Χειροκροτώντας τη μοναξιά της νύχτας,
Ορκίστηκα πίστη
Στο άξιο, μα επίπονο έργο,
Της ποιότητας
...
Η συννεφιά, η βροχή, το χιόνι,
Είναι αιτίες δημιουργίας...
...
Και οι άδειοι χρόνοι, ένα βραβείο
Εξιλέωσης, για την προσφερόμενη μου, πίστη...
...
Ο ήλιος, το φεγγάρι, η θάλασσα,
Είναι πειρασμοί...
Και η αγάπη,
Δεν είναι πάντα αγάπη...
...
Μαθαίνοντας να ζεις, μέσα στην έλλειψη,
Αποκτάς την αυτογνωσία,
Ενός ερημίτη...
...
Σήμερα η έρημος,
Λέγεται μεγαλούπολη...
Σήμερα η φρόνηση,
Λέγεται υπερβολή...
...
Μαθαίνω ν΄αγαπώ, συνομιλώντας...
Μαθαίνω ν΄ αγαπώ, σκεπτόμενος...
Μαθαίνω ν΄ αγαπώ, ταπεινωμένος...
...
Και η νύχτα, εχθρός και σύμμαχος...
Και η νύχτα, παρούσα - απούσα...
Σαν την αγάπη...
...
Διδασκόμενος απ΄ τη νύχτα...
Διδάσκω τη φυγή...
...
Είναι η ώρα, που οι άγγελοι,
Κάνουν εκτίμηση των πάντων...
Και ο Ιωάννης ξαναγράφει
Την αποκάλυψη...
...
Στα όρια μιας μοντέρνας Νιρβάνα
Ή
Σε ένα καθαρτήριο , του σήμερα...
Κολυμπώ, χωρίς σωσίβιο...
...
Και αν θα φύγω, θα επιβιώσω,
Γιατί η αγάπη, πάντα θα ζει...
Μετά και την εξάντληση,
Της τελευταίας ελπίδας...
...
Αρκεί κανείς να κολυμπά καλά...
Αρκεί να ξέρει να ματώνει...
...
Απέναντι,
Τα μικρά βότσαλα της παραλίας,
Διαλύουν
Την μάταια ορμή του κύματος...
...
Μιμήσου τα και θα σαι νικητής!!!
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
