ΕΡΓΟ ΨΥΧΗΣ

Άρπαξε τις ώρες, και με το άρωμα τους, της έφτιαξε ένα όμορφο βραχιόλι.
Δεν είχε πάνω του, διαμάντια και πετράδια.
Είχε όμως την ψυχή του.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΟ ΓΥΑΛΙΝΟ ΚΛΟΥΒΙ

Κάποιες ώρες, ο στοχασμός, γίνεται ανάγκη.
Η ιστορία, κρύβει αποκεφαλισμούς και πτώματα
Και η οσμή των στρατοπέδων ταξιδεύει στο χρόνο...
Τίποτε άλλο, παρά βήματα πίσω.
...............................................................................
Μια τέτοια στιγμή, αναζήτησα στη σιωπή,
Λίγο σκοτεινό, ερωτικό χρόνο μοναξιάς...
...............................................................................
Δεν έβλεπα το τέλος,
Ανάμεσα στις ροδαλές ακτίνες,
Του ήρεμου ήλιου της άνοιξης...
...............................................................................
Η θέληση για ανάπαυση,
Περπάτησε με πλάγια βήματα,
Προς την κίτρινη πηγή της γνώσης...
.............................................................................
Μετά την σοφία, ακολουθεί η κούραση...
Και η κούραση, χρειάζεται σεβασμό...
..........................................................................
Ένα γυάλινο κλουβί, μπορεί να είναι λύση...
Ευτυχώς που ποίηση, ζητάει επανάληψη...
Και η κοπέλα, που καπνίζει απέναντι μου, αγάπη.
...........................................................................
Μα...σήμερα είμαι κουρασμένος.
Πως να μιλήσεις για αγάπες κι έρωτες,
Μετά από κόντρες και εντάσεις, μιας ζωής, που τρέχει...
..........................................................................
Ίσως αρκεί που την βλέπω...
Ναι...ηρέμησα λιγάκι...
...........................................................................
Εγώ διαβάζω, εκείνη καπνίζει και μιλά...
Δεν καταλαβαίνω τι λέει...
Δεν χρειάζεται...
..............................................................................
Έξω, άνθρωποι περπατούν, μην ξέροντας γιατί...
Αχ! Το κεφάλι μου γυρίζει...
Από κάπου ακούγεται το "Una noche mas"...
Ή κάτι παρόμοιο...
................................................................................
Τάχα, μια αφορμή για να γράψω κάτι.
Μα απλώς την βλέπω,
Ανάμεσα σε ένα σύννεφο καπνού...
............................................................................
Και έξω η μέρα φωτεινή, κουραστική...
Για όλους αδιάφορη...
................................................................................
Συνεχίζω το διάβασμα...
Η πιο μεγάλη μου αγάπη, ειν΄ η ηρεμία...
..............................................................................
Πως να ΄ναι τάχα μια ήρεμη αγάπη;
Σίγουρα, είναι μια λύτρωση...
Μα το πως είναι, δεν θα το μάθω ποτέ...
Ίσως να μην θέλω...Ίσως να μην πρέπει...
......................................................................
Εκείνη έφυγε...
Ίσως και να μην υπήρξε καν...
......................................................................
Μα πως;
Κι όλος αυτός ο καπνός;
......................................................................
Κάθε καπνός, γυρεύει μια φωτιά...
Κάθε πόνος, γυρεύει ένα τραύμα...
.....................................................................
Γι αυτό, υπάρχουν οι κρυψώνες...
Γι αυτό, υπάρχουν τα αναλγητικά...
Απόλυτη ένταση και μετά απόλυτη ηρεμία...
Ζωή συμβολική...ακραία...
.....................................................................
Τώρα, απέναντι μου μιαν άλλη...
Δεν με νοιάζει...
..................................................................
Ούτε αυτή,
Τον πονοκέφαλο να σταματήσει δεν μπορεί...
....................................................................
Πιθανών μπορεί η τέχνη....
Η μουσική, η ποίηση...
...................................................................
Ευτυχώς, υπάρχει γύρω μου το γυάλινο κλουβί.
Και κρατά κοντά μου, τους χαμένους στίχους...
...................................................................
Για το τι γίνεται έξω, δεν με νοιάζει...
Κανείς, δεν νοιάζεται, για κανένα...
Μόνο συμπτώσεις, κινούν τη ρόδα της ζωής...
..................................................................
Κάποτε, είχα ερωτευτεί, δυο μαύρα μάτια...
Έτυχε...
Και πέρασε...
Δεν θα ξαναρθεί.
.............................................................................
Αυτό είναι...
Η ηρεμία, συνθέτει δυο θεσμούς...
Τη λογική και τ΄ όνειρο...
..............................................................................
Μετά, ψάχνω τη νύχτα...
Ίσως και τον τρελό του χωριού...
Για να κάνω μια συζήτηση με κύρος...
Η πιο αναγκαία λογική, είναι η τρέλα...
Μπορεί...
..........................................................................
Σε λίγο καιρό, θα ΄χουμε καλοκαίρι...
Μα όσο υπάρχει η κούραση,
Μένει μόνο ο αστερισμός του κύκνου
Και λίγα άστρα ακόμη...
.........................................................................
Έξω, οι δρόμοι γέμισαν κόσμο.
Απουσιάζω...
Ίσως πρέπει να κοιμηθώ....
........................................................................
Τούτη η ένταση, πια δεν με χωρά...
Κάποτε θα ταξιδέψω μακριά...
Και θα ιδρύσω νέο κράτος...
Ηνωμένες Πολιτείες της Ηρεμίας
Ή Πολιτεία Ανθρώπων, που δεν μιλούν...
Η απλά σιωπή...
Τούτη η ζωής αποτελείται μόνο,
Από μικρούς τυράννους...
..................................................................
Και η ώρα μου, τέλειωσε...
Πάω να φωνάξω πάλι...
Μόνος πια τρόπος επιβίωσης,
 Η φωνή...και η βία....
Πάλι θα χρειαστώ αναλγητικό,
Πάλι...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ