Πίστεψε πως ο έρωτας ειν΄ αθάνατος
Και μετά, γύριζε στους δρόμους της πόλης,
Εντός μιας μέρας, που είχε να προσφέρει μόνο σύννεφα.
...
Στο τέλος του δρόμου, είδε τον Μητροπολιτικό Ναό...
Δεν ήταν η βασιλική του Αγίου Μάρκου της Βενετίας,
Ούτε η Παναγία της θάλασσας, της Βαρκελώνης...
...
Θα ήθελε πολύ να είναι, ένας ναός της τέχνης,
Μια σταθερή προέκταση της πίστης των Αγίων,
Προς την αθανασία των πραγμάτων...
...
Είναι πράγμα ο έρωτας;
Είναι χώμα ο έρωτας;
...
Ο έρωτας είναι νερό, που κυλάει,
Αυλακώνοντας, τα ήρεμα πρόσωπα,
Των πιο απλών ανθρώπων.
...
Γιαυτό, τα σύννεφα ειν΄ ένοχα,
Όπως και οι Θεοί,
Όπως και το κερί, που δεν το άναψαν ποτέ.
...
Γιατί τα σύννεφα, έκρυβαν τον ήλιο,
Ποτίζοντας την σκηνή, με δραματικές σταγόνες ηρεμίας...
Μέχρι το καλοκαίρι, να φέρει
Μια αγανάκτηση, φτιαγμένη από φωτιά...
...
Και η γυναίκα, που δεν γνώρισε την αμαρτία,
Χαμογελά, γνωρίζοντας το μέλλον...
...
Τι είναι μέλλον;
Μπορεί να είναι μια στιγμή,
Πριν το απόλυτο ατομικό μας "μηδέν"...
...
Δίπλα της, περνούσαν αυτοκίνητα...
Και ημιθανείς φτωχοδιάβολοι,
Ζητούσαν έλεος...
...
Στις θαλάσσιες σπηλιές,
Ονειρεύτηκε να ζήσει το βάπτισμα της,
στους επτά δρόμους, των αισθήσεων της τέχνης.
...
Θα ήταν ένας ακόμη ρόλος.
Ένας ρόλος τραγικός...
Η απόλυτη πίστη, γεννάει τραγωδίες...
...
Όπως κι ο πόνος της κρύας νύχτας.
Ο πόνος κι ο εχθρός.
Ο εχθρός κι ο φίλος.
...
Και συνέχισε να περπατά,
Ψάχνοντας λιμάνι, σε πόλη δίχως θάλασσα...
...
Μα κάποτε κι εκεί υπήρχε θάλασσα...
Κάποτε...
...
Και πάλι στη σκηνή, εκείνη κι ο χρόνος...
Ο χρόνος, που πάντα δείχνει μια δύση...
Ο χρόνος, που πάντα δείχνει μια χώρα, στη δύση της.
...
Κανείς δεν της μιλά...
Αφού το σώμα της, αρνήθηκε τον πόνο...
Εκείνοι, έβλεπαν στα μάτια της , μονάχα απειλές...
...
Η πλανεμένη περιπλάνηση της,
Θα τέλειωνε μια μέρα...
Από τις μέρες, που θα γύριζαν πίσω
Από τις μάχες οι Σταυροφόροι...
...
Δεν θα τους περίμενε...
Δεν θα τον περίμενε...
Τον Θεό, τον εραστή και τον έρωτα...
...
Δεν υπήρξε γέννηση,
Δεν υπήρξε θάνατος...
Όλα ήταν μνήμες...
Το είχε πλέον μάθει...
...
Ήταν η στιγμή, που στάθηκε,
Για ν΄ αγναντέψει τα βουνά...
...
Τότε, ξάπλωσε ανάμεσα τους...
Βουνό έγινε κι εκείνη...
"Κοιμωμένη", την είπε ο λαός...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
