορφιά το κάλος στην αγάπη,
δεν μπαίνουν όροι ,παρά αέρας ελευθερίας...
Κύλησαν τα γράμματα και έγραψαν ένα γλυκό σαγαπώ...
Και το κορίτσι το διάβασε και δυο δάκρυα χαράς φύγαν απ τα μάτια της...
Και φίλησε το αγόρι....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΣ ΕΡΩΤΑΣ
Αγάπησε την ....
Να είσαι ερωτευμένος μαζί της...
Το αξίζεις ...της αξίζεις...
Κάνε υπομονή...θα το δει...θα το νοιώσει...
Κι αν όχι...
Βγες στην φύση...περπάτα...
Δίπλα στην θάλασσα....
Ρίξε μια πέτρα στο λιμάνι όταν φτάσεις...
Στο πιο βαθύ του μέρος...
Στην θάλασσα τα βάθη ...
Να μείνει ο ξεχασμένος έρωτας αυτός...
Και η άνοιξη θα σου φέρει ...
Κάτι...
Τι;
Δεν ξέρω...
Ζήσε το...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΙΛΗΣΕ ΜΟΥ

ΜΙΛΗΣΕ ΜΟΥ
Μίλησε μου...σε ικετεύω....
Μόνος.....δεν αντέχω..,
Είμαι απο άλλο κόσμο ...
από άλλο πλανήτη....
Μίλησε μου....μην με φοβάσαι...
Σαγαπώ κι ας είμαι μακρυά ...
Πες μου μια δυο λέξεις...
Φόρεσε το όμορφο σου χαμόγελο ...
Μίλησε μου με τη  αγγελική φωνή σου...
Μάγεψε με το χρυσό σου ραβδί...
Σε θέλω...σε θέλω απόψε...
Σπάσε το χρόνο ...σπάσε το χώρο....
Μίλησε μου ...κράτησε με ζωντανό...
Κάτω απ το φεγγάρι....
Τραγούδησε για την αγάπη...
Αγάπησε με κι ας με βλέπεις άσχημο....
Μέσα στο βάτραχο ειν ο πρίγκιπας ..
Μίλησε μου το παραμύθι συνεχίζεται...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

She Walks In Beauty – Lord Byron

She Walks In Beauty – ερωτικό ποίημα Λόρδος Μπάιρον

Ο Λόρδος Μπάιρον (Lord Byron ή Λόρδος Βύρων) είναι γνωστός όχι μόνο ως ένας μεγάλος φιλέλληνας, αλλά και ως ένας ερωτικός ποιητής που μάγευε με τη λυρικότητα και τρυφερότητα των στίχων του.

Το ποίημα She walks in beauty φαίνεται να γράφτηκε από το Λόρδο Μπάιρον για μια γυναίκα που αγαπούσε, που θαύμαζε για τη συγκλονιστική της ομορφιά.

Η πραγματικότητα βέβαια είναι πολύ διαφορετική, αφού γράφτηκε για ξαδέρφη του, την Mrs. Wilmot που γνώρισε σε ένα πρωινό τσάι. Η γυναίκα αυτή φορούσε ένα βαθύ μαύρο φόρεμα, και συγκλόνισε τον ποιητή με τα σκούρα μαλλιά και μάτια της, αλλά και τις σκιές που έπεφταν στο πρόσωπο της.

She Walks In Beauty – Lord Byron, στιχοι σε μετάφραση

Βαδίζει μες στην ομορφιά, όπως η νύχτα
στον  ανέφελο ουρανό που φωτίζεται από τα άστρα
στο βλέμμα και στην μορφή της φοράει
ό,τι πιο υπέροχο, λαμπερό και σκοτεινό
διυλισμένο στο απαλό φως,
που ο παράδεισος δεν επιτρέπει στην αυθάδικη την ημέρα

Μία λιγότερη αχτίδα, μια περισσότερη σκιά,
την ανείπωτη της χάρη θα χαλούσαν,
εκείνη που κυματίζει σε κάθε πλεξούδα
ή που φωτίζει απαλά το πρόσωπο της
εκεί που οι σκέψεις της εκφράζονται με τόση γλύκα
πόσο αγνός, πόσο αγαπημένος είναι ο τόπος που κατοικούν

Σε αυτό εδώ το μάγουλο, πάνω από αυτό το φρύδι
ήρεμα κι απαλά, αλλά τόσο εκφραστικά,
τα χαμόγελα που νικούν, τα χρώματα που αστράφτουν
που εξιστορούν ημέρες με τόση καλοσύνη
τον νου που βρίσκεται σε ηρεμία με όλα αυτά
μια καρδιά με τόσο αθώα αγάπη…

ΚΕΝΟ...

ΚΕΝΟ...
Ο χρόνος τέλειωνε,,,
Η νύχτα είχε φτάσει στο χωριό...
Τα σπίτια όλα κλειδωμένα...
Περπατούσες μόνος..
Μα που είναι οι άνθρωποι;
Που χάθηκαν;
Ένα κενό μόνο γύρω σου...
Αναπολείς...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ

ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
Όμορφη, όμορφη, όμορφη πού' σαι αγάπη μου.
Τι όμορφη που είσαι...
Γλυκιά σαν του περιστεριού και τρυφερή η ματιά σου
Καμιά από τις όμορφες δεν παραβγαίνει εμπρός σου
Εσύ είσαι κρινολούλουδο κι εκείνες είναι αγκάθια
Ίδια με κόκκινη κλειστή τα κόκκινά σου χείλη
Σα ρόδι που το κόψανε στη μέση
μου φαντάζει πίσω από το πέπλο σου το ροδομάγουλό σου
Τα δυο σου στήθια μοιάζουνε δίδυμα ζαρκαδάκια
που να βοσκήσουν βγήκανε μες στα ανθισμένα κρίνα.
Φίλα με, φίλα με, μ' όλα τα φιλιά που έχεις μες στο στόμα
μέθα με στης αγκαλης σου το πιο γλυκό κρασί
και το όνομά σου άρωμα, μύρο χυμένο κάτω
Όλων των μύρων τ' άρωμα και η ευωδιά είσαι εσύ
ναι, πιο πολύ κι από το κρασί μεθώ όταν μ' αγγίζεις
να σ' αγαπάνε, άντρα μου, αυτό μονάχα αξίζεις.
Όμορφη, αψεγάδιαστη είσαι αγαπημένη.
Μου 'χεις κλέψει την καρδιά μου, αγάπη μου, αδελφή μου,
μ' ένα σου βλέμμα μοναχά, μια χάντρα στο λαιμό σου.
Μέλι κερήθρας στάζουνε τα δυο γλυκά σου χείλη
μέλι και γάλα αργοκυλούν στη γλώσσα σου από κάτω.
Κήπος κλειστός, ολάνθιστος είσαι αγαπημένη
πηγή με γάργαρο νερό, παράδεισος από δροσιές
παράδεισος από ροδιές το κάθε σου αυλάκι.
Κανέλα, μοσχοκάλαμο, κι ο νάρδος με τον κρόκο
και ρίζες αρωματικές του Λίβανου και σμύρνα
και αλόη και όποιο μύρο πεις, σε σένα ευωδιάζουν.
Σήκω βοριά, έλα νοτιά, φύσα τα κλωνιά μου
να ξεχυθούν , να σκορπιστούν παντού οι ευωδιές μου.
Σήκω βοριά, έλα νοτιά φυσήξτε τα κλωνιά μου
να ξεχυθούν , να σκορπιστούν παντού τα αρώματά μου.
Σήκω βοριά, έλα νοτιά, φυσήξτε τα κλωνιά μου
να ξεχυθούν , να σκορπιστούν παντού τα αρώματά μου.
Κι ας κατεβεί ο άντρας μου στον κήπο που 'ν' δικός του
για να γευτεί όποιο καρπό απ' τα κλαδιά του θέλει
για να γευτεί όποιο καρπό απ'τα κλαδιά μου θέλει.
ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΣΟΛΟΜΩΝ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Λ.ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Μύρης· Aλεξάνδρεια του 340 μ.X.

Μύρης· Aλεξάνδρεια του 340 μ.X.

Αναγνωρισμένα

Την συμφορά όταν έμαθα, που ο Μύρης πέθανε, πήγα στο σπίτι του, μ' όλο που το αποφεύγω να εισέρχομαι στων Χριστιανών τα σπίτια, προ πάντων όταν έχουν θλίψεις ή γιορτές. Στάθηκα σε διάδρομο. Δεν θέλησα να προχωρήσω πιο εντός, γιατί αντελήφθην που οι συγγενείς του πεθαμένου μ’ έβλεπαν με προφανή απορίαν και με δυσαρέσκεια. Τον είχανε σε μια μεγάλη κάμαρη που από την άκρην όπου στάθηκα είδα κομμάτι· όλο τάπητες πολύτιμοι, και σκεύη εξ αργύρου και χρυσού. Στέκομουν κ’ έκλαια σε μια άκρη του διαδρόμου. Και σκέπτομουν που η συγκεντρώσεις μας κ’ η εκδρομές χωρίς τον Μύρη δεν θ' αξίζουν πια· και σκέπτομουν που πια δεν θα τον δω στα ωραία κι άσεμνα ξενύχτια μας να χαίρεται, και να γελά, και ν’ απαγγέλλει στίχους με την τελεία του αίσθησι του ελληνικού ρυθμού· και σκέπτομουν που έχασα για πάντα την εμορφιά του, που έχασα για πάντα τον νέον που λάτρευα παράφορα. Κάτι γρηές, κοντά μου, χαμηλά μιλούσαν για την τελευταία μέρα που έζησε— στα χείλη του διαρκώς τ’ όνομα του Χριστού, στα χέρια του βαστούσ’ έναν σταυρό.— Μπήκαν κατόπι μες στην κάμαρη τέσσαρες Χριστιανοί ιερείς, κ’ έλεγαν προσευχές ενθέρμως και δεήσεις στον Ιησούν, ή στην Μαρίαν (δεν ξέρω την θρησκεία τους καλά). Γνωρίζαμε, βεβαίως, που ο Μύρης ήταν Χριστιανός. Aπό την πρώτην ώρα το γνωρίζαμε, όταν πρόπερσι στην παρέα μας είχε μπει. Μα ζούσεν απολύτως σαν κ’ εμάς. Aπ’ όλους μας πιο έκδοτος στες ηδονές· σκορπώντας αφειδώς το χρήμα του στες διασκεδάσεις. Για την υπόληψι του κόσμου ξένοιαστος, ρίχνονταν πρόθυμα σε νύχτιες ρήξεις στες οδούς όταν ετύχαινε η παρέα μας να συναντήσει αντίθετη παρέα. Ποτέ για την θρησκεία του δεν μιλούσε. Μάλιστα μια φορά τον είπαμε πως θα τον πάρουμε μαζύ μας στο Σεράπιον. Όμως σαν να δυσαρεστήθηκε μ’ αυτόν μας τον αστεϊσμό: θυμούμαι τώρα. A κι άλλες δυο φορές τώρα στον νου μου έρχονται. Όταν στον Ποσειδώνα κάμναμε σπονδές, τραβήχθηκε απ’ τον κύκλο μας, κ’ έστρεψε αλλού το βλέμμα. Όταν ενθουσιασμένος ένας μας είπεν, Η συντροφιά μας νάναι υπό την εύνοιαν και την προστασίαν του μεγάλου, του πανωραίου Aπόλλωνος — ψιθύρισεν ο Μύρης (οι άλλοι δεν άκουσαν) «τη εξαιρέσει εμού». Οι Χριστιανοί ιερείς μεγαλοφώνως για την ψυχή του νέου δέονταν.— Παρατηρούσα με πόση επιμέλεια, και με τι προσοχήν εντατική στους τύπους της θρησκείας τους, ετοιμάζονταν όλα για την χριστιανική κηδεία. Κ’ εξαίφνης με κυρίευσε μια αλλόκοτη εντύπωσις. Aόριστα, αισθάνομουν σαν νάφευγεν από κοντά μου ο Μύρης· αισθάνομουν που ενώθη, Χριστιανός, με τους δικούς του, και που γένομουν ξ έ ν ο ς εγώ,  ξ έ ν ο ς  π ο λ ύ· ένοιωθα κιόλα μια αμφιβολία να με σιμώνει: μήπως κι είχα γελασθεί από το πάθος μου, και  π ά ν τ α τού ήμουν ξένος.— Πετάχθηκα έξω απ’ το φρικτό τους σπίτι, έφυγα γρήγορα πριν αρπαχθεί, πριν αλλοιωθεί απ’ την χριστιανοσύνη τους η θύμηση του Μύρη. Κ.ΚΑΒΑΦΗΣ

ΘΕΑΤΡΙΝΟΙ Μ.Α.

ΠΟΙΗΣΗ ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ
ΘΕΑΤΡΙΝΟΙ Μ.Α.

Στήνουμε θέατρα και τα χαλνούμε
όπου σταθούμε κι όπου βρεθούμε

στήνουμε θέατρα και σκηνικά,
όμως η μοίρα μας πάντα νικά

Και τα σαρώνει και μας σαρώνει
και τους θεατρίνους και το θεατρώνη
υποβολέα και μουσικούς
στους πέντε ανέμους τους βιαστικούς

Σάρκες, λινάτσες, ξύλα, φτιασίδια,
ρίμες, αισθήματα, πέπλα, στολίδια,
μάσκες, λιογέρματα, γόοι και κραυγές
κι επιφωνήματα και χαραυγές

Ριγμένα ανάκατα μαζί μ΄ εμάς
(πες μου που πάμε; Πες μου που πας;)
πάνω από το δέρμα μας γυμνά τα νεύρα
σαν τις λουρίδες ονάγρου ή ζέρβρα

Γυμνά κι ανάερα, στεγνά στην κάψα
(πότε μας γέννησαν; Πότε μας θάψαν;)
και τεντωμένα σαν τις χορδές
μιας λύρας που ολοένα βοίζει. Δες

και την καρδιά μας, ένα σφουγγάρι,
στο δρόμο σέρνεται και στο παζάρι
πίνοντας το αίμα και τη χολή
και του τετράρχη και του ληστή.
Μέση Ανατολή, Παρασκευή 6 Αυγούστου 1943

ΕΝΑ ΚΕΡΑΚΙ ΚΙ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ

ΕΝΑ ΚΕΡΑΚΙ ΚΙ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ
Το μικρό κεράκι καίει ...πάνω στο τραπεζάκι...
και φωτίζει το δωμάτιο του παιδιού  που διαβάζει και ονειρεύεται...
Με αυτό το λίγο φως βοηθό του.
Μέσα από το παράθυρο τα άστρα του σκοτεινού χειμωνιάτικου ουρανού παρατηρεί ...
Ελπίδα ψάχνει...
Πέντε άστρα βλέπει ...
Το σχήμα του ωμέγα κάνουν...
Ναι είναι η Κασσιόπη, η για χρόνια ξεχασμένη βασίλισσα,ψηλά στον ουρανό...
Ναι αυτή που θύμωσε τους θεούς,γιατί ήταν πιο όμορφη....
Και δίπλα ένα αστέρι πέφτει ...
Να κάνει ευχή;
Σκέφτεται...
Οχι γιατί οι ευχές σκοτώνουν τις ελπίδες....
Η ώρα πέρασε...
Το παιδί φύσηξε κι έσβησε το κερί...
Το παιδί κοιμήθηκε...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ

ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ
Θέλω να σε περιγράψω....
δύσκολο...
Τι κι αν είσαι ξαπλωμένη,
σε ένα κρεβάτι στο άδειο δωμάτιο....
Είσαι η παρουσία που με θαμπώνει...
Σε ψάχνω....
Απ τη γωνιά το σεντονιού ,
τα ατέλειωτα σου πόδια ,
ηλεκτρίζουν την φύση ..
Πλεγμένα....
 σαν κόμπος ακριβού κεντήματος...
Τα χέρια σου αγκαλιάζουν ...
τα φλογερά σου στήθη...
Σαν να χεις
μικρό παιδί που τρώει αγκαλιά σου...
Και η τρυφερή κοιλιά σου ..
τεντωμένη απο χαρά....
 χαιρετά το τρυφερό λουλούδι ,
που σε στολίζει κάτω σου...
Χαμογελάς στον ύπνο σου ..
και τα μαλλιά σου τα μακρυά,
 ως αν βεντάλια ανοίγουν,
και στολίζουν το λευκό του σεντονιού....
Όμορφη και ποθητή ...
Με τη δροσιά του αέρα...
λάμπεις στο φώς τριών κεριών ...
Έρωτα θεέ δώσε μου την δύναμη...
να αντέξω να σου μιλήσω...
να σε ερωτευτώ ...
Σε θέλω...μαζί μου...
Να κολυμπήσουμε ...
στην πιο όμορφη θάλασσα...
Στο απέραντο γαλάζιο της ομορφιάς....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Διαφήμιση προιόντος...
Τενεκές είναι...
Το προιόν;
Ο διαφημιστής;
Ο έμπορος;
Ο αγοραστής;
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΚΑΤΑΨΥΓΜΕΝΗ ΣΟΥ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ

Η ΚΑΤΑΨΥΓΜΕΝΗ ΣΟΥ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ
Θέλεις ελευθερία;
Είσαι σίγουρος;
Τι είδους;
Παρφέ ή φραπέ;
Σε χάπι ή σε ένεση ;
Στα λόγια;
Στα έργα;
Με έργα;
Ποια έργα;
Η ελευθερία...
Η ελευθερία σου...
Του εγώ σου...
Των συμφερόντων σου...
Κατά των άλλων...
Κι ας σου φοράνε αλυσίδες ...
Δόξα στην  καταψυγμένη σου δικτατορία ...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΞΥΠΝΑ;

 Η ΕΛΛΑΔΑ ΞΥΠΝΑ;

Η Ελλάδα ξυπνά από εφιάλτη,
ανοίγει τα μάτια...
Παράξενο...
Κοιμάται ακόμη;
Με τόσο ήλιο;
Με τόσο γλέντι;
Με τόσους ήχους;
Το ηφαίστειο είναι ανενεργό...
Ξεχασμένο...αιώνες ...
Κρατώ την αναπνοή μου...
Ανάσταση;ή επανάσταση;
Αναμένω ...
Η Ελλάδα ξυπνά;
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΕ ΠΡΟΣΜΟΝΗ ΑΝΟΙΞΗΣ

ΣΕ ΠΡΟΣΜΟΝΗ ΑΝΟΙΞΗΣ
Άγουρο φθινόπωρο ...ακμή της γεύσης...
του σταφυλιού και του φιλιού...
ερυθρό μα και λευκό...
Χωρίς μεγάλα σύννεφα...
μόνο δυο τρία μικρά,
που ταξιδεύουν ταξίδι αυτοκτονίας ...
για να δροσίσουν τον κόσμο...
Και τα δάση ρουφάνε την δρόσο ...
καταφύγιο  ομορφιάς και δέους ..
της φύσης του χειμώνα..
Και οι νύμφες της αγάπης και του αίματος...
θάβουν χαμόγελα και πίστη...
για τις μέρες του σκότους ..
Και  τότε ναι τότε φανάρια να γίνουν...
για να φωτίσουν τις νύχτες του κρύου...
των ανθρώπων ...των δαιμόνων ...
΄Με αντοχή,σε προσμονή άνοιξης...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΔΥΟ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΕΡΩΤΑ

ΔΥΟ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΕΡΩΤΑ
Άγρια ομορφιά ..ο δρόμος σου...
και η μορφή σου άγια ...
Στήθος της μάνας που γεννά ...
Ως αν  χυμός νυχτερνού  ονείρου..
Σταλάζει λίγο λίγο...
Όλο δροσιά σε ρίζα κάκτου...
Δυο σταγόνες έρωτα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΓΑΠΗ-ΦΩΣ

ΑΓΑΠΗ-ΦΩΣ

Σουρούπωνε..

Οι τελευταίες χρυσές ακτίνες του ήλιου,

 έπαιρναν το χρώμα το κόκκινο ...

Στη στεριά ...Στη θάλασσα....

Μου λείπεις....σαν το πλοίο το λιμάνι....

Που όλος ο κόσμος το περιμένει...

Όλη η ζωή μια  θάλασσα από μπλε μελάνι...

Κοράλι η αγάπη μας λευκό...

σαν κύκνος το χειμώνα...

Τόσο πολύτιμη μα κι εύθραυστη...

Κλείσε την σε γυάλα μην σπάσει είπες...

Μα αν την κλείσω θα πεθάνει από ασφυξία...

Δώστε στην αγάπη φως...κι αν τραυματιστεί...

σοφή και όμορφη θα γίνει...

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Το λευκό τριαντάφυλλο

Το λευκό τριαντάφυλλο

Καλλιεργώ ένα ρόδο λευκό
τον Ιούλιο όπως το Γενάρη,
για τον ειλικρινή φίλο
που μου δίνει το αληθινό του χέρι.

Και για τον σκληρό που μ' εκβιάζει
στην καρδιά με την οποία ζω,
ούτε γαϊδουράγκαθο ούτε τσουκνίδες καλλιεργώ,
καλλιεργώ ένα ρόδο λευκό.
ΧΟΣΕ ΜΑΡΤΙ

ΚΑΦΕ ΑΝΟΙΞΗ -ΜΑΥΡΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ

ΚΑΦΕ ΑΝΟΙΞΗ -ΜΑΥΡΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ
H καφέ άνοιξη μύρισε στην  πόλη....
στο χρώμα του χώματος ...
βροχερή μα και ζεστή...
Το μυρμήγκι βγήκε από την τρύπα του...
Στάθηκε στην άκρη...
Έτοιμο να προετοιμάσει το νέο μαύρο χειμώνα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ-ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ-ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ :ΠΟΙΗΣΗ

Ερ:Η ποίηση παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή σας;

Απ:Ναι από κάποια στιγμή της ζωής μου η ποίηση μου έδωσε μια διέξοδο να εκφράσω συναισθήματα και ιδέες
......................................................................................................................................
Ερ:Ποιοι Ποιητές σας έχουν επηρεάσει ;



Απ:ο κ Χριστιανόπουλος η Κ. Δημουλά και οι κλασσικοί Ελύτης ,Σεφέρης και από ξένους ο Λόρκα ,ο Μπρεχτ και ο Μαρτι..

......................................................................................................................................
Ερ:Όταν γράφετε ένα ποίημα, φροντίζετε να προσαρμόζετε τις ιδέες σας ή δε σας ενδιαφέρει η λογική αλληλουχία;



Απ:Έχω ξεπεράσει κάποια στάνταρ του παρελθόντος και γράφω πιο ελεύθερα...


....................................................................................................................................

Eρ:Ποιες είναι οι κύριες πηγές έμπνευσής σας;



.:Απ :H ζωή μας,οι προσωπικές μας στιγμές ,τα προβλήματα της κοινωνίας


................................................................................................................................

Ερ:Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε μέσα από τα ποιήματά σας;



Απ:..Θα λεγα υπάρχουν σε μένα κάποιες κατηγορίες ποιημάτων...κάποια ειίναι περιγραφικά,κάποια κοινωνικά ,και κάποια ερωτικά και γενικά προσωπικών σχέσεων..γενικά θα λεγα να κοιτάζουμε μπροστά και να προσπαθούμε για το καλύτερο σε κάθε κατάσταση


.................................................................................................................................

Eρ:Ποιες είναι οι δυσκολίες της ποιητικής τέχνης;



.Aπ:.. H δυσκολία πιστεύω είναι να ξεφύγουμε από ταμπού στην έκφραση μας και να γράφουμε όπως αισθανόμαστε

....................................................................................................................................
Ερ: πιστεύετε σήμερα τα νέα παιδιά διαβάζουν ποίηση και κατά πόσο τα αγγίζει .

Απ:Δεν διαβάζουν δυστυχώς ποίηση και αυτό οφείλεται στην μηχανιστική και κακής ποιότητας παιδεία που λαμβάνουν...λειτουργούν τα παιδιά πιο πολύ με τα συνθήματα της όποιας κερκίδας παρά με την ποίηση...
...................................................................................
Ερ:Ποιος ήταν ο άνθρωπος που σας ενέπνευσε, και σας έκανε να αγαπήσετε και να ακολουθήσετε την Ποίηση.(Δεν αναφέρομαι στην ερώτηση: Ποιοι Ποιητές σας έχουν επηρεάσει ).


...Απ.:Πρώτα από όλους ο πατέρας μου με έμαθε να διαβάζω να εκτιμώ να αναλύω την ποίηση όπως και τις άλλες τέχνες (μουσική,χορό,ζωγραφική,φωτογραφία).Μετά για να ξεκινήσω να γράφω κάποιες καταστάσεις και κάποια πρόσωπα λειτούργησαν σαν λίπασμα για να μεγαλώσει ο και να καρποφορήσει το δεντράκι που φυτεύτηκε κάποια χρόνια πριν...................................................................................

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Ρολάνδος -Ιζόλδη Διαλογική ...

Ρολάνδος -Ιζόλδη

Διαλογική ...

Ι:Που είχαμε μείνει...Α! Ναι! Στους εθισμούς...Ερωτικούς και μη..

Ρ:Οι ερωτικοί εθισμοί ίσως είναι ότι λείπει απ΄την μονοτονία της ζωής
-Οι άλλοι...είναι πιο απλοί...
Ι: Ναι...οι άλλοι όντως είναι απλοί...
-Την σπας αυτή την μονοτονία;
Ρ:Ναι!
I:Ωραία!
-Έλα όμως που με όλα αυτά,το πιο όμορφο συναίσθημα δεν το χαιρόμαστε...
Ρ:Οι Εκλεκτοί το χαιρόμαστε...οί άλλοι ρωτάνε...
-Lone is real for special people...
Ι:Μη με κάνεις να το αναρτήσω...
-Έρωτας! ήλιος ταξιδευτής...ζεστός-γλυκός -τρυφερός-σαν στοργικό φιλί της μάνας...
Ρ:Καρδιές, σπάνιας ευαισθησίας νοιώθουν παντού το μύρο του Θεού Έρωτα!...Δεν μιλάς...
Ι:Εδώ είμαι, απλά ,σκέφτομαι...
ΡΝαι ...τι;
Ι:Τον Έρωτα...έκανα ένα φλας -μπλακ
Ρ:Σκανάρισμα...Λοιπόν;
Ι: Αυτό που μένει τελικά είναι ένα δάκρυ...
-Σιγά -σιγά η λήθη θα το πάρει...μέχρι ...το επόμενο
Ρ:...Για να ποτίσει σπόρους νέου Έρωτα!
Ι :Ποτέ δεν μαθαίνουμε τον έρωτα...γιατί;
Ρ:Γιατί δεν διδάσκετε ...
-Ο Έρωτας ,θέλει καρδιά -ευαισθησία- φαντασία- φύση και νου!
Ι:Δεν το είχα σκεφτεί...Καρδιά πάντα! ευαισθησία πάντα! Φαντασία...φύση μα νου;
Ρ:Ναι ,νου ...που θα σε ταξιδέψει και θα επικοινωνήσεις...
Ι: Ποιος έχει μυαλό όταν ερωτεύεται...
Ρ:Σ' έναν πραγματικό έρωτα έχει...
-σ' αυτόν που αφήνει πίσω του πράγματα
-υπάρχουν έρωτες,- που και που τους θυμόμαστε χαμογελάμε -έχουν αφήσει κάτι τρυφερό- υπάρχουν ...και οι τίποτε...
Ι:Ο πρώτος έρωτας μας !-στη σκέψη του πάντα χαμογελάμε!
Ρ: Και...όχι μόνο...
-Εμένα με κάνει να χαμογελώ ,γιατί ήταν κωμωδία στο τέλος...Τώρα που σκέφτομαι...
-Με άφησε γιατί ήμουν κοντός...τα έφτιαξε με ψιλό ...χα! χα!
-ακόμα μόνη είναι...
I:Ψάχνει το ιδανικό ύψος...
Ρ:Όχι ! ήταν τότε...το '87 που ήταν στη μόδα οι μπασκετμπολίστες χα!χα!
Ι: Ο πρώτος μου έρωτας με κάνει να χαμογελώ και να λυπάμαι...
Ρ:Είχα τρις υπέροχους Έρωτες!
-Τελείωσαν βέβαια διαφορετικά ο καθένας
-Είχα, και πολλούς κακούς...
Ι:Μη τα σκέφτεσαι...όσο κι αν περνάνε, κάτι αφήνουν...πάντα!
Ρ: Ναι! Πάντα!
-Καληνύχτα, θα πω...
Ι:Ένα τελευταίο ...Εμείς που ανήκουμε ; στους εκλεκτούς ή...
Ρ:Χμ! Εσύ...ρωτάς...
-Εμένα με ξέρεις ...ξέρεις...
Ι:Φοβάμαι...
Ρ: Τότε πες πως δεν είπαμε λέξη...
Ι:Περίμενε , περίμενέ με...
Ρ:Άργησες ...
Ι:Ποτέ δεν είναι αργά ...θυμάσαι...
Ρ:Έφυγες... είν' αργά ...
-'Ενα δάκρυ έγινες- τώρα, νέους σπόρους ...νέου Έρωτα ποτίζει...!
Καληνύχτα ...

ΡΟΛΑΝΔΟΣ & ΙΖΟΛΔΗ

ΚΑΦΕΤΕΡΙΑ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

ΚΑΦΕΤΕΡΙΑ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 

Ήλθες....κάθισες απέναντι...
Τζιν κομμένο,λευκό μπλουζάκι...
Μαλλιά να πέφτουν στους ώμους ....
μαύρα,χυτά ...και μάτια μελαγχολικά...
Και κοίταζες το τηλέφωνο με αγωνία...
Χτύπησε μια χτύπησε δυο..χτύπησε πέντε...
Διαφημίσεις όλα....
Αυτός τίποτε....
Σε κοιτάζω...δεν σε ξέρω...

Συμπάσχω ...μαζί σου κι εγώ αγωνιώ ...
Κι όταν σε πήρε τηλέφωνο έλαμψες ..
Χαμογέλασα κι εγώ....
Ήπια τον καφέ μου κι έφυγα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΑΙΔΙ...

ΠΑΙΔΙ...
Το παιδί έκλαψε...όχι από φόβο ...
Μα γιατί το ελάφι πέθανε μικρο...
από το βέλος του βασιλιά...
Παιδί που λυπάται ,που είναι αθώο ....
Έχει στα μάτια του τα άστρα...
και την γαλήνη της θάλασσας,
 του καλοκαιριού στην καρδιά...
Το παιδί κοιμάται ...
Στο όνειρο του το ελάφι ζει...
Στο όνειρο του χτίζει ένα δικό του κόσμο...
Ιδανικό....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΡΓΟ ΑΓΙΟ ΘΕΟΥ

ΕΡΓΟ ΑΓΙΟ ΘΕΟΥ
Βάδιζες στο δάσος ,
πατώντας πάνω στις νεκρές πευκοβελόνες.
Το βλέμμα σου κυρίευαν πληγές στις ράχες των δέντρων,
με το χρυσό αίμα να τρέχει.
Αισθάνεσαι γαλήνη....αισθάνεσαι ντροπή...
Γυμνή θεά εκτεθειμένη στο ρου του δροσερού...πυκνού  αγέρα...
Κορμί, σου έργο τέχνης ποίησης ,μητέρας μέλλον ...
Αηδόνια τιτιβίζωντας υμνούν την ομορφιά σου...
Κι όταν τα ολόξανθα μαλλιά σου ανεμίζουν...
μεγάλο καλοκαίρι  θεό καρδιάς θα φέρει,
να σε αγκαλιάσει ερωτικά...με σύννεφο που το λένε αγάπη...
Γιατί είσαι η αγάπη ...που σαν απαλό βαμβάκι χαδεύει ,
την αίσθηση που κάνει την καρδιά να χτυπά γλυκά...
Διθύραμβος του Διόνυσου το κάλος σου ...
Χρυσή αψίδα του θριάμβου της ταπεινότητας του ωραίου....
Έργο Θεού Άγιο...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΓΥΝΑΙΚΑ ΒΕΛΟΥΔΟ

ΓΥΝΑΙΚΑ ΒΕΛΟΥΔΟ
Τότε που ξημέρωσε ...
Μπροστά στη θάλασσα...
Φίλησες το γιασεμί της θύελλας ..
και δάκρυσε το αμπέλι μύρο,
 που σκόρπισε στο κύμα ...
Λευκό το δέρμα, ευαίσθητο,
με σάλιο από φιλί να το δροσίζει,
ανασαίνει αέρα αρμύρας ...
Γυναίκα...
Γυναίκα φως...
γυναίκα  άνθος....
Γυναίκα βελούδο...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Ξεπερνούσα την πραγματικότητα μέσα από το όνειρο .

Ξεπερνούσα την πραγματικότητα μέσα από το όνειρο .
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΙΘΗΚΟΣ

ΠΙΘΗΚΟΣ
'Εκλεισε η πόρτα,κι όταν άνοιξε ξανά...
Είδα...
Ανθρώπους να σκοτώνουν ανθρώπους...
Με όπλα ,εκβιασμό και χρήμα...
Γιατί;
Για χρώμα ,για ιδέες,για πίστη...
Αλήθεια για ισχύ και πλούτο...
Περπατώ και ο νους μου ..
γυρίζει πίσω...
Καλύτερα πίθηκος...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΡΜΗΣ ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ

ΕΡΜΗΣ ΜΕΡΤΑΦΟΡΕΣ
Ερμής μεταφορές...
Υπηρεσίες για νταλίκες ...
που γέρνουν στρίβοντας ,
στις εθνικές οδούς ...
όλη τη νύχτα...
στις μικρές της ώρες.
Μεταφέρουν...μεταναστεύουν...
Θα θελαν να ναι πλοία...
Να χουν παρέα γλάρους
στα ταξίδια τους...
Και κύματα
να χορεύουν γύρω ,
και να τα δροσίζουν...
Αλλά μόνο στροφές ,
λάστιχα που λιώνουν
και νυσταγμένους ανθρώπους
βλέπουν γύρω τους...
Άγρια ζωή σε δρόμους
με σκόνη...
Φίλος τους ο οδηγός...
και οι εργάτες στο ξεφόρτωμα...
Εραστές του τίμιου ιδρώτα...
Φέρνουν το μήνυμα ..
της άλλης όψης,
της μαύρης μεριάς του φεγγαριού...
Μαινάδες  με μαύρα ρούχα,
σταλάζουν μέλι σκούρο,φθηνό...
σε στόματα νέων ανδρών ,
κάτω απ το φέγγος κεριών ...
Ανασταίνοντας τις σάρκες ,
με τις μικρές πληγές ...
του μόχθου και του έρωτα...
Φέρνοντας μαντάτα σκοτεινά...
μυστήρια ,κρυφά...
Στην υπηρεσία ...
του καλού και του κακού...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΕΡΙ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΣ

ΠΕΡΙ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΣ
Μετά την αισθητική του τζάμπα...
η αισθητική του φελιζόλ...
Αντίσταση και άρνηση...
Σε προσμονή αισθητικής ,
του κάλους και της ομορφιάς...
Αισθητικής ιδεών,αρχών και ευαισθησίας..
Περιμένω όσους θα ταξιδέψουμε μαζί...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΟΙ ΛΙΓΟΙ

ΟΙ ΛΙΓΟΙ
Λίγοι...
Πολύ λίγοι...
Ελάχιστοι....
Μα τόσο δυνατοί...
Που άντεξαν το σύστημα....
Και κάναν επανάσταση...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΟ ΠΡΟΒΑΤΟ ΤΩΝ ΙΣΧΥΡΩΝ

ΤΟ ΠΡΟΒΑΤΟ ΤΩΝ ΙΣΧΥΡΩΝ
Ούρλιαξε ο λύκος ...
και έβγαλε τα δόντια του...
Βέλαξαν από το φόβο τους τα πρόβατα...
Ο τσοπάνης σήκωσε το όπλο ...
και σκότωσε το λύκο...
Τελικά η διατροφική αξία του πρόβατου...
του έφερε ισχυρούς συμμάχους ...
Μέχρι να το σφάξουν....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΤΟΥ ΤΖΑΜΠΑ

Η ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΤΟΥ ΤΖΑΜΠΑ
Μάθημα Έκθεση ....
Θέμα ..
Η αισθητική του τζάμπα....
Έχει το τζάμπα αισθητική;
Αναμένω απαντήσεις...
Ίσως μόνο απο ..,
μερακλήδες ερασιτέχνες  υπάρχει...
ΑΠΟΣΤΟΛΣΟ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΟΝΟ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ

ΜΟΝΟ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ
Με λευκή άμαξα έπαιρνε η μικρή πριγκίπισσα την βόλτα της.....
Στο τέλος της μακράς  εποχής της αθωότητας...
Ένα δροσερό απόγευμα στο τέλος του καλοκαιριού...
Παρατηρούσε δεξιά και αριστερά τα κομμένα στάχυα ...
και τον ήλιο να γίνεται κόκκινος στον ορίζοντα πρίν χαθεί...
Μελαγχολική και όμορφη,όπως και όλη η σκηνή....
Η ζωή μας όλη μια σκηνή.,που όμως αλλάζει....
Δεν θα τις άλλαζε αυτές τις στιγμές με τίποτε...
Θα ήθελε να μείνουν για πάντα.
Το ίδιο και εγώ...
Δέν ξέρω τι έγινε μετά...
Μόνο θυμάμαι τα μάτια της...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥ

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥ
Σταυρώσαν το δήμιο...
Γιατί;
Γιατί σκότωνε ....
Μα αυτή ήταν η δουλειά του....
Ας την άλλαζε...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΧΟΙΝΟΒΑΤΗΣ ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ

ΣΧΟΙΝΟΒΑΤΗΣ ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ
Στην άκρη εκεί του πουθενά ...
Στις παρυφές του χάους...
σχοινοβάτης περπατώ....
ισορροπώ ...αντέχω...
Ζηλεύω τους ανοικτούς δρόμους.
Τους ονειρεύομαι....
Μα το σχοινί δεν τελειώνει...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΔΥΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

ΔΥΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
Ωραία...μέσα στο πράσινο μακρύ σου φουστάνι...
Πρόσωπο έργο τέχνης με στολίδια τα καστανά σου μαλλιά..
Μαζί ...στο ίδιο τραπέζι....
Τι τύχη Θεέ μου...
Ένα χαμόγελο σου ...και ένα δικό μου....
Σου κρατώ το χέρι...το επεξεργάζομαι...
Λεπτά μακρυά δάχτυλα...
Ευγένεια στην έκφρασή σου...
Πάντα γλυκιά...και στην ψυχή και στην καρδιά ..
Φτερούγα μικρού πουλιού ..
Η Φωνή και η ομιλία σου, ηρεμεί και ταξιδεύει...
Και ένα φιλί...
Δυο χείλη ...μαζί...ενωμένα ...
Δυο άνθρωποι....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΟΙ ΚΑΡΧΑΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΑ

ΟΙ ΚΑΡΧΑΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΑ
Αμφιβολία σε κινήσεις ασταθείς που κάνεις....
Δεν είσαι σίγουρος , το βλέπω...
Παλαιοί εφιάλτες ξυπνούν και σε φοβίζουν...
Ψάχνεις όπως όλοι...ασυναίσθητα...
Όλα στο περίπου...
Ένα σαξόφωνο ακούγεται απο μακρυά  να παίζει.
Ηρεμείς...μένεις όρθιος...
Σήκωσε το κεφάλι...μην ντρέπεσαι....
Μίλα και εκφράσου...δεν είσαι δούλος...
Κάνε ανατροπές...δημιούργησε....
Δώσε μάχες ....ο χρόνος τρέχει ....
Και οι καρχαρίες του Καίσαρα σε περιμένουν...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΓΝΗΣΙΟΤΗΤΑ

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΓΝΗΣΙΟΤΗΤΑ
Ουρανοί σε πλανήτες παντού γαλάζιοι...
Αστέρια  διαγράφουν τροχιές άλλες....
Σχετικές....
Με την απολυτότητα  του σχετικού...
Οπτική διάθλαση μονολιθικής άνοιξης....
Λόγοι...και λόγιοι....
Παπαγαλισμοί κειμένων χωρίς σκέψη...
Δεήσεις σε απατηλούς σοφιστές ...
Λογική;
Σχετική κι αυτή...βαπτιζόμενη αναλόγως...
Πραγματικότητα; ή προπαγάνδα;
Μολυσμένες θεωρίες...αποβλάκωση...
Θεοί ανίκανοι...
Άνθρωποι σε τρικυμία ...
επικίνδυνοι ...άβουλοι μοιρολάτρες...
Εκμετάλλευση...καταστολή...
Ιδέες που διαδίδονται από φίλτρο...
Ζητείται γνησιότητα .....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΘΑΥΜΑΣΜΟΣ 1

ΘΑΥΜΑΣΜΟΣ 1
Σου μίλησα όμορφη...
Δεν μου απάντησες....
Συνέχισες το δρόμο σου...
Χαμένη μέσα στη μάζα..
Δεν θέλησες να μου μιλησεις
Σκέφτεσαι;Άραγε τι;
Σε βλέπω που περπατάς...
Πόσα θα ήθελα να σου πω...
Σε θαυμάζω,ναι σε θαυμάζω...
Δεν είναι η κομψή σου εμφάνιση μόνο...
Ούτε το πανέμορφο πρόσωπο σου...
Είναι η τρυφερή μελαγχολική σου έκφραση...
Το μετρημένο γλυκό χαμόγελο σου...
Η αύρα που αποπνέεις...
Ο τρόπος που περπατάς ...
Χρόνια σε θέλω,σε ποθώ...
Πάντα ντρεπόμουν σε σου μιλήσω...
Προχωράς και χάνεσαι στο πλήθος...
Άραγε θα σε ξαναδώ;
Θα μπορέσω να σου μιλήσω;
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΒΑΛΣ

ΒΑΛΣ
Δυο πουλιά πέταξαν ψηλά στον ουρανό...
Τα πρόσταξε και ενώθηκαν...εκεί ψηλά....
Στα σύννεφα της μέθης το νερό έγινε οίνος...
και έβρεξε κόκκινο κρασί σαν αίμα...
Γλυκό σαν κορύφωση έρωτα...
Που στην γη όταν φτάνει, αλλάζει σχήματα και όψεις...
Άνδρας ,γυναίκα που κινούνται με ελιγμούς ,
βαλς πάνω σε βράχο ,όρθιο και πλατύ ...
Σαν βεράντα δίπλα στην θάλασσα..
Βρεγμένοι ως το κόκαλο ....
Με στόματα κολλημένα από αγάπη...
Λατρεύουν τον έρωτα και ταξιδεύουν!!!
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΒΑΡΕΘΗΚΑ

ΒΑΡΕΘΗΚΑ
Η φυγή στο παρελθόν τέλειωσε...
Αξία η ανάλυση μα όχι λύση...
Μουντάδα στη γραφή και στην περιγραφή...
Προσδοκώ ανάσταση της τέχνης ,της ζωής...
Σελίδες λευκές ,μελάνι περιμένουν...
Φύσημα ανέμου τις σπέρνει στο πάτωμα...
Αργά κινούμαι ψάχνοντας ...
την σελίδα με το σημάδι...
Το σημάδι της αρχής....
Και η φωνή που φωνάζει...
εμπρός ξεκίνα ...
Το φως παραμένει κρυμμένο ...
απ τους ανθρώπους ...
Τέχνης αρμονία θε να το φέρει πίσω...
Ξυπνάω, βλέπω ,γράφω
Βαρέθηκα τον ύπνο ,θέλω δράση...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΦΑΡΟΣ

ΦΑΡΟΣ
Φάρος στους βράχους δίπλα στο λιμάνι...
Φωτίζει τις νύχτες των ναυτικών....
πριν βγούν στο πέλαγος....
Στέλνει χαιρετισμούς στα ξένα....
Τα θυμωμένα  κύματα τον βρέχουν ...
τον εκδικούνται ,του τραγουδούν...
Καημοί και  δόξες χρόνων....
Της ξενιτιάς τα δάκρυα ,
πανηγυριών τα γέλια....
Σήματα,σχήματα ,όρια...
υποδοχή στο γυρισμό...
Και δίπλα η μάνες ....
Που κουνάνε μαντίλια ....
Που αγκαλιάζουν ...
τους τυχερούς που γυρίζουν...
Εκει ,εκει...μετράει ο φάρος...
χρόνια και ιστορίες....
Και μιλά με τα πουλιά..
γλάρους και ψαροπούλια....
Και μιλα με τον αέρα....
Σημείο σταθερό
στην μνήμη των αιώνων....
Άνθρωποι φεύγουν...
στην θάλασσα,στο χώμα...
Μα νέοι έρχονται το άγιο φως
 να βρουν και να το φέρουν...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΟ ΥΓΡΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

ΤΟ ΥΓΡΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ
Η άκρη της θάλασσας μπαίνει στην στεριά ....
Ο ήχος απ τα κύματα που σπάνε είναι μια μελωδία ....
Αφροί με χρώμα άσπρο πετάνε στον αέρα...
Οξυγόνο στην αγάπη δίνουν.....
Το υγρό στοιχείο του έρωτα....
είναι παντού και σφραγίζει...
το νου και το σώμα....
Νερό κι αλάτι ,πόθος κι αρμύρα...
Η γεύση του δέρματος μετά την ερωτική μας στιγμή....
χορταίνει το μυαλό και το κορμί....
Καράβια με πανιά που μας ταξιδεύουν...
στην άλλη άκρη της Ατλαντίδας...
Στην ανάσταση της ομορφιάς της αγάπης...
Έρωτας μέσα στο νερό μέσα σε πλεύση δελφινιού...
με το φεγγάρι να μας κλείνει το μάτι από ψηλά...
Μακαρίζω την φύση και το συναίσθημα στοργής για σένα!!!
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΑΛΊΡΡΟΙΑ ΈΡΩΤΑ

ΠΑΛΊΡΡΟΙΑ ΈΡΩΤΑ
Αέρας φύσηξε απ το ανοικτό παράθυρο...
και το φόρεμα σου έπεσε στο πάτωμα ...
Ωραία που είσαι στην αγκαλιά μου αγάπη μου...
Το γλυκό άρωμα σου γεμίζει το χώρο...
Οι στιγμές μετά τον έρωτα ,
ταξιδεύουν τις καρδιές...
Είμαστε αιχμάλωτοι της αγάπης,
 σε χρόνο άυλο...
Σε θαυμάζω αγάπη μου....
Παλίρροια σε θάλασσα καλοκαιριού,
είναι η παρουσία σου...
Χρυσό μετάξι η θωριά σου ...
Δεμένοι οι δυο μας ,
στον έλικα του πόθου...
Γυρίζουμε στο πιο ψηλό βουνό...
ψηλά πάνω απ τον κόσμο...
Και το φιλί στην γεύση φράουλας...
διώχνει την λύπη απ του ματιού το δάκρυ...
Αγάπη ,αγάπη ,αγάπη!!!!
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η Παναγιά μαζί μας!

Η Παναγιά μαζί μας!

Στην Παναγιάς την χάρη...
δεν είναι το τέλος της αρχής...
μα η αρχή του τέλους....
Είναι το ώριμο καλοκαίρι...
ζυμωμένο με ήλιο, κρασί κι ιδρώτα...
Σκέψεις αλλαγής με οπτική χειμώνα...
με τόση γαλήνη,στης γιορτής την ώρα...
Φεύγουν πελαργοί και χελιδόνια ....
κι όλη η σοφία διαχέεται στο σύμπαν...
Εκκλησίες,πανηγύρια...
στους κάμπους,στα  βουνά
και στις γαλάζιες θάλασσες...
Άνθρωποι που γυρίζουν
στα πατρογονικά τους σπίτια...
Γονείς...παιδιά...
Φύγαμε για τον καιρό του σκότους...
με κέφι και χορό  ...
Και η  Παναγιά μαζί μας!!!

Απόστολος Βεργίνης

Ο ΝΟΥΣ ΠΟΥ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ

Ο ΝΟΥΣ ΠΟΥ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ
Η ερωτική διάθεση της σκέψης ...
οδηγεί τα μονοπάτια των ονείρων..
 στους τόπους του βασιλείου του ιδανικού...
Mε των άστρων που πέφτουν την μαγεία,
 σπάμε την θάλασσα του σκότους 
και ταξιδεύουμε σαν άλλοι Μαγγελάνοι
 μακρυά, σε εξωτικά μέρη ,
ανακαλύπτοντας νέα θαύματα φυσικού κάλους.
Οι χρόνοι και οι τόποι ζωγραφισμένοι,
με χρώματα παστέλ...
Ζωές που δεν ζήσαμε και τις ονειρευόμαστε...
Σύζευξη με ανθρώπους ,
που μυστικά ερωτευτήκαμε...
Τοπία και κορμιά στο απόκοσμο φως,
του μυστηρίου της καρδιάς...
Το μυαλό δεν έχει όρια στα ταξίδια του...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗ

ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗ
Θραύση του νου ...
Πάνω σε πράξη έρωτα...
Δίπλα στα κρίνα και στις βυσσινιές της άνοιξης.....
Κισμέτ ομορφιάς....
Χρόνος που πάει ταξίδι....
Παλμοί ρολογιού που μετρά αντίστροφα ...
Λόγια αδιάλειπτα  στο πουθενά...
Η κίνηση η ίδια ...
Σε χορογραφία ποίησης...
Τη νύχτα που ρέει νέκταρ ..
στην βάση μίσχου άνθους...
Όταν ο Φαραώ ξύπνα μέσα στην πυραμίδα του...
Δείχνει το θεικό  πρόσταγμα ....
Και απο πάνω μια αστροβροχή  θαύματος...
Ω πανέμορφη μου αγάπη ...
Δόξα στην φύση των αισθήσεων σου..
Μούσα της έμπνευσης και της αγάπης μου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΘΡΊΑΜΒΟΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

ΘΡΊΑΜΒΟΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

Κάμπος μέσα στην φωτιά της κόλασης ....

Παρελθόν μαύρο μελαγχολικό ...

Μια μηχανή με στόμα δράκου...

καταπίνει ανθρώπους για να παράξει...

Χρήμα μαύρο,γκρι...

Οι ιερείς της ,την προσκυνούν ...

μετάνοιες κάνουν...

Γι ΄αυτούς  και μόνο...

Ναό της στο Βααλ κάναν...

Θυσίες στον πλούτο ...

θυσίες στον τύραννο 

θυσίες με αίμα....

Τους είδε , μικρός ήταν...

Με την καρδιά και το χαμόγελο....
Είδε το άδικο ...τους επιτέθηκε...
Ο Δίας θύμωσε ...
Την καταιγίδα έστειλε δίπλα του...

Και να που οι κεραυνοί της διαμέλισαν...

το καταπέτασμα του ναού....

Οι ιερείς μαρμάρωσαν ...

Και η μηχανή έγινε μέλισσα...

Που δίνει γλύκα κι αγάπη...

Τα παιδιά ξαναβγήκαν στις αλάνες...

Το φως του ήλιου πλημμύρισε την πλάση...

Οι θάλασσα ξανάγινε μπλε...

Και η ελπίδα νίκησε ...η ζωη ξανάρχισε...

Όπως στα όνειρα...

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΕΡΩΤΑ

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΕΡΩΤΑ
Αν ήσουν εδώ θα σου μιλούσα για ώρες...
Εξομολόγηση αγάπης και θάρρους ....
Σε σένα βρήκα τον έρωτα ,την αίσθηση...
Ομορφιά,ψυχή, καρδιά...
Συντροφιά στα μαύρα βράδια μου
Υγρά όνειρα του θέρους...
Ανατρέχουν σε μοιραίες όψεις...
και θερμές στιγμές...
Ξυπνώ με ταραχή ...
Φώτα αναβοσβήνουν ασταμάτητα μπρος μου...
Σκιές γυρίζουν σαν σειρήνες ...
προσκαλώντας...προκαλώντας...
Ένας αέρας κρύος μπαίνει απ το παράθυρο...
Είσαι εσύ...που ήλθες...μέσα σε μια μεταμόρφωση...
Άνοιξα τα μάτια ,χαμογέλασα..
Και μετά ο ουρανός έγινε πάλι μπλε...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΝΕΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

ΝΕΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ
Έπαιξαν την αγάπη στα ζάρια....
Και την έχασαν...
Το χρυσάφι χάθηκε απ τις αγορές...
Οι έμποροι των εθνών σάστισαν ....
Μαύρισαν τα μάτια τους
στο μαύρο του πολέμου...
Κι ένα παιδί τους κοίταξε....
Αέρας φύσηξε με ορμή...
Χάθηκαν καταραμένοι ...
στου χρόνου την λήθη ...
Ο ουρανός άνοιξε...
Μια νέα αποκάλυψη ....
αγάπης και ομορφιάς....
Είναι το θαύμα του κάλους...
Θρίαμβος της αγνότητας...
Η ώρα που η φαντασία
θα εξουσιάσει το σήμερα...
Αναμένουμε....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Συλλογή αχρήστων

Συλλογή αχρήστων
Τα μάζευα για χρόνια...πράγματα άχρηστα...
Ποτέ κανένα του δεν μου έκανε γλυκιά παρέα...
Υπήρχαν μόνο για να με καταναλώνουν και να με ενοχλούν.
Οτι χρήσιμο σαν ζιζάνια το έπνιγαν ...
Ήταν κι άνθρωποι τέτοιοι...πολλοί...
Τότε ήλθε η κάθαρση...και γέμισαν οι κάδοι....
Σκουπίδια με πολλές μορφές....
Κι ο νέος δρόμος νέους ανθρώπους και υλικά θέλει....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΟΡΓΑΣΜΟΣ

ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΟΡΓΑΣΜΟΣ
Βυζαίνει το μωρό τη μάνα....
και ο άνδρας τη γυναίκα...
πάνω στου έρωτα την πείνα...
Είναι η πρόκληση
που γίνεται ηδονή ...
Πράξεις πόθου και  ερεθισμού...
Βαδίζουν σε δρόμους επαφής..
Ο ηλεκτρισμός της αρχέγονης φύσης
συνδέει τα σώματα των ανθρώπων....
Παράγει θερμότητα γονιμότητας....
Το συν και το πλην γίνονται ίσον ...
Ο οργασμός σαν βασιλιάς στον έρωτα....
Τραντάζει τον κόσμο του...
Διατάζει τα σώματα να σπάζουν...
ενωμένα και εξαντλημένα...
Μα τόσο λαμπερά και χαρούμενα..
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΟΤΑΜΟΣ ΠΕΤΡΑΣ

ΠΟΤΑΜΟΣ ΠΕΤΡΑΣ
Νεκρό ποτάμι ...χρώμα γκρίζο...
Καθοδηγούν οι όχθες του το νερό της μοναξιάς.
Σκούρο αργό και ξένο...
Από άλλο τόπο και πολιτισμό...
Σέρνει την αλλαγή στην ιστορία ...
Και γύρω πέτρες ,αλάξευτες σκληρές ,γκρίζες κι αυτές.
Στάχτη και κουρνιαχτός οι αναπνοές μας .
Χειμωνιάτικος πάγος....καλοκαιρινός  άμμος....
Το κάνουν κάποιοι πατρίδα...
Ω φτώχεια που μυρώνεις τον λίθο και ανθίζει στην άμμο....
Δημιουργείς στο μηδέν....
Ω ποταμέ μαύρε ...οι εκβολές σου στάζουν μέλι...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΝΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΗΣ

ΑΝΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΗΣ
Στα βουνά της εξόδου τα χνάρια της υπομονής....
Συναντούν άγρια σύννεφα που μαλώνουν μεταξύ τους...
Βροντούν με ήχους κεραυνού ,που φτάνει στα άστρα...
Έσπασε το όνειρο στα δυο και μοίρασε τον κόσμο...
Χώρισε το φεγγάρι από τον ήλιο και την μέρα από την νύχτα...
Η Κρήτη και οι Κυκλάδες αλλάξαν θέσεις...
Και το νερό γέμισε τον χώρο....
μέχρι να συναντηθούν τα δυο άκρα....
Δαχτυλίδι χρυσαφένιο με φτερά αντικρίζει το πάθος που σπάει...
 και η ήπειρος ζηλεύει ...
Αλλάζει η φύση δομές και όψεις ....
Διαφορές ανατροπής διαζυγίων ,των τόπων ,των μυαλών...
Αφροί της θάλασσας μέσα σε φουρτούνα κατσαρόλας.....
Πλοκή κοσμογονίας σε ακόλαστη στιγμή.....
Ανήμερα γιορτής
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΠΟΣΥΜΠΙΕΣΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ

ΑΠΟΣΥΜΠΙΕΣΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ
Ετρεξα προς την άνοιξη ...
σκόνταψα σε τρία όστρακα ...
και έπεσα και μάτωσα...
Στην ανηφόρα του όρους
της μέρας ...
Άραξε στην μνήμη του έξω...
καράβι με ρόδες ...
Μια λωρίδα γης να περάσει ...
στην απέναντι θάλασσα ...
 Προσπάθεια κατάκτησης κάνει...
Το αίμα της πληγής
 ενέργεια κίνησης γίνεται  ...
Ο γίγαντας ξυπνάει
και ρίχνει τους βράχους του
στο πέλαγος...
Φυσά και ο Αίολος ...
Η δρόσος και η κίνηση έρχονται...
Αναστενάζοντας κάτω
απο πράσινο πλατάνι ...
Πράσινο που  χει το καλοκαίρι...
και την θάλασσας το μπλε...
Αποσυμπίεση της ανθρώπινης δύναμης
που φέρνει ιδρώτα και χαμόγελο...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ

ΜΕΤΆΛΛΑΞΗ
Σιγά κάντε...κοιμούνται...
και βλέπουν όνειρα....
μην τους ξυπνάτε ....
Τους χαλάτε την γαλήνη...
και όταν η μορφή τους αλλάξει ...
θαμπή η αίσθηση ,πίσω από τούλι...
Στην γη των Λαπιθών...
δίπλα στο ποτάμι ,
με τσιγάρο και ουίσκι....
Ο ύπνος τους σαγηνεύει ....
μα ο χρόνος είναι άλλου...
Τους βρίζω,με βρίζω...
και μεταλλάσσομαι σε ζώο.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟ

ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΌ
Προσμονές αγίων του κόσμου...
να αγαπηθούν παντού ...
Έξω από ναούς και τεμένη ....
Μα μέσα στις καρδιές...
Και τα σύμβολα
δείχνουν τους δρόμους...
Αλλά αν δεν τους περπατήσεις..
μένεις πίσω...
Το κρεββάτι ναός δεν είναι...
είναι ο έρωτας παντού...
Συμπαντικό  έργο φιλιού...
Και η αγάπη στην καρδιά!!!!
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΗΜΑΔΙΑ ΕΠΟΧΩΝ

ΣΗΜΑΔΙΑ ΕΠΟΧΩΝ
Ιερά σε κορυφές βουνών ...
φωτιές βροχές και άνεμοι..
διαβρώνουν τις πέτρες...
Στο κέντρο οι άρχοντες..
μιλούν για τους Θεούς...
Οι γιορτές και τα μυστήρια
περνούν μαζί με χρόνια...
Η αξία του φωτός του νου...
σαπίζει στο ταξίδι της μιζέριας..
Οι εποχές αφήνουν
τα σημάδια τους στην φύση....
Πότε την ομορφαίνουν
και πότε την πληγώνουν...
Και η ιστορία γράφει ...
Λόγια και πράξεις ματαιοδοξία ....
APOSTOLO

ΝΗΣΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

ΝΗΣΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ
Εξωτικό νησί μέσα στην πόλη.
Μέσα στο ζεστό καλοκαίρι.....
Μέσα στο μυαλό μας...
Φοινικιές το ζώνουν μέχρι
την χρυσή θάλασσα...
Στα θαμπωμένα μάτια μας..
τα κτίρια μοιάζουν με καράβια...
και τ αυτοκίνητα δελφίνια
που παίζουν..
Η φλόγα του καλοκαιριού
γεννά όνειρα δροσιάς.
Σαν τους οδοιπόρους της ερήμου
βλέπουμε οράματα.
Νερό και αέρα...
Τα πιστεύουμε και μας παρηγορούν.
Σαν του παλιούς ναυτικούς ,
που μιλούσαν με τα φαντάσματα...
της θάλασσας.
Και το φθινόπωρο θα τα αλλάξει όλα...
APOSTOLO

ΥΠΟΓΕΙΟ

ΥΠΟΓΕΙΟ
Θυμάσαι τότε στο βρωμερό υπόγειο,
τις δηλητηριώδεις ανάσες που βγάζαμε.
Και τα νερά που έμπαζε όταν έβρεχε...
Κι όμως εκεί ήταν μαζεμένη
ολη η σοφία της ομορφιάς του ταπεινού.
Φεύγοντας τα χρόνια η μνήμη χάθηκε.
Στρίβοντας στον τρίτο δρόμο αριστερά...
Εκεί είναι ακόμη.
Μνημείο ;
Όχι!
Έτοιμο για νέα χρήση είναι.
Ταπεινός θα ξαναγίνει ο άνθρωπος.
Και θα πονέσει και θα κοιμάται
μέσα στα νερά.
Το λερωμένο υπόγειο ...το καταφύγιο ...
Φανάρι στην νύχτα της παρακμής.
APOSTOLO

ΤΑ ΜΥΣΤΉΡΙΑ

ΤΑ ΜΥΣΤΉΡΙΑ
Η φωτιά που άναψαν ένα βράδυ  στο βωμό οι ιερείς ,ήταν η τελευταία....
Οι παλαιοί θεοί πεθάναν και τα μυστικά τους τα πήραν μαζί....
Ένα κενό έμεινε και πολλά μυστήρια έμειναν αναπάντητα....
Ερωτικές τελετές χάθηκαν στο γκρι παρελθόν τους....
Χρησμοί και επικλήσεις έμειναν στην μέση του χρόνου....
Και τώρα ψάχνουμε τα σύμβολα και τις εξηγήσεις ...
Μυθολογία στην υπηρεσία της ζωής , των αξιών,του έρωτα...
Βουτιά στο παρελθόν της ιστορίας ,στα μπλε φώτα του μυστηρίου ...
Συμβολισμοί με μύθους που μιλούν ...τρόπος ζωής....
Και οι παλιοί θεοί υπάρχουν κλειδωμένοι σε μυστικό διάφανο  κουτί....
Που το κλειδί όποιος το χει μαθαίνει πως να ζει να μιλά να ερωτεύεται...
Στην αναζήτηση του φωτός μια φωνή φωνάζει στο σύμπαν.....
APOSTOLO

ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΣ

ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΣ

'Ηταν σούρουπο καλοκαιριού...

Οι δυο μας αγκαλιά στην άμμο....

Βλέπουμε τον κόκκινο ήλιο ,

να χάνεται στην θάλασσα....

Με το κύμα να σκάει στα πόδια μας 

και να δροσίζει το φιλιά του έρωτα μας.

Νοιώθω την καρδιά σου να χτυπά

και η αγάπη μου για σένα μεγαλώνει..

Χρόνια περίμενα τον μεγάλο έρωτα 

και σε σένα τον βρήκα....

Καλοκαιρινό γλυκό και όμορφο...

Κι εσύ είσαι εδώ μαζί μου 

κολλημένη επάνω μου ...

σε ένα βαθύ φιλί .

Με τα γαλανά σου ματάκια 

υγρά από ένταση και συναίσθημα...

Είσαι σαν ένα μικρό σπουργιτάκι ...

Μαζεμένο σε απάνεμη γωνία ....

Η δικιά σου ομορφιά και λάμψη..

είναι η πόρτα στην ψυχή μου...

Αυτές οι στιγμές δεν τελειώνουν ποτέ...

Ο έρωτας αργεί ....

Μα τελικά έρχεται 

και δίνει φώς και  επιβραβεύει ,

αυτούς που τον πιστεύουν...

APOSTOLO

ΤΑ ΔΥΟ ΑΣΤΕΡΑΚΙΑ

ΤΑ ΔΥΟ ΑΣΤΕΡΑΚΙΑ
Μια φορά κι έναν καιρό ...
εκεί ψηλά στον ουρανό...
Ζούσαν και έβλεπαν
τον κόσμο από ψηλά
δυο αστεράκια μικρά...
Δεμένα με αόρατα δεσμά..
το ένα απέναντι από το άλλο...
Κάθε δειλινό με το που ξυπνούσαν,
το ένα χαιρετούσε το άλλο ,
με ένα γλυκό χαμόγελο...
Χιλιάδες χρόνια μαζί,
αγαπήθηκαν πολύ...
Είδαν μαζί πολλά πράγματα στην γη...
Ανθρώπους να ζουν ,να δημιουργούν,
να ερωτεύονται ,να γλεντάν και να πολεμούν...
Στις καλές μέρες γελούσαν και στις κακές έκλαιγαν...
Μα ο Θεός μια μέρα θέλησε,
να δοκιμάσει τους ανθρώπους
και έστειλε μεγάλο πόλεμο...
Τα δυο αστεράκια ήταν συνέχεια ,
μέσα στα δάκρυα και την λύπη...
Μια μέρα τα αστεράκια ,
κάλεσαν τον ήλιο και το φεγγάρι...
Αν δεν τελειώσει ο πόλεμος φίλοι μου,
να μην ανάψτε ....τους είπαν...
Και συμφωνήσαν ...
Η γη βυθίστηκε στο σκοτάδι...
Οι άνθρωποι φοβήθηκαν άφησαν τον πόλεμο...
Στον Θεό προσευχήθηκαν ....
Και ήλιος φεγγάρι και άστρα ανάψαν ξανά....
Τα δυο αστεράκια χαμογέλασαν και πάλι...
Και δυο φιλιά έστειλε το ένα στο άλλο....
Ο φόβος ενός γενικού κακού ,
συμφιλιώνει  τελικά τους ανθρώπους.
APOSTOLO

H ΠΡΩΤΗ ΒΡΟΧΗ

H ΠΡΩΤΗ ΒΡΟΧΗ
Είναι η ώρα που η βροχή εξαγνίζει ,
την σκόνη που άφησε πίσω του το καλοκαίρι...
Το φώς χαμηλώνει και οι σταγόνες γεμίζουν 
τον άδειο δρόμο...
Τα παιδιά που παίζουν και τα πουλιά που πετούν,
πάνε να κρυφτούν και να απολαύσουν την ομορφιά 
και τη δροσιά της πρώτης βροχής...
Στα καφενεία αμολάνε τις τέντες και συνεχιζουν
το τάβλι και τον καφέ....

Δίπλα στο δρόμο ρυάκια που γίνονται ποτάμια...
παρασέρνουν σπόρους και σκουπίδια...
Το φως των αστραπών προσπαθεί να δώσει
μια λάμψη στο θέαμα....
Και οι κεραυνοί ήχους....
Ανοικτές ομπρέλες και αδιάβροχα....
Μια στιγμή διαφορετική....
Η βροχή δυναμώνει , η εποχή αλλάζει...
Μαζεύονται οι ψυχές και η αντίστροφη μέτρηση
για τον χειμώνα αρχίζει.
APOSTOLO