Μια αναπνοή κι ένα ευχάριστο χάδι,πάνω σε σιδερένιο κρεβάτι, ξεχασμένο στο ταπεινό δωμάτιο του χειμώνα της ποίησης..._ Σήμερα βλέπω τον απόμαχο ερωτικό μου εαυτό, στις τελευταίες ώρες ερωτικής εργασίας, πριν την οριστική απόσυρση..._ Βλέπω τον τελευταίο της σπασμό, πάνω μου..._ Πλέον βαστάω το λευκό μου σύννεφο, αντίκρυ στο ποτάμι..._ Εκεί φυτεύω μια ελιά και με την βάρκα της βροχής ταξιδεύω προς τη θάλασσα της ανάπαυσης της ερωτικής μου ήττας..._Και βλέπω το τέλος, μέσα απ΄ το μισάνοιχτο παντζούρι των ανακτόρων του άρχοντα μου..._ Τέλος αργό,τέλος κόκκινο,έτσι...όμορφο...σαν τον ήλιο της δύσης..._ Δύει όμορφα ο ήλιος...δύει όμορφα ο έρωτας....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
