Η ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

Συντάχτηκαν με τον διάβολο, όταν ο Κύριος , τους μίλησε για κοινοκτημοσύνη.
Γιατί η αξία ενός σακουλιού γεμάτου με χρυσά γρόσια, είχε πιο μεγάλη αξία από του Θεού τα λόγια.
Και ας έφευγαν προς τον ουρανό, ψυχές από φίλους και αδελφούς, που χάθηκαν από λεπίδι φεουδάρχη.
Όταν ο χρόνος έδειξε το τέλος του για κείνους, στο ταξίδι τους προς τα ουράνια, δεν κατόρθωσαν να πάρουν ούτε ένα, από τα χρυσά τους γρόσια.
Και αφού τα λόγια του Θεού, δεν μάθανε ποτέ τους, έμειναν χρόνια να χτυπούν την πόρτα του Παράδεισου.
Δεν θα άνοιγε ποτέ για κείνους.
Ο χρόνος πια έτρεχε μόνο για κείνους που την αγάπη έμαθαν καλά...Κι ας πείνασαν κι ας πόνεσαν...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ