Ο αιώνας αντιβαίνει τα όρια του δημιουργού του
και οι μέρες που θα ρθουν, έχουν προορισμό, διπλό.
Τσιμέντα και σίδερα, άνεμοι και βροχές.
...
Τις νύχτες, ήθελε πάντα να κοιμάται ,
ανάμεσα στα δυο μου χέρια.
Και εγώ ακολουθούσα εντολές.
Και εγώ, υπηρέτης των θεσμών μιας εξουσίας.
...
Η μητέρα, είχε ξεπεράσει τον αρχικό της ρόλο
και ένα χωνί, πολλαπλασίαζε τους ήχους
μιας μοναχικής διαμαρτυρίας.
Αποφάσισε να ζήσει ελεύθερη
και να ξαναχτίσει τον κόσμο,
με τουβλάκια από παιδικό παιχνίδι .
Περίμενε την νέα της ταυτότητα.
Περίμενε μια αγκαλιά πραγματική.
...
Πάντα μου έλεγε:
"Πρέπει να ξέρεις από πριν τι σου ζητάω"
Εγώ σκεφτόμουν την αξία, που μπορεί να έχουν αύριο,
οι μετοχές της άνοιξης.
Πάντα μου έλεγε:
"Πρέπει να ξέρεις από πριν, την στιγμή,
που η επιθυμία μου για σένα, θα δείξει ένα απλό τέλος."
Εγώ σκεφτόμουν , γρήγορα αυτοκίνητα
και λάστιχα να καίγονται στην άσφαλτο.
Όταν έφυγε, τα δευτερόλεπτα που έτρεχαν,
απλά ξεπέρασαν την ιστορία της.
...
Οι εποχές υπάρχουν, για να σημαίνουν κάτι.
Οι νύχτες ζουν από τους έρωτες που χάθηκαν.
Βάδισε ανάμεσα σε όντα άγνωστα,
με ανθρώπινες μορφές.
Ρώτησε:
"Που χάθηκε η αθώα άνοιξη;"
Κανείς δεν την κατάλαβε...
...
Επιστρέφοντας, με βρήκε ακόμη να σκέφτομαι,
οικονομικούς δείκτες, κρίσεις, καπιταλισμούς
και πολιτικές μεθόδους.
"Κάνε την φυγή δημιουργία! Κάνε την ελευθερία ποίηση!"
Μου είπε.
Δεν κατάλαβα...
Οι δεσμώτες των εξουσιών, οι δεσμώτες των τρόπων της ζωής,
δεν καταλαβαίνουν, πέραν του ότι τους επιτρέπει,
η ταχύτητας που έχει επιβληθεί στην σκέψη τους.
...
Έφυγε ξανά...
Έκανε την ζωή της δρόμο.
Όταν το κατάλαβα,
έκανα την ζωή μου αναζήτηση...
Σε ένα τοίχο, την είδα να γράφει:
"Καιρός να αλλάξουμε την εποχή."
Σε άλλο τοίχο, έγραψα:
"Καιρός να βρούμε ξανά τον δρόμο της επιστροφής στην σκέψη"
...
Οι μέρες φεύγουν, οι μέρες έρχονται
και εμείς κοιτάζουμε μια θάλασσα κλειστή.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
και οι μέρες που θα ρθουν, έχουν προορισμό, διπλό.
Τσιμέντα και σίδερα, άνεμοι και βροχές.
...
Τις νύχτες, ήθελε πάντα να κοιμάται ,
ανάμεσα στα δυο μου χέρια.
Και εγώ ακολουθούσα εντολές.
Και εγώ, υπηρέτης των θεσμών μιας εξουσίας.
...
Η μητέρα, είχε ξεπεράσει τον αρχικό της ρόλο
και ένα χωνί, πολλαπλασίαζε τους ήχους
μιας μοναχικής διαμαρτυρίας.
Αποφάσισε να ζήσει ελεύθερη
και να ξαναχτίσει τον κόσμο,
με τουβλάκια από παιδικό παιχνίδι .
Περίμενε την νέα της ταυτότητα.
Περίμενε μια αγκαλιά πραγματική.
...
Πάντα μου έλεγε:
"Πρέπει να ξέρεις από πριν τι σου ζητάω"
Εγώ σκεφτόμουν την αξία, που μπορεί να έχουν αύριο,
οι μετοχές της άνοιξης.
Πάντα μου έλεγε:
"Πρέπει να ξέρεις από πριν, την στιγμή,
που η επιθυμία μου για σένα, θα δείξει ένα απλό τέλος."
Εγώ σκεφτόμουν , γρήγορα αυτοκίνητα
και λάστιχα να καίγονται στην άσφαλτο.
Όταν έφυγε, τα δευτερόλεπτα που έτρεχαν,
απλά ξεπέρασαν την ιστορία της.
...
Οι εποχές υπάρχουν, για να σημαίνουν κάτι.
Οι νύχτες ζουν από τους έρωτες που χάθηκαν.
Βάδισε ανάμεσα σε όντα άγνωστα,
με ανθρώπινες μορφές.
Ρώτησε:
"Που χάθηκε η αθώα άνοιξη;"
Κανείς δεν την κατάλαβε...
...
Επιστρέφοντας, με βρήκε ακόμη να σκέφτομαι,
οικονομικούς δείκτες, κρίσεις, καπιταλισμούς
και πολιτικές μεθόδους.
"Κάνε την φυγή δημιουργία! Κάνε την ελευθερία ποίηση!"
Μου είπε.
Δεν κατάλαβα...
Οι δεσμώτες των εξουσιών, οι δεσμώτες των τρόπων της ζωής,
δεν καταλαβαίνουν, πέραν του ότι τους επιτρέπει,
η ταχύτητας που έχει επιβληθεί στην σκέψη τους.
...
Έφυγε ξανά...
Έκανε την ζωή της δρόμο.
Όταν το κατάλαβα,
έκανα την ζωή μου αναζήτηση...
Σε ένα τοίχο, την είδα να γράφει:
"Καιρός να αλλάξουμε την εποχή."
Σε άλλο τοίχο, έγραψα:
"Καιρός να βρούμε ξανά τον δρόμο της επιστροφής στην σκέψη"
...
Οι μέρες φεύγουν, οι μέρες έρχονται
και εμείς κοιτάζουμε μια θάλασσα κλειστή.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
