ΤΟ ΓΥΑΛΙΝΟ ΚΛΟΥΒΙ

Κάποιες ώρες, ο στοχασμός, γίνεται ανάγκη.
Η ιστορία, κρύβει αποκεφαλισμούς και πτώματα
Και η οσμή των στρατοπέδων ταξιδεύει στο χρόνο...
Τίποτε άλλο, παρά βήματα πίσω.
...............................................................................
Μια τέτοια στιγμή, αναζήτησα στη σιωπή,
Λίγο σκοτεινό, ερωτικό χρόνο μοναξιάς...
...............................................................................
Δεν έβλεπα το τέλος,
Ανάμεσα στις ροδαλές ακτίνες,
Του ήρεμου ήλιου της άνοιξης...
...............................................................................
Η θέληση για ανάπαυση,
Περπάτησε με πλάγια βήματα,
Προς την κίτρινη πηγή της γνώσης...
.............................................................................
Μετά την σοφία, ακολουθεί η κούραση...
Και η κούραση, χρειάζεται σεβασμό...
..........................................................................
Ένα γυάλινο κλουβί, μπορεί να είναι λύση...
Ευτυχώς που ποίηση, ζητάει επανάληψη...
Και η κοπέλα, που καπνίζει απέναντι μου, αγάπη.
...........................................................................
Μα...σήμερα είμαι κουρασμένος.
Πως να μιλήσεις για αγάπες κι έρωτες,
Μετά από κόντρες και εντάσεις, μιας ζωής, που τρέχει...
..........................................................................
Ίσως αρκεί που την βλέπω...
Ναι...ηρέμησα λιγάκι...
...........................................................................
Εγώ διαβάζω, εκείνη καπνίζει και μιλά...
Δεν καταλαβαίνω τι λέει...
Δεν χρειάζεται...
..............................................................................
Έξω, άνθρωποι περπατούν, μην ξέροντας γιατί...
Αχ! Το κεφάλι μου γυρίζει...
Από κάπου ακούγεται το "Una noche mas"...
Ή κάτι παρόμοιο...
................................................................................
Τάχα, μια αφορμή για να γράψω κάτι.
Μα απλώς την βλέπω,
Ανάμεσα σε ένα σύννεφο καπνού...
............................................................................
Και έξω η μέρα φωτεινή, κουραστική...
Για όλους αδιάφορη...
................................................................................
Συνεχίζω το διάβασμα...
Η πιο μεγάλη μου αγάπη, ειν΄ η ηρεμία...
..............................................................................
Πως να ΄ναι τάχα μια ήρεμη αγάπη;
Σίγουρα, είναι μια λύτρωση...
Μα το πως είναι, δεν θα το μάθω ποτέ...
Ίσως να μην θέλω...Ίσως να μην πρέπει...
......................................................................
Εκείνη έφυγε...
Ίσως και να μην υπήρξε καν...
......................................................................
Μα πως;
Κι όλος αυτός ο καπνός;
......................................................................
Κάθε καπνός, γυρεύει μια φωτιά...
Κάθε πόνος, γυρεύει ένα τραύμα...
.....................................................................
Γι αυτό, υπάρχουν οι κρυψώνες...
Γι αυτό, υπάρχουν τα αναλγητικά...
Απόλυτη ένταση και μετά απόλυτη ηρεμία...
Ζωή συμβολική...ακραία...
.....................................................................
Τώρα, απέναντι μου μιαν άλλη...
Δεν με νοιάζει...
..................................................................
Ούτε αυτή,
Τον πονοκέφαλο να σταματήσει δεν μπορεί...
....................................................................
Πιθανών μπορεί η τέχνη....
Η μουσική, η ποίηση...
...................................................................
Ευτυχώς, υπάρχει γύρω μου το γυάλινο κλουβί.
Και κρατά κοντά μου, τους χαμένους στίχους...
...................................................................
Για το τι γίνεται έξω, δεν με νοιάζει...
Κανείς, δεν νοιάζεται, για κανένα...
Μόνο συμπτώσεις, κινούν τη ρόδα της ζωής...
..................................................................
Κάποτε, είχα ερωτευτεί, δυο μαύρα μάτια...
Έτυχε...
Και πέρασε...
Δεν θα ξαναρθεί.
.............................................................................
Αυτό είναι...
Η ηρεμία, συνθέτει δυο θεσμούς...
Τη λογική και τ΄ όνειρο...
..............................................................................
Μετά, ψάχνω τη νύχτα...
Ίσως και τον τρελό του χωριού...
Για να κάνω μια συζήτηση με κύρος...
Η πιο αναγκαία λογική, είναι η τρέλα...
Μπορεί...
..........................................................................
Σε λίγο καιρό, θα ΄χουμε καλοκαίρι...
Μα όσο υπάρχει η κούραση,
Μένει μόνο ο αστερισμός του κύκνου
Και λίγα άστρα ακόμη...
.........................................................................
Έξω, οι δρόμοι γέμισαν κόσμο.
Απουσιάζω...
Ίσως πρέπει να κοιμηθώ....
........................................................................
Τούτη η ένταση, πια δεν με χωρά...
Κάποτε θα ταξιδέψω μακριά...
Και θα ιδρύσω νέο κράτος...
Ηνωμένες Πολιτείες της Ηρεμίας
Ή Πολιτεία Ανθρώπων, που δεν μιλούν...
Η απλά σιωπή...
Τούτη η ζωής αποτελείται μόνο,
Από μικρούς τυράννους...
..................................................................
Και η ώρα μου, τέλειωσε...
Πάω να φωνάξω πάλι...
Μόνος πια τρόπος επιβίωσης,
 Η φωνή...και η βία....
Πάλι θα χρειαστώ αναλγητικό,
Πάλι...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ