Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Είμαι απέναντί της.
Παρατηρώ το πρόσωπό της.
Δεν έχω δει πιο όμορφο.
Πρόσωπο φτωχής νέας.
Δεν είναι το μελαγχολικά της ύφος.
Είναι δυο γαλανά ματάκια.
Που δημιουργούν το βλέμμα,
σμίγοντας το όνειρο,
με την ταπεινότητα
της Κυριακής του χειμώνα.
Σήμερα δεν ξημέρωσε.
Ξέρω το γιατί.
Είναι η λάμψη της,
που ζητά το σκοτάδι,
για να λάμψει σαν φάρος.
Δεν θέλησα να της μιλήσω.
Τα έργα τέχνης,
μόνο τα θωρείς.
Το σκηνικό κλασσικό.
Μια στάση...
ή ένας σταθμός...
Χρόνος λίγος.
Τις Κυριακές πιο πολύς.
Και τα αισθήματα
να ζητούν αποφόρτιση.
Είναι και λίγες
σταγόνες βροχής,
που στολίζουν
τα λιγοστά της βήματα.
Ζηλεύω την ομορφιά.
Τιμώ την ομορφιά.
Σέβομαι την ομορφιά.
Παρατηρώ το σώμα της.
Σώμα ταπεινωμένου ελαφιού.
Σώμα αδέξιας μπαλαρίνας.
Μέσα σε σεμνό πανωφόρι,
που καλύπτει την πρόκληση
και ορίζει
κάτι το γνήσιο,
προσκαλώντας τα μάτια μου,
κυριεύοντας το μυαλό μου.
Μετά, γράφονται
οι λέξεις.
Ελπίδα, προσμονή και μοίρα...
Και το μυαλό μου γεννά,
τη ζεστή της ανάσα
μέσα μου.
Και μετά,
δημιουργείται έρωτας...
Όχι, δεν πρέπει
να την ερωτευτώ...
Μπορεί να είναι παντρεμένη...
Μπορεί να έχει σχέση...
Δεν πρέπει...
ή πρέπει...
Τι μένεις;
Δυο μάτια,
που βλέπουν
δυο άλλα μάτια...
Τέσσερα δάκρυα...
Και δυο χαμόγελα...
Γλυκά...πικρά...
Μελαγχολικά...
Σαν το σκοτάδι...
Σαν το χειμώνα
Σαν τη μοναξιά.
Σαν το σήμερα.
Σύντροφοι,πιστοί και οπαδοί...
Είναι χειμώνας.
Είναι κρύο.
Είναι η πιο όμορφη γυναίκα.
Δεν είναι κανενός...
Είναι του χρόνου...
Που καθορίζει στιγμές...
Και μου τις παραχωρεί...
για να γνωρίσω
την αξία, που ΄χει η ομορφιά...
Και να νιώσω
λίγες στιγμές ζέστης,
μέσα στο κρύο...
Να τη, τώρα
που βηματίζει...
προς κατεύθυνση άγνωστη...
Και για μένα ,
γράφεται ένα τέλος...
Ένα τέλος,
που πρέπει να γραφτεί...
Ένας χωρισμός.
Ένας τερματισμός,
μιας σχέσης
που δεν υπήρξε ποτέ.
Ένας τερματισμός,
μιας ερωτικής ιστορίας,
της στιγμής...
Σαν το φιλμ της Τετάρτης,
στο ξεχασμένο σινεμά...
Τέσσερα δάκρυα...
Δυο όνειρα...
Μια αποχώρηση...
Μια αρχή...
Μια ανάμνηση...
Της πιο όμορφης γυναίκας,
που γνώρισα,
μια άγνωστη Κυριακή,
σ΄ ένα άγνωστο τόπο,
σ΄ ένα άγνωστο όνειρο...
Ευτυχώς, που έφυγε...
Ευτυχώς, που γράφω...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΗΝΣ