Πέμπτη 13 Ιουνίου 2013

ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ Η ΟΜΟΡΦΙΑ

Οι άνθρωποι ετέλειωσαν τις σκέψεις από μαύρο,
Στου ρυακιού τα όρια, τερμάτισε το άκρο.
...
Το άλλο ψάχνει για μεριά, το ρόλο του να παίξει,
Καράβι που δεν άραξε, ούτε και είπε λέξη.
...
Η μουσική αποκρίθηκε "μετέωρη η ζωή μας"
Κι οι στρατηγοί να περπατούν με το ρυθμό της χήνας.
...
Κατάλαβε πως το σωστό, το χαν απαγορεύσει,
Μπράβο ακούγοντας αυτός , Θεό είχε πιστέψει.
...
Ένα κοχύλι του γιαλού, ειν γράμμα από χρόνους,
Τίποτε δεν γεννήθηκε, χωρίς φωνές και πόνους.
...
Πόδια μακριά, μηροί χρυσοί, που τα καλοπληρώνω,
Πραγματικό τον έρωτα, πολύ των ακυρώνω.
...
Είναι φυγή, είναι ντροπή, δεν είναι αμαρτία,
Της μοναξιάς η ομορφιά, είναι αθανασία.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

βλέποντας
μια μεσόκοπη γυναίκα
ερεθισμένη
πιστεύω όλο και πιο πολύ
στο θαύμα της ζωής
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΙΣΘΕΝ

όσο πιο αραιά
συναντώ
ότι κάποτε αγάπησα
τόσο η δημιουργία
μέσα μου βασιλεύει
...
στις ακρογιαλιές του κόσμου
κανένα κύμα
δεν κινείται με την όπισθεν
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΗΝΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΤΙΝΤΗ

κάποτε κάποιος
φαρμάκωσε
μια γάτα
που αγαπούσα
...
θυμάμαι τα ματάκια της
που με κοίταζαν
καθώς ξεψυχούσε
...
ήταν
το πιο μεγάλο ευχαριστώ
που άκουσα ποτέ
...
το άκουσα
απ΄τη φωνή
των οφθαλμών της
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΙΔΟΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

την στιγμή
που μια ερωτική προδοσία
με πλησιάζει σαν κομήτης
επιθυμώ
να είμαι αόρατος
...
τελευταία έμαθα να το καταφέρνω
...
είναι κι αυτό
ένα είδος ποίησης
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ