Δημιουργώ ένα καλούπι,
Για να κάνω μαζική.
Την παραγωγή μιας άρνησης.
Μιας άρνησης, της ύπαρξης,
Ενός βλαβερού "εγώ".
...
Ο άνεμος, φυσά και πάλι,
Πάνω σε πόρτες
Κλειστές.
...
Μια γηραιά κυρία,
Κάνει επίδειξη γνώσεων,
Σαν να ναι τάπερ ή φθηνές κολόνιες...
...
Ίσως έχει δίκαιο...
Ίσως οι γνώσεις, είναι προϊόντα
Για υπόγεια...
...
Και τα βιβλία,
Πρέπει να γράφουν πάντοτε
Συνταγές εντυπωσιασμού,
Διαμέσου συμπλεγμάτων λέξεων,
Που θα περιέχουν υποχρεωτικά
Την λέξη "εγώ"...
...
Ο καιρός, δεν σηκώνει διαλόγους...
Οι μονόλογοι και τα "εγώ", κυριαρχούν
Επάνω στις αντίθετες απόψεις...
...
Κάποτε θα ξαναβρέξει...
Αρκεί οι άνθρωποι, τότε
Να έχουν τα αυτιά τους ανοικτά...
...
Οι σταγόνες της βροχής,
Θα χτυπήσουν δυνατά,
Επάνω στα μπαλκόνια,
Σαν σήμαντρα, από μοναστήρια
Και κατοικίες ουρανών...
...
Οι ήχοι της βροχής, που πέφτει
Αποδίδουν πάντοτε δικαιοσύνη...
...
"Μιλώντας για τις αμαρτίες μου, ξεπερνώ
Τον εγωισμό των αναζητήσεων,
Του παρελθόντος.
Το μέλλον ανήκει, στον εγωισμό
Της ποιότητας."
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
