Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ

Μη ρωτάς.
Μην φοβάσαι.
Ο ουρανός άνοιξε.
Η σάλα έλαμψε.
Η λιτή σάλα της  παρακμής.
Ο παλιός μου
τόπος συνάντησης.
Ο νέος
τρόπος της γραφής μου.
Για τη γυναίκα
με τη ζεστή φωνή.
Για τη γυναίκα
με τη θωριά
του ήλιου.
Και απέναντι,
μέσα απ΄ τ΄ ανοικτό παράθυρο
βλέπω το δάσος...
Μια όμορφη γυναίκα
έρχεται απ΄ το δάσος.
Η εικόνα,
που κλείνει τον χειμώνα.
Η αντιβίωση της θολής λαλιάς,
του κίτρινου χειμώνα.
Η αναβίωση της σκέψης,
των παιχνιδιών του ώριμου καλοκαιριού...
Ώριμο καλοκαίρι...
Άγουρος χειμώνας...
Σήμερα, εδώ,
μια πρώτη ματιά,
μια δεύτερη...
Η πρώτη φορά...
Η κάθε φορά...
Η επίχρυση αλυσίδα
στο λαιμό.
Και το ασημένιο της χαμόγελο...
Γράφω ελεύθερα..
ασυγκράτητα...
Η τελευταία μου
ελευθερία...
Η γραφή...
Ζωγραφίζω
με λέξεις...
Απεικονίζω
εικόνες των ματιών...
εικόνες της καρδιάς...
Σήμερα έγινε τόπος...
Μέσα στα δυο της μάτια,
καθρεφτίστηκε η νέα μέρα......
Και τα μαλλιά της
χαιρέτισαν  μια νέα αγάπη...
Εδώ...
στην παρακμιακή σάλα,
του παλιού ξενοδοχείου...
Μια μικρή αγάπη,
που βηματίζει σαν μωρό...
Που σχεδιάζει την πορεία της...
Μια γκρίζα ,
όμορφη άνοιξη έρχεται...
Οι νύχτες, που θα ΄ρθουν,
θα ΄χουν λιγότερη ερημιά...
Και η νεαρή αγάπη θα μείνει απούλητη,
στα μεγάλα ράφια των υπεραγορών.
Θα πουληθούν μόνο οι γνώσεις...
Και θα γίνουν καθεστωτικά όπλα...
Έτσι κοπελιά μου,
θα ζήσουμε τον έρωτα της παρακμής....
Στη σάλα της παρακμής...
Στο δάσος της παρακμής...
Στην πολιτεία της παρακμής...
Εδώ,
που ταχθήκαμε
να αλλάξουμε τη μέρα...
να αλλάξουμε τον ήλιο...
να αλλάξουμε εμείς...
Έτσι κοπελιά μου,
θα περάσουμε
χέρι-χέρι
την πόρτα των εποχών...
Οι εποχές ζητούν
ανθρώπους και αίμα
για να αποδώσουν έργο...
Έτσι
ο πλούτος
έγινε μια αγκαλιά...
Έτσι
το χρυσάφι
έγινε φιλί...
Και
ο περίπατος στο πάρκο
ένα μακρύ-μακρύ ταξίδι...
Η ομορφιά της παρακμής
ειν΄ που  παράγει αισθήματα
και συναισθήματα...
Έτσι λοιπόν κοπελιά μου
ζούμε ασπρόμαυρα...
στην ουσία γκρι...
Ομοιόμορφα...
Ολοκληρωτικά...
Δημοκρατικά ομοιόμορφα...
Δημοκρατικά ολοκληρωτικά...
Δημοκρατικά παρακμιακά...
Δημοκρατικά αδιάφορα...
Περιορισμένα...
σαν τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες...
Μα...
και το ασπρόμαυρο παράγει τέχνη...
Μα...
και το ασπρόμαυρο παράγει όνειρο...
Δεν τελειώνει...
η ζωή σε δυο χρώματα, αγάπη μου...
Δεν είναι ...
η ζωή αγάπη μου χρώματα...
Είναι άνεμος...
Είναι ταξίδι...
Μικρό- μεγάλο...
Και αλλάζει...
Τα πάντα αλλάζουν...
Αρκεί να την προλάβουμε,
την αλλαγή...
Αρκεί να ΄μαστε εκεί...
Όταν αλλαζει ο χρόνος...
Όταν αλλάζει η εποχή...
Έτσι λοιπόν κοπελιά μου...
Σκέψου πως είμαστε παιδιά...
σκέψου πως βλέπουμε
το ουράνιο  τόξο μόνοι μας,
στην πίσω αυλή του σχολειού μας...
Έτσι κλείνουμε την απόσταση,
απ΄τις χαρές που θα ρθουν....
Χαρές μικρές και μετρημένες,
μα με ατέλειωτη ένταση....
Η ζωή,
για να προχωρήσει
θέλει ένταση...
Ο έρωτας,
για να προχωρήσει,
θέλει το χάρισμα του Ιώβ...
Μα ο έρωτας,
ξεπερνά τον άνεμο...
Όταν ο έρωτας είν΄ έρωτας...
Στην ακμή...
Στην παρακμή...
Στην ανατολή...
Στη δύση...
Μέσα
στις αίθουσες τις πολυτέλειας ...
Κάτω
από υγρά γεφύρια...
Δίπλα
στη βαρβαρότητα του κόσμου...
Γιατί
ο κόσμος είναι βάρβαρος αγάπη μου...
Γιατί
ο κόσμος,...φεύγει αγάπη μου....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ

Σαν μπήκε στο κενό δωμάτιο, μοίρασε ματιές στον κρυμμένο αόρατο Θεό της..._ Δεν ήταν μέρα θαυμάτων εκείνη..._ Έλαχε μόνο η μέρα να ΄ναι ηλιόλουστη..._ Έλαχε τα κάρβουνα να καίνε τον Ιούδα της αποφοράς μας..._ Κι έμοιαζε η χώρα με τόπο συνάθροισης αγαθών προθέσεων και κωφών αποτελεσμάτων..._ Κι ο Θεός πάντα κρυμμένος πίσω από μια καρέκλα πεταμένη στο σάπιο πάτωμα..._Γονατιστή έκλαψε...με κλάμα όλο θυμό..._ Η επιστροφή έφερε πίκρα κι απόγνωση..._Φεύγοντας χαιρέτησε τους νοτισμένους τοίχους και στην πόρτα έγραψε με το κραγιόν της..._"Ποτέ ξανά"...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ