Σε κάθε δρόμο, κάπου κρύβεται, ένα μικρό εκκλησάκι.
Που φύτρωσε εκεί, που έπεσε ο σπόρος,
Από ένα πουλί, που τον κουβάλησε,
Στην πλάτη του σαν στίχο από ψαλμό της Διαθήκης...
...
Και έγινε ένα μικρό θαύμα,
Που γύρισε, από χρόνους μακρινούς, παραδίδοντας μια αλήθεια,
Στους μαθητές, που την περίμεναν, για χίλια χρόνια.
...
Αυτοί οι μαθητές, είχαν αποκτήσει πάνω τους,
Την σφραγίδα της αιώνιας υπομονής...
Έχοντας εφεύρει τον τρόπο, η ιστορία να γράφεται πάντα,
Χωρίς καμιά οδύνη...
...
Αληθινά, αν πιστέψει κανείς πως η άνοιξη θα ρθει,
Πηγαίνει κατευθείαν στο καλοκαίρι...
...
Τα όνειρα, για να γίνουν, προϋποθέτουν πίστη.
Γιαυτό έρχονται νύχτα, μεσ το σκοτάδι...
...
Η μέρα, αφαιρεί το μυστήριο, φανερώνοντας
Την απλότητα των πραγμάτων...
...
Και τότε, οι σταυροί, γίνονται εργαλεία θανάτων.
...
Γιαυτό οι Θεοί, σταυρώνονται τη νύχτα...
Γιαυτό οι εκτελέσεις, των επικίνδυνων
Για την τάξη των καθεστώτων, γίνονται πάντα νύχτα...
...
Μα τη νύχτα, οι κεραυνοί φαίνονται από μακριά...
Έτσι, οι ανατροπές, δεν λείπουν απ΄ τους χρόνους...
...
Γιαυτό, χρειάζεται η ποίηση...
Σαν διερμηνέας, νυχτερινών φαινόμενων και λόγων...
...
Και οι λέξεις,
Σαν σημάδια από πάγους,
Που μια μέρα έλιωσαν
Μέσα στο νεροχύτη της ιστορίας...
...
Αν ο άγνωστος,
Που χτύπησε την πόρτα μου μια μέρα,
Ήταν Θεός,
Εγώ ήξερα από πριν το ρόλο μου...
...
Ήταν κι εκείνη η γυναίκα δίπλα του,
Που ήξερε καλά
Την αλήθεια των ανθρώπων...
...
Το βουνό απέναντι,
Μας περίμενε...
...
Τη μέρα, θα μας δόξαζαν...
Τη νύχτα, θα μας σταύρωναν...
...
Μετά θα μας κάναν λάβαρο,
Ενός νέου κόμματος...
...
Που θα σήμαινε τη έναρξη μιας εποχής
Και την λήξη μιας ειρήνης...
...
Το ξέραμε από πριν,
Μα έπρεπε, να ανεβούμε στο βουνό...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
