ΜΟΝΟ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ

ΜΟΝΟ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ
Με λευκή άμαξα έπαιρνε η μικρή πριγκίπισσα την βόλτα της.....
Στο τέλος της μακράς  εποχής της αθωότητας...
Ένα δροσερό απόγευμα στο τέλος του καλοκαιριού...
Παρατηρούσε δεξιά και αριστερά τα κομμένα στάχυα ...
και τον ήλιο να γίνεται κόκκινος στον ορίζοντα πρίν χαθεί...
Μελαγχολική και όμορφη,όπως και όλη η σκηνή....
Η ζωή μας όλη μια σκηνή.,που όμως αλλάζει....
Δεν θα τις άλλαζε αυτές τις στιγμές με τίποτε...
Θα ήθελε να μείνουν για πάντα.
Το ίδιο και εγώ...
Δέν ξέρω τι έγινε μετά...
Μόνο θυμάμαι τα μάτια της...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ