Οι μέρες μας, ζητούν με αγωνία,
Μια μεταμόρφωση... κι ένα κλαδί ελιάς...
.....................
Βλέπω, απέραντους αγρούς με καλαμπόκια.
Και ο Θεός, μιλά με λέξεις...μπλε...
Καθήμενος, στου ουρανού το κέντρο...
......................
Βλέπω, απέραντη τη θάλασσα...
Κρατώ στα χέρια μου, δυο βότσαλα..
Και δυο χρόνια, στην καρδιά μου.
.......................
Στην καρδιά μου, μένουν τα χρόνια, που αξίζουν.
Ύστερα στα βράδια, δείχνουν εικόνες,
Με χρώματα θολά.
.......................
Η πατρίδα μου, ειν η πατρίδα της...
Δυο δάκρυα, απ΄ το ίδιο κλάμα...
Δυο αναστεναγμοί, απ΄ τον ίδιο έρωτα...
......................
Οι γαλαξίες ταξιδεύουν, προς μέρες άγνωστες...
Σαν τις ανταύγειες των υγρών ονείρων...
......................
Δεν επιτρέπονται οι στάσεις,
Ούτε η λέξη "τέλος"...
.....................
Και η ικανότητα, να λες "αντίο",
Θέλει κι αυτή, μια προστασία...
Θέλει ένα μαξιλάρι,
Για να ακουμπήσεις όλη τη σκληράδα της...
.........................
Και ο Ηρώδης, ατάραχος...
Ακόμη πνίγει νήπια...
.........................
Σήμερα, τα πνίγει, με γνώσεις άχρηστες,
Με την ένεση, του άγριου ενστίκτου...
..........................
Είναι ένας τρόπος, να φοβάσαι κι αυτός...
Ότι φοβάσαι, το εκτελείς...
Ότι ειν΄ ανώτερο, το εκτελείς...
Οι φάροι προς την γνώση, πρέπει να σβήσουν...
.......................
Και εμπρός από το Ραιχνσταγκ,
Ακόμη καίγονται βιβλία...
Μα μέσα απ΄ την πυκνή φωτιά,
Γυρίζει πίσω η μάγισσα Ζαντ΄ Αρκ...
........................
Στο τέλος, ο Γαλιλαίος , θα νικήσει.
Μαζί του, θα νικήσει κι ο Θεός...
Μαζί τους, θ΄ αναστηθούν κ΄ οι άνθρωποι...
.......................
Μια αγριοτρανταφυλλιά , άνθισε απόψε.
Η ομορφιά στ΄ αγριολούλουδα, ειν΄ το λιτό τους ύφος....
Όπως κ΄ η ομορφιά των βράχων, των Μετεώρων...
Και γύρω ομίχλη...
Και η βάτος, ακόμη καίγεται...
.........................
Η γυναίκα, απέναντι,
Μου δείχνει το γυμνό τς στήθος...
Εκεί, που κρύβεται, την μητέρας η αγάπη...
Και η μυρωδιά της άνοιξης...
...........................
Είναι ένα κάστρο η γυναίκα,
Που κρύβει θησαυρούς...
Κάπου, κρύβει και αγάπη...
.........................
Μέχρι η Δαλιδά να μετανοιώσει...
Και να γυρίσει πίσω η θάλασσα..
Και να γυρίσουν πίσω οι πολεμιστές...
.........................
Όσοι τους, μείναν ζωντανοί,
Για να γράψουν, το δικό τους "τέλος",
Σε μια ψιλή, γκρίζα άμμο...
..........................
Έτσι, που η φύση όλη,
Να μαζευτεί σ΄ ένα σημείο...
Ή σε ένα ζάρι...
............................
Όλη η ζωή του κόσμου, ένα ζάρι...
Και οι ζαριές, πολλές....
Από το "ένα", ως το "έξι"...
Είναι φορές, που το "ένα",
Πιο πολύ μετράει απ΄ το "έξι"...
Στη ζωή και στην τύχη...
...........................
Γιατί, για να βρεις την ευτυχία,
Χρειάζεται και τύχη...
...........................
Κι αυτός ο Μοναχός,
Μετρά το κομποσκοίνι του ακόμη...
................................
Αυτός, που πρόσωπο δεν έχει...
Αυτός, που είναι ο καθένας μας...
Αυτός, που είν΄ του καθενός, ο Χρόνος
Που τελειώνει...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
Μια μεταμόρφωση... κι ένα κλαδί ελιάς...
.....................
Βλέπω, απέραντους αγρούς με καλαμπόκια.
Και ο Θεός, μιλά με λέξεις...μπλε...
Καθήμενος, στου ουρανού το κέντρο...
......................
Βλέπω, απέραντη τη θάλασσα...
Κρατώ στα χέρια μου, δυο βότσαλα..
Και δυο χρόνια, στην καρδιά μου.
.......................
Στην καρδιά μου, μένουν τα χρόνια, που αξίζουν.
Ύστερα στα βράδια, δείχνουν εικόνες,
Με χρώματα θολά.
.......................
Η πατρίδα μου, ειν η πατρίδα της...
Δυο δάκρυα, απ΄ το ίδιο κλάμα...
Δυο αναστεναγμοί, απ΄ τον ίδιο έρωτα...
......................
Οι γαλαξίες ταξιδεύουν, προς μέρες άγνωστες...
Σαν τις ανταύγειες των υγρών ονείρων...
......................
Δεν επιτρέπονται οι στάσεις,
Ούτε η λέξη "τέλος"...
.....................
Και η ικανότητα, να λες "αντίο",
Θέλει κι αυτή, μια προστασία...
Θέλει ένα μαξιλάρι,
Για να ακουμπήσεις όλη τη σκληράδα της...
.........................
Και ο Ηρώδης, ατάραχος...
Ακόμη πνίγει νήπια...
.........................
Σήμερα, τα πνίγει, με γνώσεις άχρηστες,
Με την ένεση, του άγριου ενστίκτου...
..........................
Είναι ένας τρόπος, να φοβάσαι κι αυτός...
Ότι φοβάσαι, το εκτελείς...
Ότι ειν΄ ανώτερο, το εκτελείς...
Οι φάροι προς την γνώση, πρέπει να σβήσουν...
.......................
Και εμπρός από το Ραιχνσταγκ,
Ακόμη καίγονται βιβλία...
Μα μέσα απ΄ την πυκνή φωτιά,
Γυρίζει πίσω η μάγισσα Ζαντ΄ Αρκ...
........................
Στο τέλος, ο Γαλιλαίος , θα νικήσει.
Μαζί του, θα νικήσει κι ο Θεός...
Μαζί τους, θ΄ αναστηθούν κ΄ οι άνθρωποι...
.......................
Μια αγριοτρανταφυλλιά , άνθισε απόψε.
Η ομορφιά στ΄ αγριολούλουδα, ειν΄ το λιτό τους ύφος....
Όπως κ΄ η ομορφιά των βράχων, των Μετεώρων...
Και γύρω ομίχλη...
Και η βάτος, ακόμη καίγεται...
.........................
Η γυναίκα, απέναντι,
Μου δείχνει το γυμνό τς στήθος...
Εκεί, που κρύβεται, την μητέρας η αγάπη...
Και η μυρωδιά της άνοιξης...
...........................
Είναι ένα κάστρο η γυναίκα,
Που κρύβει θησαυρούς...
Κάπου, κρύβει και αγάπη...
.........................
Μέχρι η Δαλιδά να μετανοιώσει...
Και να γυρίσει πίσω η θάλασσα..
Και να γυρίσουν πίσω οι πολεμιστές...
.........................
Όσοι τους, μείναν ζωντανοί,
Για να γράψουν, το δικό τους "τέλος",
Σε μια ψιλή, γκρίζα άμμο...
..........................
Έτσι, που η φύση όλη,
Να μαζευτεί σ΄ ένα σημείο...
Ή σε ένα ζάρι...
............................
Όλη η ζωή του κόσμου, ένα ζάρι...
Και οι ζαριές, πολλές....
Από το "ένα", ως το "έξι"...
Είναι φορές, που το "ένα",
Πιο πολύ μετράει απ΄ το "έξι"...
Στη ζωή και στην τύχη...
...........................
Γιατί, για να βρεις την ευτυχία,
Χρειάζεται και τύχη...
...........................
Κι αυτός ο Μοναχός,
Μετρά το κομποσκοίνι του ακόμη...
................................
Αυτός, που πρόσωπο δεν έχει...
Αυτός, που είναι ο καθένας μας...
Αυτός, που είν΄ του καθενός, ο Χρόνος
Που τελειώνει...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
