ΠΑΙΔΙ...

ΠΑΙΔΙ...
Το παιδί έκλαψε...όχι από φόβο ...
Μα γιατί το ελάφι πέθανε μικρο...
από το βέλος του βασιλιά...
Παιδί που λυπάται ,που είναι αθώο ....
Έχει στα μάτια του τα άστρα...
και την γαλήνη της θάλασσας,
 του καλοκαιριού στην καρδιά...
Το παιδί κοιμάται ...
Στο όνειρο του το ελάφι ζει...
Στο όνειρο του χτίζει ένα δικό του κόσμο...
Ιδανικό....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΡΓΟ ΑΓΙΟ ΘΕΟΥ

ΕΡΓΟ ΑΓΙΟ ΘΕΟΥ
Βάδιζες στο δάσος ,
πατώντας πάνω στις νεκρές πευκοβελόνες.
Το βλέμμα σου κυρίευαν πληγές στις ράχες των δέντρων,
με το χρυσό αίμα να τρέχει.
Αισθάνεσαι γαλήνη....αισθάνεσαι ντροπή...
Γυμνή θεά εκτεθειμένη στο ρου του δροσερού...πυκνού  αγέρα...
Κορμί, σου έργο τέχνης ποίησης ,μητέρας μέλλον ...
Αηδόνια τιτιβίζωντας υμνούν την ομορφιά σου...
Κι όταν τα ολόξανθα μαλλιά σου ανεμίζουν...
μεγάλο καλοκαίρι  θεό καρδιάς θα φέρει,
να σε αγκαλιάσει ερωτικά...με σύννεφο που το λένε αγάπη...
Γιατί είσαι η αγάπη ...που σαν απαλό βαμβάκι χαδεύει ,
την αίσθηση που κάνει την καρδιά να χτυπά γλυκά...
Διθύραμβος του Διόνυσου το κάλος σου ...
Χρυσή αψίδα του θριάμβου της ταπεινότητας του ωραίου....
Έργο Θεού Άγιο...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΓΥΝΑΙΚΑ ΒΕΛΟΥΔΟ

ΓΥΝΑΙΚΑ ΒΕΛΟΥΔΟ
Τότε που ξημέρωσε ...
Μπροστά στη θάλασσα...
Φίλησες το γιασεμί της θύελλας ..
και δάκρυσε το αμπέλι μύρο,
 που σκόρπισε στο κύμα ...
Λευκό το δέρμα, ευαίσθητο,
με σάλιο από φιλί να το δροσίζει,
ανασαίνει αέρα αρμύρας ...
Γυναίκα...
Γυναίκα φως...
γυναίκα  άνθος....
Γυναίκα βελούδο...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Ξεπερνούσα την πραγματικότητα μέσα από το όνειρο .

Ξεπερνούσα την πραγματικότητα μέσα από το όνειρο .
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΙΘΗΚΟΣ

ΠΙΘΗΚΟΣ
'Εκλεισε η πόρτα,κι όταν άνοιξε ξανά...
Είδα...
Ανθρώπους να σκοτώνουν ανθρώπους...
Με όπλα ,εκβιασμό και χρήμα...
Γιατί;
Για χρώμα ,για ιδέες,για πίστη...
Αλήθεια για ισχύ και πλούτο...
Περπατώ και ο νους μου ..
γυρίζει πίσω...
Καλύτερα πίθηκος...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ