ΕΡΩΤΙΚΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Ταξιδεύοντας τα σύννεφα, κάνουν τον ουρανό να μεγαλώνει.
...
Την ώρα ακριβώς που οι ροζ πικροδάφνες,
Γίνονται σύμβολα των εθνικών οδών
Και τα κίτρινα σπάρτα, καταφύγια κυνηγημένων ερπετών,
Στις ώρες της μεγάλης ζέστης.
...
Πετυχαίνοντας μια μετακίνηση, μέσα στου καλοκαιριού το κέντρο,
Οι πρώτοι έρωτες, γίνονται και παντοτινοί.
...
Για να ταυτιστούν, με έναν περίπατο στην πλαγιά ενός βουνού
Και ένα φιλί, απέναντι από τον κόκκινο τον ήλιο, που χάνεται στη θάλασσα.
...
"Κλειδώνοντας το μυαλό μου στο καλοκαίρι,ζω τον έρωτα στην κάθε μου στιγμή."
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ

Εντός ελατοδάσους  και κάτω απ τις αετοφωλιές των βράχων, βρίσκω την ρίζα ενός Έθνους, που λησμόνησε την αξία του, έχοντας απαρνηθεί τις ικανότητες που είναι προικισμένο.
Η μνήμη των προγόνων μου, είναι ψηλά βουνά και θρύλοι από ιππότες των ορέων .
Η αγάπη για αυτό που λεν πατρίδα, χτίζεται μαθαίνοντας το παρελθόν.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Ο ΒΡΑΧΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ

Μετακινώντας τον βράχο της αποκάλυψης, ανακαλύπτω τον έρωτα της επόμενης ημέρας. Και ας είναι τώρα νύχτα.

Ο ΜΟΝΙΜΟΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ

Ο κύριος μόνιμος  διαχειριστής της διαμαρτυρίας των ανθρώπων,
μίλησε για τα δικαιώματα  των εργατών.
...
Χθες μόλις ήταν, που ψήφισε με χαμόγελο το νόμο,
για να πληρώνουν φόρο ο άνεργοι, όταν κάνουνε πορείες διαμαρτυρίας.
...
Η επόμενη μέρα, θα τον βρει να ζει μέσα
στο τεράστιο παλιό παλάτι, του πρώην φεουδάρχη.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΣΚΕΨΗ ΚΙ Ο ΘΕΟΣ

την στιγμή που η κούραση
μου λέει σταμάτα
γυρίζω την πλάτη μου
στον πειρασμό της απομάκρυνσης
από το όριο των φυσικών μου δυνάμεων
...
είναι η ώρα να σκεφτώ
πως ο Θεό
περιορίζοντας την προσφορά
σωματικών ικανοτήτων
στους ανθρώπους
θέλησε να τους κάνει
πιο σοφούς
δίνοντας τους
το μοναδικό προνόμιο
που λέγεται σκέψη
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΑΣ

Δαίμονες, αμαρτίες και αερικά του χθες,
Βλέπω όμορφες κυρίες και ακούω μουσικές.
...
Θέλω πάλι πίσω, τα χρόνια που μου πήρε μια Θεά,
Θέλω μια μικρή ελπίδα, να βγει αλήθεια μια φορά.
...
Το φεγγάρι, το φεγγάρι, δεν θα πάψει να μιλά,
Κι η γυναίκα μου τη νύχτα, με γεμίζει με φιλιά.
...
Και το καλοκαίρι τούτο, άστρα έχει ο ουρανός
Να μια θάλασσα μπροστά μου, κι ένα κύμα ο καημός.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ

Έγραψα λόγια στο χαρτί, έγραψα και στους τοίχους,
Τα όνειρα μου έκανα μεγάλους Παραδείσους.
...
Μαύρη αλυσίδα φόρεσε, στο άσπρο της το χέρι,
Περνώντας κοντοστάθηκε στου πάρκου το παρτέρι.
...
Τότε την πρωτοαντίκρισα και άλλαξε η ζωή μου,
Την είδα και η αγάπη της, φώλιασε στην ψυχή μου.
...
Και είμ εδώ να τραγουδώ, στου έρωτα τη χώρα,
Ένα τραγούδι μιας μικρής, που αγαπάω τώρα.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΜΑΧΗΣ

Ειν ο χειμώνας που τις ζωές μας παρασέρνει
Είναι κι ο μπάτσος, που μοναχά ξέρει να δέρνει.
...
Τάξη κι αντιερωτικά αισθήματα των νόμων,
Δίνουνε δίκιο στις ζωές των παρανόμων.
...
Άγγελοι μαύροι απ τον καπνό, άδειες τις πόλεις κάνουν,
Τελείωσαν κι οι αγορές, εκεί που όλοι χάνουν.
...
Τούτος ο χρόνος ειν μισός, δεκαετία μάχης,
Τέλος να δώσουν οι λαοί στο σκύψιμο της ράχης.
...
Ένα το φως και δέκα μέτρα ο τόπος,
Αξίζει του αγώνα μας, αυτός εδώ ο κόπος
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

Τη θάλασσα αγνάντεψα και βρήκα την γυναίκα,
Τον έρωτα συνάντησα πλάι σε βάρκες δέκα.
...
Κύματα σπάνε στο γιαλό, πέντε ζωές πονάνε,
Εκείνη εκολύμπησε και οι Θεοί κοιτάνε.
...
Μια Θεά της θάλασσας, αγάπησα στ αλήθεια,
Γιαυτό προτίμησα να ζω, μέσα στα παραμύθια.
...
Μόνο εκεί τη συναντώ μέσα σ αφρούς κι αλάτι,
Μέσα σε όνειρο κρυφό, είναι και τούτο κάτι.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΙ ΔΕΝ ΕΓΡΨΕ Η ΜΟΙΡΑ

Του πελάγου το ποτάμι, ειν το χρώμα του λευκό,
Και του έρωτα γυναίκα, γεύση έχει από γλυκό.
...
Τι δεν έγραψε η μοίρα, ότι σκέπασε το φως,
Την εκοίταξε στα μάτια, φίλος ήταν, όχι εχθρός..
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΡΧΟΝΤΩΝ ΛΟΓΙΑ

Τι ειν η νύχτα, τι ειν καημός
ειν ένας δρόμος μοναχός
χωρίς τον ήλιο η ελπίδα.

Ο δρόμος όλος ειν στροφές
και πολιτείες μαγικές,
με απεργίες μια πατρίδα.

Ήταν χωράφια όλο στάχυα
μ΄ανθρώπους μ΄αναμμένα μάτια,
μέσα στου θέρους τις στιγμές.

Έβαλα πλώρη για να φύγω
λόγο να μείνω δεν αφήνω
αρχόντων λόγια δεν μπορώ.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΚΑΡΑΤΟΜΗΜΕΝΩΝ ΑΡΧΗΓΩΝ

Μια άπνοια έκανε την βραδιά, ακόμη πιο ζεστή.
Στην μακρινή πλατεία, δίπλα στων ηρώων τ΄ αγάλματα,
η γιορτή των καρατομημένων αρχηγών, είχε μόλις αρχίσει.
"Ήλθε η σειρά σου."του είπε η δήμιος.
"Ήλθε η σειρά μου ν΄ αναστηθώ...", απάντησε εκείνος...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΟΠΤΙΚΕΣ ΓΩΝΙΕΣ ΤΗΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ

Είχε πανσέληνο εκείνο το βράδυ
Το αγόρι, έβλεπε το ολόγιομο φεγγάρι από τον Βορρά.
Τι κορίτσι, έβλεπε το ολόγιομο φεγγάρι από τον Νότο.
Και η αγάπη, έβλεπε το ολόγιομο φεγγάρι από παντού.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗ ΜΗΤΈΡΑ

Ψάχνοντας να βρει, που παίζουν τα παιδιά,
Έκανε τάμα στη ζωή να δει δικά της,
Να τρέχουν προς την αγκαλιά της.
Και έβαλε το χέρι της ξανά, επάνω στην καρδία.

Πούλησε ένα χαμόγελο, στου χάρτη το παζάρι
Και την αγάπη αγόρασε, απ το, ράφι το φθηνό,
Νύχτα με τα πεφτάστερα, σε μαύρο ουρανό,
Μητέρα σκόρπισε το φως και έγινε φεγγάρι..
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΜΕΤΑΓΓΙΣΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

δεν θα καώ ποτέ
αν πλησιάσω μια ευγενική κοπέλα
που δεν εξαρτά  την ύπαρξη της
από μια ατέλειωτη ομιλία
...
η μετάγγιση αγάπης
για να γίνει
αρκεί ένας και μόνο ψίθυρος
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΕ ΤΑ ΤΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ

Της θάλασσας την Παναγιά προσκύνησα 
άλλη καινούρια αγάπη, 
μετά για να βρω κίνησα ...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΜΟΙΡΑΣΙΑ

αντιμετωπίζοντας το φιλί μια γυναίκας
σαν ένας σύμβολο αγάπης
που ευγενικά μου προσφέρει
μέσα από την ψυχή της
ανοίγω την πόρτα
ενός πραγματικού έρωτα
που προσπαθώ
να μοιραστώ μαζί της
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΔΙΑΙΣΘΗΣΗ

Μιλώντας για νερό που τρέχει,
Έχω διαίσθηση πως έξω κάπου βρέχει.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΔΙΠΛΗ ΑΓΑΠΗ

δεν γνώρισα ποτέ μου άνθρωπο,
που να έχει αγαπηθεί
πιο πολύ
από μια γυναίκα
που αγαπήθηκε διπλά
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΠΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΩΝ

Η μη κατανοητή ποίηση, είναι το καταφύγιο του ποιητή, σε στιγμές, που νοιώθει πόνο.
Αυτή είναι μόνο μια από τις τιμωρίες του Θεού, προς τους ανθρώπους.
Να μην καταλαβαίνουνε των ποιητών τα λόγια, ώστε οι καταστροφές που έρχονται, να τους βρίσκουνε πάντα καλά προετοιμασμένους.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΝΑΖΗΤΏΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΓΑΛΗΝΗ

Η ώρα της κουράς του μοναχού, δεν είχε ακόμη φτάσει.
Οι εξετάσεις πάνω σε θέματα, που υπαγόρευε ο πειρασμός, του είχαν γίνει εθισμός.
Μέχρι τότε, την λύση έβρισκε ή στην άρνηση ή στην τύχη.
Ίσως σε δέκα χρόνια να βρει την απόλυτη γαλήνη, που αναζητά μες τους ανθρώπους.
Αν δεν την βρει ως τότε, μετά τον λόγο έχει ο Θεός.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΠΡΟΥΠΑΡΧΟΥΣΑ ΑΔΙΚΙΑ

Φεύγοντας εκείνη, ο απογοητευμένος πρίγκιπας, κατάλαβε πως η αδικία
ήταν ίσως το πρώτο πράγμα, που έφτιαξε ο Θεός.
Όχι, δεν ήταν η αδικία το πρώτο χτίσμα του Θεού.
Προϋπήρχε του Θεού η αδικία...
ΑΠΟΣΤΟΛΣΟ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΙΡΩΝΕΙΑ

Αυτός που γνώριζε την ύπαρξη μιας μέρας άλλης,
ζωγράφισε στο πρόσωπο του, ένα χαμόγελο.
Και βγήκε στο σεργιάνι, για να δείξει σε όλους,
αθάνατος πως ήταν.
Τότε, το ασημένιο βέλος της Θεάς, τον τρύπησε
στο πιο αδύνατο σημείο του και έπεσε νεκρός.
Μα στο πρόσωπο του, η ζωγραφιά από το
ψεύτικο χαμόγελο, υπήρχε ακόμη.
Ειρωνεία...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΣΦΡΑΓΙΖΕΤΑΙ

Ο πραγματικός ο έρωτας για μια γυναίκα,
συνεχίζει την ζωή του
και μετά την τελική του απόρριψη.
Ή αγαπάς ή όχι.
Η γνησιότητα του έρωτα, σφραγίζεται με μοναξιά.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΟΙ ΜΙΚΡΕΣ ΝΕΡΑΙΔΕΣ

μια μικρή νεράιδα

ταξιδεύει

δίπλα σε ωραία παραλία

μέσα σε παιδικό

πανώριο καροτσάκι

που το σέρνουν

οι γονείς της

...

βλέποντας τους ο ποιητής

αφιερώνει

των ονείρων του την ποίηση

σε όλες 

τις μικρές νεράιδες του κόσμου

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΙΑ ΖΩΗ ...ΑΛΛΟΥ

Υπάκουος μέχρι θανάτου στις αρχές του.
Ανυπάκουος πάντοτε στα λόγια
του φεουδάρχη, του χαλίφη, του πασά.
Το πέρασμα μέσα από δρόμους μαρτυρίων, δεδομένο.
Και οι άνθρωποι με τα μάτια όλο μίσος, να ναι δήμιοι...
Εχθροί - εχθροί...
Φίλοι - εχθροί...
Αυτός εδώ ο Ιούδας, κλείνει πάντα το μάτι,
στην προσωρινή αξία της ευκολίας.
Αυτός είναι ο νέος μας κόσμος.
Ο ίδιος με τον παλαιό.
Αλλάζουν μόνο τα ονόματα των αυτοκρατόρων
και το imperium του καθενός.
Ο μόνος στόχος της ζωής μας τελικά,
μια ζωή "άλλη"...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΡΘΟΥΝ

Όρισε ο Θεός μια πορεία ή μια αφιέρωση στον κόσμο.

Και η φωνή του, ακούστηκε μέσα στη νύχτα,

καλώντας με να πάρω μέρος στον αγώνα της δικαίωσης

ανθρώπων ίσων.

Στην κοινωνία των ανθρώπων της ισότητας, 

ο χρυσός δεν έχει ουδεμιά αξία.

Στις μέρες που θα ρθουν, ο πειρασμός

δεν θα ναι μόνο ένας 

και πρέπει όλοι οι ακόλουθοι ν΄ αντέξουν.

Γιατί η διάδοση ενός δικτύου άμυνας,

από τους πειρασμούς 

του καταστήματος του φεουδάρχη,

ζητά ανθρώπους με ακέραιες ψυχές,

που θα κρατήσουν δυνατά

τα κλειδιά μιας γενιάς

που θα διδάσκει λόγους νέους.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΟΙ ΤΥΦΛΟΙ ΜΟΝΟΜΑΧΟΙ

Όταν έφυγα από την πρώτη μέρα της δημιουργίας,
εμπρός μου ανοίγονταν ένα πεδίο δράσης
για τυφλούς μονομάχους.
...
Η πυγμή, πλέον δεν είχε ρόλο
και τα περίστροφα, ήτανε πια ξεπερασμένα.
...
Οι μονομάχοι πλέον, βάσταγαν στο νου τους,
τους στοχασμούς της βίας.
...
Είχε σημάνει η ώρα, που η απουσία
θα σήμαινε επιβίωση.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ

Κοιτάζω τον τάφο ενός Φαραώ απέναντι μου.
Γύρω έρημος...
...
Μετά από κάθε καταστροφή, το αποτέλεσμα
είναι πάντοτε μια έρημος.
...
Και τότε δίπλα μου, ξεκίνησε μια μάχη.
Μια μάχη για το μέλλον,
όταν η έρημος,
έρημος πια δεν θα ναι...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Λίγο πριν την έναρξη της νύχτας,
η ψυχή του, ταξίδεψε
προς τον αστερισμό των διδύμων.
...
Η λύση, δεν είναι πάντα μια εμμονή,
σε μέρες, που προ πολλού περάσαν.
...
Εμπρός υπάρχει πάντα
ένα νέο καλοκαίρι ομορφιάς.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΣΥΝΗΘΕΙΑ

Ποτέ δεν θα μάθω αν μ΄αγαπούσε.
...
Μετά από μια στείρα αποχώρηση,
μείνανε μόνο ένα ποίημα και ένα όνειρο.
...
Η πραγματικότητα, προσγειώνει το συναίσθημα,
σε καθημερινές συνήθειες ρουτίνας.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΒΛΕΜΜΑ

απλά ντυμένη
το χαμόγελο της απλό
...
η υπερβολή και η πολυπλοκότητα
ποτέ τους δεν ορίζουν
της ομορφιάς τη σημασία
...
γιαυτό και δεν αρκεί
ένα και μόνο βλέμμα
για να γνωρίσεις
αν αυτό που βλέπεις
μέσα του έχει έρωτα
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΑΠΕΝΑΝΤΙ

μέσα από ένα χαμόγελο
και δυο μάτια
που κρύβουν την μελαγχολία τους
στην ομορφιά
αντιλαμβάνομαι
την αξία της γυναίκας
που κάθεται απέναντι μου
...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΚΑΜΠΟΥ

Είδα φεγγάρι κόκκινο, στης θάλασσας το κέντρο,
και την αγάπη να πατά, πάνω σε κάμπου δέντρο.

Κουράστηκε στον ουρανό ζητά φύγει τώρα
στον έρωτα να κοιμηθεί όταν περνά η μπόρα.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

Συντάχτηκαν με τον διάβολο, όταν ο Κύριος , τους μίλησε για κοινοκτημοσύνη.
Γιατί η αξία ενός σακουλιού γεμάτου με χρυσά γρόσια, είχε πιο μεγάλη αξία από του Θεού τα λόγια.
Και ας έφευγαν προς τον ουρανό, ψυχές από φίλους και αδελφούς, που χάθηκαν από λεπίδι φεουδάρχη.
Όταν ο χρόνος έδειξε το τέλος του για κείνους, στο ταξίδι τους προς τα ουράνια, δεν κατόρθωσαν να πάρουν ούτε ένα, από τα χρυσά τους γρόσια.
Και αφού τα λόγια του Θεού, δεν μάθανε ποτέ τους, έμειναν χρόνια να χτυπούν την πόρτα του Παράδεισου.
Δεν θα άνοιγε ποτέ για κείνους.
Ο χρόνος πια έτρεχε μόνο για κείνους που την αγάπη έμαθαν καλά...Κι ας πείνασαν κι ας πόνεσαν...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Όταν η φυγή, έγινε ο μόνος τρόπος σωτηρίας,
η Πόλη, είχε ήδη πέσει.
Οι χρησμοί, είναι δρόμοι, χωρίς τέλος,
που όταν ο Κύριος τους διάβασε,
ευλόγησε αμέσως τον Σταυρό του
και ξεκίνησε να κάνει τα πρώτα βήματα του,
στην ανηφόρα της αλλαγής του κόσμου.
Το χώμα και ο ουρανός, είναι ιδιοκτησία μιας ματαιότητας,
που θέλει πάντα να μπορεί να κυβερνάει τον κόσμο,
με μοναδικό της μέσον, την μαύρη μαγεία της εξουσίας.
Στο δρόμο Του, μια όμορφη γυναίκα, του ζήτησε "συγνώμη".
Εκείνος, αρκέστηκε στο να της δώσει μια ευλογία,
λαμβάνοντας τα δάκρυα της ως αντίτιμο.
Και συνέχισε το βάδισμα του, προς αυτό που οι προφήτες είπαν "τέλος".
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΒΡΑΔΥΝΟ

Αγαπώντας μια ματιά, ένα φιλί, ένα της χάδι,
η όμορφη εικόνα της μου στοίχειωσε το βράδυ.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Ο ΛΑΚΚΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΑΣΗΜΕΝΙΕΣ ΦΛΟΓΕΣ

Όταν οι αυτοκράτορες εκστρατεύουν,
με σκοπό να κατακτήσουν τόπους και λαούς,
η ύπαρξη του νέου Γολγοθά, είναι μια πικρή αλήθεια.
Ο χρόνος για μια αφορμή αντίδρασης,
είναι πάντα περιορισμένος.
Και ο Θεός γίνεται το έσχατο καταφύγιο ελπίδας,
πριν οι ψυχές να πέσουν στο λάκκο με τις ασημένιες φλόγες.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Ο ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ

Έχοντας κερδίσει μια μάχη, ίδρυσε μια θρησκεία.
Μα τον Θεό του ξέχασε.
Είχε ήδη εκδικηθεί τον εαυτό του,
Αναζητώντας σε μια πίστη,
Τρόπους νέους, για μια ανώφελη -σκληρή κυριαρχία.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΑ ΦΙΔΙΑ ΠΟΥ ΒΑΔΙΖΟΥΝ ΟΡΘΙΑ

Ο Παράδεισος υπάρχει πάντα για να τον ψάχνουμε.
Κι αν ο Χαλίφης δεν το πίστεψε,
μια μικρούλα κοπελίτσα, τον ψάχνει στ΄ άστρα.
Κανένας δαίμονα δεν άντεξε την ομορφιά.
Κανένας άγγελος δεν δίδαξε ασχήμια.
Όταν βλέπεις ένα φίδι,
να έχει πόδια και να περπατά, φυλάξου...
Στα μάτια του κρύβεται το μίσος και το ψέμα.
Και στο γαλήνιο βλέμμα του Ιησού,
καθώς κοιτάζει τον κόσμο
πάνω απ΄ το σταυρό, η αλήθεια όλη.
"Αναζητώντας μια χαμένη πίστη στους αιώνες,
πολεμάω με την σκέψη, τους πειρασμούς
που μας προσφέρουν απλόχερα,
τα φίδια που βαδίζουν όρθια..."
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΜΙΚΡΗ ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ

Προσπαθώντας να επιβάλει μια πίστη με τη βία,
δημιούργησε στρατόπεδα βασανισμού απίστων.
Οι άνεμοι, βρίσκουν πάντα χρόνο για να φυσάνε δυνατά.
Και η αγάπη, δημιουργεί ενάρξεις,
από αντίσταση στην βία των αόρατων βαρβάρων.
Τα όρια των απειλών, στέκονται έξω,
από τις κλειστές τις πόρτες των ηρώων.
Γιατί οι ήρωες γνωρίζουν πάντοτε να συγχωρούν
και θάνατο να μην   φοβούνται.
Οι μέρες που ακολουθούν, βρίσκουν το ρόλο τους,
στην επιβεβαίωση της ύπαρξης θαυμάτων.
Και έτσι ο δικέφαλος αετός  που επιστρέφει,
γίνεται προστάτης μιας μικρής πριγκίπισσας ,
που μόνης εγεννήθει, για να μάθει
στον κόσμο τούτο δω τον άκαρδο,
αγάπη τι θα πει.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Ο ΠΡΩΙΜΑ ΣΟΦΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ

Αφιερώνοντας την ζωή του, σε ένα ιερό σκοπό,

Έδειξε την αξία, του να υπηρετεί κανείς

Μια πίστη, βασισμένη στην αλήθεια.

Η αρχική μορφή του κόσμου,

Κρύβει μέσα στον κόρφο της

Μια στεγνή και μόνη αγριότητα.

Μια λύση είναι η υπομονή.

Η υπομονή, επιβιώνει μέσα 

Σε μια μοναξιά απόλυτη.

Μετά ένας Άγιος, χτυπά την πόρτα των ανθρώπων,

Έχοντας πάρει την μορφή, ενός πρώιμα σοφού γέροντα.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΑΡΝΗΣΗ ΜΙΑΣ ΠΙΣΤΗΣ

Μια άρνηση πίστης σε κάτι που αξίζει,
δείχνε ψυχή παραδομένη,
σε εξουσίες αυταρχικών δομών,
από δυνάστες ιερείς και φαρισαίους, των ναών
του σύγχρονου οικονομικού τέρατος.
Μα τα παιδιά ακόμη κλαίνε,
από την πρώτης τους στιγμή, στη ζωή ετούτη.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Όταν η Αγία θεράπευε τον γιο του τραγικού Χαλίφη,
Ήξερε πως ο θάνατος, θα έφτανε κοντά της σύντομα.
Ο κύκλος της ιστορίας των Αγίων, επαναλαμβάνεται
Καθημερινά κι ανώνυμα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΟΙ ΑΠΟΣΤΑΤΕΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΤΟΥΣ

Οι στρατηγοί παίρνουνε πάντοτε το μέρος της εξουσίας,
μέχρι να γίνουνε οι ίδιοι, η απόλυτη η εξουσία,
στο όνομα μιας θεωρίας, που εξυπηρετεί τα όνειρα τους.
Αναζητούνται στρατηγοί, αποστάτες της τάξης τους.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΟΙ ΝΙΠΤΟΜΕΝΟΙ

Νιπτόμενος στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ, βρήκε αμέσως το φως του.
Είχε πρώτα πιστέψει στην διδασκαλία της αγάπης.
Οι επόμενοι νιπτόμενοι εντός της, παρέμειναν τυφλοί....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΕΡΣΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Στ άσπρα χαλίκια της ακτής,
πέρσι το καλοκαίρι,
ακούμπησα καρδιά μιας μικρής.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗ

ΣΤΑ ΔΥΟ ΤΗΣ ΧΕΡΙΑ

Έσπασα του σαλονιού τ΄όμορφο βάζο.
Στο νου την λισμονιά, απόψε ανεβάζω.

Βλέποντας τη να περνά απ΄ την πλατεία,
Έγινε ευθύς για με, νεκρή θρησκεία.

Αδειανό είναι το τείχος της ψυχής,
Οι βασιλιάδες το κατέλαβαν της γης.

Μόνος ο ήλιος να παλέψει τη σιωπή,
Κοίταζα μόνος τα βουνά τη χαραυγή.

Μπέρδεψα τις λέξεις με τ΄αστέρια
κι έμεινα γυμνός στα δυο της χέρια.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΗ ΠΟΙΗΣΗ

αγαπώντας ένα τόπο
αγαπώντας μια καρδιά
ακουμπώ την δύναμη μιας δημιουργίας
που κατέχω στην υπηρεσία
μιας ωραίας νέας μέρας
...
το μαύρο χρώμα
ταιριάζει
σε μέρες τραγικές
...
η αλλαγή
χρειάζεται πολυχρωμία
...
σαν τους εραστές
που αναζητούν μια θάλασσα
την σχέση τους να δείξουν
μέσα από αγάπη
υποθετική
...
στον πύργο του μυαλού μου
δεν χωρά
η κατασκευασμένη ποίηση
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΗΡΩΙΣΜΟΣ

Ποιος ο λόγος, να γίνω ήρωας;
Μπορεί να γίνω μύθος,
να γίνω άγαλμα
ή δρόμος.
...
Ποιος ο λόγος, να γίνω ήρωας;
Μπορεί να γίνω γιορτή,
για να με τιμούν,
υπουργοί και πρόεδροι...
...
Ποιος ο λόγος, να γίνω ήρωας;
Ίσως για την Πατρίδα μου,
αν μετά δεν την πουλήσουν άλλοι,
που θα γίνουν...αρχηγοί...
...
Ποιος ο λόγος, να γίνω ήρωας;
Για σένα, που τώρα με διαβάζεις
και αύριο θα με κακολογείς...
Για σένα, που σήμερα με κακολογείς
και αύριο θα με υμνήσεις...

Μα τότε, θα είμαι συνειδητά ΑΠΩΝ.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΗ ΕΠΙΘΥΜΗΤΟ

ελάχιστα κατανοητός
ο δρόμος
με επιστροφή
προς την αγάπη
...
η ανοικτή θάλασσα
είναι αγαθό
...
γιατί η επιστροφή
τότε γίνεται
με τρόπο απροσδόκητο
...
ίσως και μη επιθυμητό
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΠΟΡ ΓΙΑ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ

Αρέσκομαι να ομιλώ, χωρίς φωνή.
Ο λόγος μέσα από κραυγές, δεν βρίσκει σημασία.
Η σιωπή, μιλάει πιο σωστά.
Και το χρώμα του χρήματος, χτίζει την ευτυχία.
"Ερωτεύσου, ότι πάνω του έχει σήμα τον χρυσό,
Έτσι θα αποκτήσεις, την όμορφη ζωή, που ονειρεύτηκες.
Ο έρωτας είναι σπορ πλουσίων.
Οι Σταχτοπούτες και οι Βάτραχοι, είναι προϊόντα
Παραμυθιών και φαντασίας."
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΙΑ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΑΠΟΥΣΙΑ

Απέναντι τραπέζι...
Όμορφη νεαρή κοπέλα, ταπεινής καταγωγής,
Παντρεμένη, με άξεστο γιο πλουσίου άρχοντα.
Σκηνές από τραγωδία...
Όταν ο έρωτας, αποκτά μονάδα μέτρησης το χρήμα,
Η ποίηση είναι δυσνόητη για τους πολλούς
Και υποχρεωτικά απούσα...
ΑΠΟΣΤΟΛΣΟ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΟΜΠΡΕΛΕΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Όταν τέλειωσε η αρχή της πρώτης περιπέτειας,
Ο Σεπτέμβρης, χαιρετούσε το στείρο καλοκαίρι της αποφοράς.
...
Η απογοήτευση τελειώνει , την στιγμή,
Που φτάνεις στο μηδέν.
...
Τότε αρχίζει ο δρόμος προς το θείο,
Γιατί κάθε άνοιξη, ανθίζουν τα λουλούδια
Κι εμείς κάνουμε Θεό και μέτρο μας το χρήμα.
Και κρίνουμε μ΄ αυτό σαν βάση.
...
Οι πιο μεγάλοι επικήδειοι,
Εκφωνούνται σε κηδείες πλούσιων...
Μα την αιωνιότητα, δεν την εξαγοράζουν.
...
Γιατί το μίσος φαίνεται πάντοτε στα μάτια
Κάποιο Θεός...κάπου, το γνωρίζει.
Μα οι πιστοί, δεν θα το δουν.
...
Έτσι ο Ναός, βρίσκεται σε αιώνια αναστήλωση.
Γιαυτό η ποίηση, χρειάζεται απόσταση,
Για να κατανοηθεί από τους οικειοθελώς απίστους.
...
Και ο έμπορος, διαβάζει μόνο αριθμούς...
Και τις τιμές τους γράφει μόνο.
...
Κάποτε δυο γονείς, θυσίασαν
Τα παιδιά τους, στο όνομα του τέρατος.
Δεν τα ρώτησαν καν...
...
Γιατί όποιος ρωτάει κινδυνεύει...
Κινδυνεύει να λάβει μια απάντηση διαφορετική.
Κινδυνεύει να ξεπεραστεί, από την μιλιά της αθωότητας.
...
Οι νεκροί όμως, συμφωνούν σε όλα...
Σαν τους οπαδούς των πάντων...
...
Για να γίνεις οπαδός, πρέπει πρώτα να μην σκέφτεσαι.
Μετά, πρέπει να μην τιμάς...αξίες.
Μετά, πρέπει να συμφωνείς και να ζητωκραυγάζεις...
...
Όταν σου πούνε βρίσε...να βρίζεις...
Όταν σου πούνε χτύπα...να χτυπάς...
Όταν σου πούνε σκότωσε...να σκοτώνεις...
...
Και όταν οι άρχοντες αποφασίσουν να πεθάνεις,
Με χαρά να σκάψεις λάκκο, μέσα για να μπεις.
...
Όποιος δεν είναι δεδομένος, είναι επικίνδυνος.
Ή θα γίνει κι εκείνος μάζα,
Ή θα εξαφανιστεί.
...
Έτσι, που ο έχων το χρυσό στέμμα,
Ν α κυβερνά το σήμερα των απογόνων.
...
Σήμερα, μπορεί να έχει ήλιο,
Το αύριο, να φέρει μια βροχή.
Αν κατανοήσεις την λειτουργία της ομπρέλας,
Και αύριο, σαν σήμερα θα είναι.
...
"Η χρήση της σκέψης και η δημιουργία της άποψης,
Γίνονται ομπρέλες προστασίας,
Από την χυδαία βία, της όποιας εξουσίας..."
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΔΔΔΔΔ

Οι πιο πολλοί πραγματικοί ποιητές (και πάρα πολλοί συγγραφείς) , βιώνουμε ή βίωσαν αυτή τη ζωή με διαφορετικούς τρόπους από τους υπόλοιπος ανθρώπους, προσπαθώντας κυρίως να την εξηγήσουμε. Πολλοί ποιητές έχουν εξοριστεί, άλλοι έχουν εκτελεστεί, άλλοι επέλεξαν την αυτοεξορία και κάποιοι έγιναν διάσημοι αυτόχειρες. Πάντως όλοι τους, ο κάθε ένας με τον τρόπο του όταν η κοινωνίες στις οποίες ζούσαν όδηγούνταν στην παρακμή, μίλησαν. Κανένας δεν σώπασε...ακόμη και αν έπρεπε να κάνουν κριτική σε καθεστώτα, που πριν τα πίστευαν...Εδώ είμαστε λοιπόν...Σήμερα μιλάμε...ναι μιλάμε ο καθένας με τον τρόπο του... Προσέξτε όμως...Οι πραγματικοί ποιητές (και συγγραφείς)... Είναι η ώρα που το γνήσιο θα δείξει την αξία του.Οι απόντες όλοι λίγο πολύ ξέρουμε πως σε κάποιο κλαδάκι του συστήματος ακουμπάνε. Μέχρι πριν λίγο καιρό, σχολίαζαν πολλοί φίλοι και λέγαν να ο ποιητής του έρωτα κτλ...Οκ ωραία και άγια η ερωτική ποίηση... Και κάθε μέρα διαβάζω μύρια ερωτικά ποιήματα, πολλά από αυτά, τα έχω γράψει εγώ ο ίδιος. Οκ και πάλι...Μα ακόμη και μέσα σε μια ψυχική αυτοεξορία που έχω επιλέξει να ζω, η επαφή μου με την κοινωνία, είναι άμεση... Και η κοινωνία μας αυτή, βαδίζει σιγά σιγά ,σε ένα χειμώνα, σε ένα μοντέρνο μεσαίωνα. Λοιπόν ο λόγος μου είναι εδώ και λέει όχι στις ολοκληρωτικές λύσεις και στην εκτροπή, που επιβάλλεται χωρίς διάλογο... Πρώτα λοιπόν η ποίση πρέπει να μπει μπροστά στον αγώνα για ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά του αύριο και μετά θα υμνήσουμε και την αρετή του έρωτα και της αναζητήσεις μας για την μεταθανάτιο ζωή. Ποιήματα γράφω και για αυτά τα πράγματα, αλλά με μέτρο και όταν κάτι γίνεται με μέτρο, αποκτά μεγαλύτερη αξία.
Α.Β.

ΠΕΡΙ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ

λόγια υπαρχόντων ή μη όντων
εντός νοσοκομειακού θαλάμου
...
(άραγε ζω;)
...
(πως να ναι ο χρόνος
μετά θάνατον;)
...
Από πάνω μου
βλέπω
πολλά κεφάλια
...
κεφάλια και κεφάλαια
...
όταν  κλείνει ένα κεφάλαιο
πέφτουν πολλά κεφάλια
...
(ποιος από τους νεκρούς
σκέφτεται
για των ζωντανών
τα κεφάλια;)
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΟΧΙ

όσο ο καιρός περνά
οι παρελθοντικοί εφιάλτες
χάνουν τις τρομακτικές όψεις
των πρώτων χρόνων
...
τελικά
θες δεν θες
μαθαίνεις να λες το
"όχι"
...
μεγάλη ανακάλυψη
το "όχι"
...
"ξαναβλέποντας
τα όνειρα του τρόμου
εθίζεσαι
στην απόρριψη τους"
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Ο ΝΙΚΗΤΗΣ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΟΛΑ

Ο νικητής τα παίρνει όλα!
Μια από τις ατάκες, που όρισε τον προηγούμενου αιώνα.
Δίκαια ατάκα!
Η αναρχία των νικητών ή η αναρχία μιας πλειοψηφίας, που είναι συνήθως  προσωρινή κάθε φορά, έρχεται να επιβάλει την κυριαρχία της.
Κλείνω την ΕΡΤ λέει ο ένας.
Διαγράφω απεργοσπάστες, λέει ο άλλος...
Οι δυο πράξεις δεν έχουν σαφώς το ίδιο βάρος...
Δείχνουν όμως έναν αυταρχισμό ανάκατο και άναρχο.
Άναρχο, γιατί και οι απεργοσπάστες δημοσιογράφοι, είναι γνωστοί και όχι από τους πενιχρά αμειβόμενους...ίσως και κάθετοι υπηρέτες και ηχεία του συστήματος, που πιο παλιά από την κακή ΕΡΤ, είχανε φάει μπόλικο επιχρυσωμένο παντεσπάνι.
Για ποιον να πρωτοκλάψω ...Με ποιον να πρωτογελάσω...
Ανακύκλωση παντού.
Πλέον ο τόπος μπαίνει σε μια κατάσταση πραγματικής αναρχίας, με πρώτο αναρχικό, το ίδιο το κράτος και τους διαπλεκόμενους με αυτό φεουδάρχες.
Δεν κλαίω λοιπόν για κανένα.
Στην Ελλάδα, το ο νικητής τα παίρνει όλα, έχει γίνει νόμος, στο ιμπέριουμ του καθενός, φέρνοντας μαζί και χυδαιότητα και φασισμό.
ΑΠΟΣΤΟΛΣΟ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΗΓΟΎΜΕΝΟ ΑΙΩΝΑ

Ο Ναός έτρεμε, από την θύελλα, που επέστρεφε από τον προηγούμενο αιώνα.

Οι τοίχοι του τότε, είχαν αντέξει στα χτυπήματα.

Εντός του, υπήρχαν μόνο πιστοί, που έκλαιγαν σιγανά...

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΟΡΙΖΟΝΤΙΩΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕΤΩΣ

οι άλλοι  μίλησαν
με τρόπο οριζόντιο
...
η απάντηση
τους δόθηκε καθέτως
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ Η ΟΜΟΡΦΙΑ

Οι άνθρωποι ετέλειωσαν τις σκέψεις από μαύρο,
Στου ρυακιού τα όρια, τερμάτισε το άκρο.
...
Το άλλο ψάχνει για μεριά, το ρόλο του να παίξει,
Καράβι που δεν άραξε, ούτε και είπε λέξη.
...
Η μουσική αποκρίθηκε "μετέωρη η ζωή μας"
Κι οι στρατηγοί να περπατούν με το ρυθμό της χήνας.
...
Κατάλαβε πως το σωστό, το χαν απαγορεύσει,
Μπράβο ακούγοντας αυτός , Θεό είχε πιστέψει.
...
Ένα κοχύλι του γιαλού, ειν γράμμα από χρόνους,
Τίποτε δεν γεννήθηκε, χωρίς φωνές και πόνους.
...
Πόδια μακριά, μηροί χρυσοί, που τα καλοπληρώνω,
Πραγματικό τον έρωτα, πολύ των ακυρώνω.
...
Είναι φυγή, είναι ντροπή, δεν είναι αμαρτία,
Της μοναξιάς η ομορφιά, είναι αθανασία.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

βλέποντας
μια μεσόκοπη γυναίκα
ερεθισμένη
πιστεύω όλο και πιο πολύ
στο θαύμα της ζωής
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΙΣΘΕΝ

όσο πιο αραιά
συναντώ
ότι κάποτε αγάπησα
τόσο η δημιουργία
μέσα μου βασιλεύει
...
στις ακρογιαλιές του κόσμου
κανένα κύμα
δεν κινείται με την όπισθεν
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΗΝΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΤΙΝΤΗ

κάποτε κάποιος
φαρμάκωσε
μια γάτα
που αγαπούσα
...
θυμάμαι τα ματάκια της
που με κοίταζαν
καθώς ξεψυχούσε
...
ήταν
το πιο μεγάλο ευχαριστώ
που άκουσα ποτέ
...
το άκουσα
απ΄τη φωνή
των οφθαλμών της
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΙΔΟΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

την στιγμή
που μια ερωτική προδοσία
με πλησιάζει σαν κομήτης
επιθυμώ
να είμαι αόρατος
...
τελευταία έμαθα να το καταφέρνω
...
είναι κι αυτό
ένα είδος ποίησης
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΦΩΣ

Οι ώρες που η επιβίωση,  γίνεται ανάγκη

έρχονται, εκεί που δεν τις περιμένεις.

...

Και αν οι νύχτες κρύβουν την πραγματικότητα,

ο ουρανός κοιτάζει το τέλος με απορία,

μέσα στο απέραντο, βαθύ σκοτάδι.

...

Τώρα πια όλες οι οθόνες, από τους δέκτες της πραγματικότητας,

δείχνουν ένα μαύρο γλοιώδες παραπέτασμα...

...

"Δεν πρέπει να ερωτεύονται οι άνθρωποι του μεροκάματου."

Λέει η στρατιωτική διαταγή...

...

"Δεν πρέπει να λειτουργεί η σκέψη.'

Λέει κάποια άλλη...

...

Δίκαιο έχει μόνο ο φωνασκών κομισάριος.

Η διαταγή του άρχοντα, είναι το μόνο καθεστώς.

...

Ο Θεός μίλησε και έγινε το φως...

Ο άρχοντας κραύγασε και έγινε σκοτάδι...

...

Και η ζωή μεσ΄ το σκοτάδι, μαθαίνεται κι αυτή.

Αρκεί να ψάχνεις για το φως...

Αρκεί να σκίζεις τις επιταγές. που σου υπογράφουν 

οι τύραννοι.

...

"Ξεπέρασε αυτούς που σου μιλάνε για σταυρούς

και ζήτησε αυτό που λεν ανάσταση, 

στον καθημερινό σου, τον σκληρό αγώνα.

Εκεί, μόνο θα την βρεις!"

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΟΥΔΕΝ ΝΕΟΤΕΡΟΝ ΥΠΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗΣ ΒΡΟΧΗ

Όταν η βροχή αποφασίσει το τραγούδι της να πει,
Είμαστε όλοι, εδώ κομμάτια από την ίδια μουσική.

Τι σημαίνει αγάπη, τι σημαίνει μοναξιά, μελαγχολία,
Είναι μηνύματα που έρχονται στεγνά, από την εσπερία.

Η νύχτα φτάνει εδώ νωρίς κι μέρα πάει να φύγει,
Δεσμώτης μόνος του ζητεί, κάτι για ν΄αποφύγει.

Γυναίκα που την  αρχοντιά, θυσίασες στην επιβίωση,
Και ψεύτικο έζησες τον έρωτα, με λάγνα αντιβίωση.

Σταγόνες είναι τα όργανα, οι κεραυνοί ΄ναι μουσικές,
Οι άνθρωποι ανασαίνοντας κάνουν τις ώρες μαγικές.

Μπροστά είναι το άσπρο φως. μετά ένας κρότος δυνατός,
Η αγκαλιά και οι καρδιές  είναι, ένας πόνος μυστικός.

Το μέλλον πάντα πίστευα, πως είναι ένα γραφτό μηδέν,
Σήμερα κάτω απ τη βροχή, καλοκαιριού νεότερον, ουδέν.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΔΕΥΤΕΡΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ

Μέσα στα χρόνια, που κέρδισε
χορεύοντας στα ιερά
των ερώτων της ανατολής,
η ιστορία
γράφτηκε με το αίμα ανδρών,
που μονομάχησαν,
για το κέρδος της καρδιάς της.
...
Και τι δεν θα έδινα, να ήμουν πάλι νέος...
...
Και τι δεν θα έδινε, να ήταν πάλι νέα...
...
"Μην σπαταλάς τους χρόνους της νεότητας
η ιστορία, ποτέ δεν θα σου δώσει
δεύτερες ευκαιρίες".
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ

δεν βλέπω
την ηλικία μου
στον καθρέφτη
...
την νοιώθω
μέσα
στο μυαλό μου
που μου λέει συνεχώς
τη λέξη
"απαγορεύεται"
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΕΡΙΟΔΕΥΟΝΤΑΣ

βλέποντας
τα μάτια μιας γυναίκας
περιοδεύω
στις σκέψεις του μυαλού της
...
έπειτα
μετρώ τα χρόνια
μιας διαφοράς
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ

ψάχνω την αλήθεια
στους στίχους του Έλιοτ
...
ψάχνω τον έρωτα
στο λευκό δέρμα
μιας γυναίκας
...
λέω παρών
μα
είμαι απών
...
αναμένοντας την αλλαγή
ή
την εξέλιξη μιας πορείας
προς τον πιο τίμιο
οργασμό
μέσα στην αγκαλιά της
...
(ποιος δεν επιθυμεί
να ζήσει
ένα καλοκαίρι
έρωτα;)
...
(ποιος δεν ζηλεύει
το ωραίο;)
...
μέσα στο πλέγμα
μιας ερωτικής σφραγίδας
χτίζω
τα θεμέλια
ενός μπαρόκ Ναού
προς τιμή της άγνωστης
Θεάς του Έρωτα
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ

άσπρα σπίτια
...
περαστικοί πιτσιρικάδες
έγραψαν πάνω τους
πολύχρωμα συνθήματα
με παράξενες μπογιές
...
τα μάτια της
είχαν\
γαλάζιο χρώμα
...
και
η στάθμη του καφέ
στο φλιτζάνι της
κατέβαινε δραματικά
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΛΗΓΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Ιούνιος, σε συσκευασία Μαΐου.
Ανταλλάσσω κρυφά βλέμματα,
Με μια ξανθιά γυναίκα, απέναντι μου.
Δεν τολμώ να σκεφτώ τον έρωτα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΠΝΙΖΟΥΣΑ

Γυναίκα μόνη, καπνίζουσα...
Έρωτας σε αναμονή, υπό την καταπίεση
Ενός ιδανικού ονείρου...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΥΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ

ένα δέντρο
ο χρόνος που έληξε
...
μια σκέψη
ένας στοχασμός
παρηγοριά
στην έλλειψη ονείρων
για κάτι το επόμενο
...
ο πλοίαρχος βγάζει
το πλοίο απ΄ το λιμάνι
πάντα
με ταχύτητα αργή
...
και το γράμμα
από τον δυτικό πολιτισμό
δεν έφτασε ακόμη
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ

όταν ακούς

από ανθρώπους

πως δεν μπορούν 

την ποίηση να καταλάβουν

η μηχανή του κιμά 

είναι σε λειτουργία

ΑΠΟΣΤΟΛΣΟ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ

Η γυναίκα με τα μαλλιά που ανέμιζαν, όρισε μια ύπαρξη ερωτικής  επιθυμίας.
Είναι ωραίο πράγμα να αγαπάς...
Ο πολύς ο κόσμος, δεν το ξέρει...
Την τελευταία ημέρα της δημιουργίας, ο Θεός, δημιούργησε το φίδι...
Και οι πρωτόπλαστοι, έχασαν αμέσως, την ουσία της αγάπης τους...
Τότε γεννήθηκε η λέξη "πόλεμος"...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ

Ο επιθετικός ταύρος, ο ενεργητικός σοφιστής, ο εκσυγχρονιστής της χθεσινής μέρας...
Ύστερα πέρασε το καλοκαίρι και η επιλογή της σκοτεινής μάγισσας, έγινε κυβερνητική απόφαση, με τρεις απαγορεύσεις...
Απαγορεύεται η ζωή.
Απαγορεύεται η χαρά.
Απαγορεύεται ο έρωτας.
Κατά τον Νοέμβρη, στην πόλη ξέσπασαν ταραχές...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣΣ

Ο ΨΕΥΤΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

ο ύπνος χωρίς όνειρα
είναι μια αφαίρεση
της ομορφιάς του απρόοπτου
από την ελπίδα της επόμενης μέρας
...
"ταξίδεψε στα όνειρα
όσο μπορείς
εκεί και ο θάνατος
ψεύτικος είναι"
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΙΑ ΥΠΑΡΞΗ

μέχρι την άλλη
άκρη της γης
έφτασε
η δύναμη της φωνής
μιας
ερωτικής άρνησεως
...
μια καμπάνα
χτύπησε με ρυθμό
λυπητερό
...
ο χρόνος
είχε δείξει
πως υπήρχε μόνο
ένα στεγνό τέλος
σε αυτό που λένε
έρωτας
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΕ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ

Παραλία...
Κάπου, με θέα στο Αιγαίο.
Δεκαετία του  ενενήντα.
Αναμονή ενός ποθούμενου έρωτα...
...
Τσιμεντούπολη...
Δεύτερη δεκαετία του εικοστού πρώτου αιώνα.
Ο έρωτας δεν ήρθε.
Ο έρωτας δεν θα ρθει...
...
Άργησε πολύ κι εγώ σοφός να γίνω...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΟ ΖΩΔΙΟ

μαύρη σεβρολέ
μαύρη ακακία
μαύρη πίσσα
μαύρη αρκούδα
μαύρη ακρίδα
μαύρος Ιούνης
...
και το ζώδιο
να λέει
πως
στο τέλος του μήνα
θα παντρευτώ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΕΤΟΣ 2013 Μ.Χ.

Είχε κάνει άνω - κάτω τις γραφές.
Γιατί οι μυρωδιές
Ζήλευαν τον καθαρό αέρα
Και προτιμούσανε να ζουν,
Στις σκοτεινές αίθουσες ενός περιθωρίου.
...
Στην ανατολή, ο Θεός έπαιζε στα ζάρια,
Την συμμετοχή του, σε μια νέα
Εκσυγχρονισμένη κόλαση...
...
Ο κυβερνήτης ή ο Θεός;
...
Ο νόμος ή η τάξη;
...
Και στα τελευταία λεπτά,
Πριν από τη δύση του ήλιου,
Οι προετοιμασίες ξεκινούσαν...
...
Κάθε, που σουρούπωνε,
Η διαδικασία...ίδια...
...
Από την μια μεριά ο λαός...
Από τη  άλλη,
Μάνικες νερού, μπάτσοι, άρματα και φαντάροι...
...
Αυτοί άραγε να ξέρουν τι θα πει
Ελευθερία;
...
Είναι επαγγελματίες ...λένε...
...
Πως το κατάφεραν έτσι οι Θεοί
Και έφτιαξαν θανάτων επαγγέλματα;
...
Κανείς δεν τους ρώτησε...
Τα επαγγέλματα, ειν΄ έργα  των ανθρώπων...
...
Και ένας λαός...
Όχι!
Πολλού λαοί...
Όχι!
Όλοι οι λαοί, γυρεύουν
Ένα τυπικό δικαίωμα...
...
Ένα τυπικό δικαίωμα,
Σε μια ταπεινή ελπίδα...
...
Όλοι οι λαοί...
Όλοι οι άνθρωποι...
Και εμείς...
Και εσείς...
Και οι άλλοι...
...
Κωνσταντινούπολη έτος 2013 Μ.Χ.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ

Δημιουργώ ένα καλούπι,

Για να κάνω μαζική.

Την παραγωγή μιας άρνησης.

Μιας άρνησης, της ύπαρξης,

Ενός βλαβερού "εγώ".

...

Ο άνεμος, φυσά και πάλι,

Πάνω σε πόρτες

Κλειστές.

...

Μια γηραιά κυρία,

Κάνει επίδειξη γνώσεων,

Σαν να ναι τάπερ ή φθηνές κολόνιες...

...

Ίσως έχει δίκαιο...

Ίσως οι γνώσεις, είναι προϊόντα

Για υπόγεια...

...

Και τα βιβλία, 

Πρέπει να γράφουν πάντοτε

Συνταγές εντυπωσιασμού,

Διαμέσου συμπλεγμάτων λέξεων,

Που θα περιέχουν υποχρεωτικά

Την λέξη "εγώ"...

...

Ο καιρός, δεν σηκώνει διαλόγους...

Οι μονόλογοι και τα "εγώ", κυριαρχούν

Επάνω στις αντίθετες απόψεις...

...

Κάποτε θα ξαναβρέξει...

Αρκεί οι άνθρωποι, τότε

Να έχουν τα αυτιά τους ανοικτά...

...

Οι σταγόνες της βροχής,

Θα χτυπήσουν δυνατά,

Επάνω στα μπαλκόνια,

Σαν σήμαντρα, από μοναστήρια

Και κατοικίες ουρανών...

...

Οι ήχοι της βροχής, που πέφτει

Αποδίδουν πάντοτε δικαιοσύνη...

...

"Μιλώντας για τις αμαρτίες μου, ξεπερνώ

Τον εγωισμό των αναζητήσεων,

Του παρελθόντος.

Το μέλλον ανήκει, στον εγωισμό

Της ποιότητας."

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ

Το έγραψε αυτός...ναι...αυτός...
Είναι σίγουρα κάτι μεγάλο...
Είναι αριστούργημα...
Το λένε όλοι...
Το αγοράζω...
Γιατί μου είπαν πως το έγραψε αυτός...
...
Μόνο που αυτός,
Τούτη τη φορά,
Θέλησε να ειρωνευτεί,
Την ανεξέλκτη διάδοση μιας πίστης,
Χωρίς προηγούμενη μελέτη...
...
Και έτσι μέσα στο έργο του,
Έγραψε ανοησίες...
...
Έτσι όλοι το αγοράσαμε,
Όλοι το διαβάσαμε...
Στο τέλος δε είπαμε όλοι...
Είναι αριστούργημα...
...
Και ο "δημιουργός",
Από απέναντι χαμογελούσε,
Απολαμβάνοντας το πούρο του
Και κοιτάζοντας μια τσάντα με δολάρια...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΜΥΗΣΗ

θυμίζοντας

μια νέα ελπίδα

μπήκε

σε μια άδεια ζωή

σαν άγγελος

σε ιστορία διαθήκης

...

ακούμπησε πάνω του

μια ομορφιά

ξεπερνώντας

απουσίες χρόνων

...

κι εκείνος την μύησε

στην λατρεία της σοφίας

του έρωτα

...

"η ζωή

για να σου γυρίσει

την όμορφη πλευρά 

του προσώπου της

θέλει να ψάχνεις

για αυτούς

που ξέρουν να αγαπάνε

χωρίς

να φωνασκούν"

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΠΟΡΝΗ

κι ενώ της έγραφα
λίγα λόγια
για τον έρωτα
εκείνη
μου έδειχνε
την κορυφή ενός λόφου
...
το φως του ήλιου
είχε πέσει
...
εκείνος ήταν ήδη εκεί
καρφωμένος στο σταυρό του
...
δεν ήξερα
αν ο δρόμος
προς
τον δικό της Γολγοθά
ήταν ατομικός
...
πλήρωσα κι έφυγα
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ

Όταν στην πόλη έφτασαν οι τρεις Μάγοι, ο χειμώνας έδειχνε το πιο σκληρό του πρόσωπο. Στην παγωμένη  παράγκα, γραφόταν η έναρξη μιας νέας εποχής. Από μακριά ακουγόταν ο ήχος από τα πέταλα αλόγων. Και στο ανάκτορο, ο ηγεμόνας μοίραζε εντολές στους αυλικούς του. Στην άκρη του δρόμου, ένα κοριτσάκι , κοίταζε το μαγικό ρολόι του ουρανό... Κάθε αστερισμός του και μια λυπητερή ιστορία... "Όχι!' είπε..."Ο Θεός δεν είναι κακός..."
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΛΟΓΩ ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΕΡΓΩΝ

ο θαυμασμός
και η ηδονή της ανακάλυψης
ενός νέου
όμορφου κορμιού
γράφουν την ιστορία
με δυο τρόπους
διαφορετικούς
...
το μέλλον πια
ζωγραφίζεται
με μαύρο χρώμα
σαν τατού
πάνω
σε χυτή γυναικεία γάμπα
...
αυτή η παραγόμενη ελπίδα
γίνεται σύμβολο
την ώρα
που η βροχή ταξιδεύει
προς μιαν άλλη
ήρεμη θάλασσα
...
δύσκολο πράγμα
να γνωρίσεις την αγάπη
όταν ο δρόμος για τον έρωτα
είναι κλειστός
λόγω
"εκτέλεσης δημοσίων έργων"
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΛΟΓΩ ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΕΡΓΩΝ

ο θαυμασμός και η ηδονή της ανακάλυψης ενός νέου όμορφου κορμιού γράφουν την ιστορία με δυο τρόπους διαφορετικούς ... με το μέλλον να ζωγραφίζεται με μαύρο χρώμα πάνω σε χυτή γυναικεία γάμπα ... αυτή η παραγόμενη ελπίδα γίνεται σύμβολο την ώρα που η βροχή ταξιδεύει προς μιαν άλλη ήρεμη θάλασσα ... δύσκολο πράγμα να γνωρίσεις την αγάπη όταν ο δρόμος για τον έρωτα είναι κλειστός λόγω "εκτέλεσης δημοσίων έργων" ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΡΙΟΠΑΘΕΙΑΣ

Ένας κόσμος, γεμάτος αντιρρήσεις.
Μάζες ανθρώπων, που πρέπει να μαλώνουν.
Και η Γη να περιστρέφεται με τρόπο ατέρμονο,
Αδιαφορώντας για τους παραστρατημένους αγγέλους,
Των σύγχρονων πολέμων...
"Μένοντας έξω από το πλήθος,
Αναζητώ, την σοφία της μετριοπάθειας."
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑ

μεταξύ
των Ναών της αρχαιότητας
και
των Εκκλησιών της εξουσίας
ο χρόνος είναι
ο κυρίαρχος επόπτης
των ημερών που θα ρθουν
...
οι Ιερείς και οι Βασιλιάδες
παίζουν τα κομπολόγια τους
στις μελαγχολικές πλατείες
στη δυτική ακτή της γνώσης.
...
θα ρθουν στιγμές
που τα περιστέρια θα κυριαρχήσουν
στην πορεία του πλανήτη γη
προς την αθανασία
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΙΗΣ

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

Αναζήτησε μιαν αντανάκλαση.
Αναζήτησε μια κορύφωση.
...
Περίμενε να δει ξανά στον κόσμο,
Ένα κίνημα,
Που σύνθημα θα είχε την "αγάπη".
...
Ταξίδευε με ΚΤΕΛ...
Πολλές φορές με τρένο..
...
Τα πιο όμορφα ταξίδια της,
Τα έκανε με τα φιλιά της φαντασίας.
...
Είδε τον κόσμο, να μικραίνει.
Και το Θαύμα την Κανά,
Να ψάχνει ακόμη αποδέκτες...
...
"Απόψε ποιητή, με ξέχασες!"
Μου είπε...
...
Της ζήτησα να με συγχωρέσει...
Την έψαχνα κι εγώ,
Σε λάθος μέρη...
...
"Πριν δημιουργηθεί αυτός ο κόσμος,
Είχανε πρώτα δημιουργηθεί,
Μαύρα παραπετάσματα,
Που πάντα έκρυβαν πίσω τους,
Πολύτιμες αξίες..."
...
"Γιαυτό, μην σταματάς, ν΄ αναζητάς
Την Αποκάλυψη!"
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΕΡΙ ΚΕΝΩΝ ΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ

Βρίσκω στα λόγια ένα θαύμα
Που της βροχής σταγόνα κουβαλά.
Χθες είδα μιας ψυχής εδώ το κράμα
Μες την αγάπη αίμα, που κυλά.
...
Σε χάρτες, σε βιβλία, σε αφίσες,
Με χρώματα γεμίζω τις γραφές.
Και του μυαλού μου, τρέχουνε οι βρύσες.
Πικρός και πάλι είναι  ο καφές.
...
Τ ο καλοκαίρι, μόνο ξεψυχάει.
Καιρός να προχωρήσουμε μπροστά.
Μια τυραννία, πίεση ζητάει.
Μια μουσική ακούω, από κρουστά
...
Το είπε ο Χριστός την πρώτη μέρα.
Τη νύχτα πάντα ο άνθρωπος ξεχνά.
Μου είπε μοναχά μια καλημέρα,
Και μείναν τα αισθήματα κενά.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΚ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ

Πάντα οι συναντήσεις μας γίνονται
Σε τόπους, που έχουν μια ομορφιά, πολυκαιρίας...
...
Φοβάμαι πως ο έρωτας μας,
Χρειάζεται βοήθεια από το παρελθόν,
Για να δημιουργήσει...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Από τα ηχεία, ακούγεται το
"Il mio mondo", με την φωνή, του Umberto Bindi.
Απέναντι μας, μια πλατεία βγαλμένη,
Από δεκαετία άλλη...
...
Κι εγώ, γνωρίζω πια, γιατί πρέπει,
Όλη μου την αγάπη,
Να την κρατάω αποκλειστικά
Για σένα!
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΕΤΑΛΛΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

κάποτε

της χάρισα

μια ασημένια ζώνη

...

σήμερα

μου χάρισε τον έρωτα

μέσα

σε ένα όνειρο χρυσό

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ

κάπου στον κόσμο

και κείνη η μέρα

η αστυνομία

χτυπούσε και πάλι

διαδηλωτές

...

τόσο πολύ όμοιες
ήταν

εκείνες οι μέρες

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΡΓΟΠΟΡΙΕΣ

Οι λίγες γκρίζες ημέρες του καλοκαιριού,
Μου χάριζαν πάντοτε, πολύτιμες στιγμές,
Για να σκεφτώ...
...
Και το καλοκαίρι,
Οι νύχτες έρχονται...αργά...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Μια στιγμή, κερδίζει την αξία της,
Μέσα από την προσφορά μιας ηρεμίας.
"Ψάξε το όνειρο,
Στα μάτια μιας γυναίκας,
Που μόνη της ρεμβάζει,
Εμπρός στη θέα μιας πόλης,
Που ο χρόνος την γέρασε νωρίς."
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΕΤΑΞΥ ΛΕΞΕΩΝ

Συμφέρον, κολακεία, μονόλογος, αυθεντία, ισχυρογνωμοσύνη, απολυτότητα, εμμονή, αδιαλλαξία, νόμος, τάξη,  επέμβαση, επιβολή, βία, πόλεμος...
Λέξεις....μεταξύ λέξεων...
"Κάθε λέξη και ο φασισμός της..."
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΝΙΚΑΙΑ 1205 ΜΧ

Δεν άργησε η σκέψη μου, να ταξιδέψει
Σε χρόνους γκρίζους.
Η διάθεση για μια νέα αναζήτηση,
Ήταν ολοφάνερη.
...
Κοίταξα ένα καμένο πεύκο.
Δίπλα του η θάλασσα.
Πιο πέρα και άλλα πεύκα.
Κι αυτά καμένα...
...
Οι άγγελοι, που πέρασαν
Εκεί τη νύχτα,
Είχανε χρώμα μαύρο...
...
Εκείνες τις μέρες, η μουσική
Δεν είχε ρόλο...
...
Κλεισμένη πάντα, σε μουσείο θλιβερό,
Η Ιέρεια του μεγάλου Ναού...
...
Κανείς δεν μίλησε.
Κανείς δεν ζήτησε ,
Τον γυρισμό της ομορφιάς...
...
Το τσίμπημα μιας σφήκας,
Με πονούσε...
Μα το κεντρί, είχε πια χαθεί...
...
Βουνά χυμένα, στα μονοπάτια του πελάγους...
Πίστη σε θαύματα, φτιαγμένα,
Από αγύρτες - τσαρλατάνους...
...
Οκτακόσια χρόνια, πριν
Την ολοκλήρωση του σήμερα...
...
Ύστερα η Πόλη, έπεσε...
...
Από τα τείχη κάτω,
Πέταξε ο λαός τον Αυτοκράτορα....
...
Δυο μετανάστες,
Κοίταξαν με μάτια όλο απορία,
Μια κατοχή...
...
Δυο άλλοι μετανάστες, σχεδίαζαν
Με υπομονή και κόπο,
Μια μεγάλη επιστροφή...
...
Νίκαια 1205 ΜΧ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

Δεν κλαίω πια γι αυτή που έφυγε.
Μόνο χαμογελώ, στη νέα παρουσία.
Κοιτάζοντας, το φως να τρεμοπαίζει
Πάν στα μαύρα της μαλλιά μ΄ ακολασία.
...
Έγραψα κάποτε μια φράση στο χαρτί.
Μικρό ένα στίχο, με παράξενες τις λέξεις.
Ανέμου δρόμοι κι ανοικτές ακτές
Έρωτες του λεπτού, που δεν ελέγχεις.
...
Ήχοι από μουσική παρθένας χώρας,
Ακούγονται από μακρινό ηχείο.
Πρωί - πρωί μ΄ ένα μικρό καφέ,
Είναι κι αυτό, ένα του έρωτα στοιχείο.
...
Στέκετ΄ απέναντι, κοιτώ εγώ μπροστά.
Απρόσμενη αγάπη, που λθε τώρα.
Στης μέγιστης ανάγκης τη στιγμή,
Δώρο Θεού ή ενός ονείρου η ώρα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΓΙΑ ΝΙΚΗΤΕΣ ΚΑΙ ΝΙΚΗΜΕΝΟΥΣ

Διάβαζε για τις μεγάλες μάχες...
Κάποτε, ήθελε να γίνει στρατηγός.
...
Όταν έμαθε, πως στον πόλεμο,
Εκτός από την νίκη,
Υπάρχει και η ήττα,
Έγραφε ύμνους,
Για τους νικημένους...
...
Ρόμελ, Μοντγκόμερυ, Αιζεγχάουερ, Ζούκωφ...
Άραγε, πως ερωτεύονται οι στρατηγοί;
Ερωτεύονται;
...
Ερωτεύονται την καταστροφή.
Κι ονειρεύονται το αύριο,
Γκρεμίζοντας και σκοτώνοντας...
Κι εκεί ο ρόλος τους τελειώνει.
...
Τότε νικητές, γίνονται οι νικημένοι...
Τότε, το λόγο,
Έχουν πάλι οι ποιητές...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΙΕΡΕΙΑ ΜΙΑΣ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑΣ

ξενυχτούσε
σε μέρη ύποπτα
ψάχνοντας μια ζωή
που την είχαν μάθει
να ονειρεύεται
...
μέσα
σε καπνούς και οινοπνεύματα
έλουζε
το όμορφο κορμί της
...
ιέρεια
μιας ματαιότητας
...
σύμβολο μιας
οικειοθελούς απελπισίας
και χυδαιότητας
...
μοντέρνα εποχή
απληστία συναισθημάτων
...
οι πιο πολλοί παράδεισοι
ψεύτικοι
...
κι εγώ
την έβλεπα
ανήμπορος
να αντιστρέψω
την ζωή
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΚΟΛΥΜΒΗΤΡΙΑ

Προκαλώντας μια τύχη,
Βούτηξε σε άγνωστο θαλάσσιο πηγάδι.
...
Έξω ο κόσμος, της έδειχνε,
Μια λύση εύκολη...
...
"Πόσο εύκολο είναι, να δείχνεις!"
"Πόσο δύσκολο είναι. να κολυμπάς!"
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Νύχτα τα φώτα, θέλω να ναι χαμηλά,
Τι,σεβασμό, ζητάει το σκοτάδι.
Κρυφό πρέπει να μείνει αυτό το χάδι,
Γιατί τα χέρια μου ακόμη ειν δειλά.
...
Κάποτε βρέθηκα μικρός σε μια δίνη,
Και δόθηκα σε έρωτα μοιραίο,
Μικρός εγώ - μεγάλη εκείνη,
Με ένα αποτέλεσμα τυχαίο.
...
Δεν το θυμάμαι, μα γνωρίζω
Και η γυναίκα δίπλα μου ελπίζω,
Τον σεβασμό, του έρωτα ζητάει,
Μοναχικός ο τρόπος, που φιλάει.
...
Με ακριβά εσώρουχα ντυμένη,
Χαμένα χρόνια να ξορκίσει προσπαθεί,
Στο τέλος, μ΄ ένα δάκρυ ν΄ αμυνθεί,
Νεανικών ονείρων, μόνη και χαμένη.
...
Ο έρωτας αγάπη, έχει γίνει.
Από τη γη, φυτρώνει μια πνοή,
Σ΄ερωτικού θανάτου μέσα την βοή.
Μια κραυγή στην ηδονή, το τέλος δίνει.
...
Μαθαίνοντας να δίνω και να δίνω
Να παίρνω, ξέρω μόνο μοναξιά.
Νέα γυναίκα, ψάχνει λευτεριά.
Απ΄το κρασί μας, άρχισα να πίνω,
...
Ειν΄ πρόκληση την έλλειψη, που σπάει.
Είναι εχθρός και σύμμαχος καλός.
Γυναίκα πόνος, μόνος, ντροπαλός,
Άνδρα φωτιά, που πρέπει να νικάει.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ