Ω ΓΥΝΑΙΚΑ-Ω ΘΕΑ -Ω ΦΩΣ
Ανεμίζουν τα μαλλιά σου ...
στου φθινοπώρου τον αγέρα...
Καθώς τεντώνεις το σώμα σου...γλυκά ...
για να απολαύσεις τον τελευταίο ήλιο...
που σε καίει γλυκά το δέρμα ...
Και κάνει την αντίθεση στο λευκό του φουστανιού σου...
Ιωνικές κολόνες τα δικά σου πόδια,
που κρατάνε αυτό το θεσπέσιο ΄σώμα όρθιο...
Ως αν μαντόνα που περιμένει τους δικούς της ...
Τους πιστούς προσκυνητές ...
Την γλύκα του σταφυλιού του Σεπτέμβρη ...
Έχει το άρωμα σου...
μαζί με το κρασί του Οκτώβρη...
Και ο αγέρας φυσά και το λινό απλώνει...
και κρύβει τη γύμνια της ομορφιάς...
μόνο τόσο...τόσο λίγο...
για να σε αγκαλιάζει και να σε βλέπει μόνο αυτός...
Είσαι γυναίκα ,είσαι άνθος,είσαι καρπός...
Και εκκλησιά ...
Τον αγέρα ζήλεψα,είπα να του μοιάσω...
Μα θεός δεν είμαι ..
Ούτε καν φίλος των θεών ...
Απ αυτούς που τους λεν ημίθεους...
Και μένω θαυμαστής ...
της όμορφης θωριάς του κάλους σου...
Ω γυναίκα ...Ω θεά...Ω φως...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
