Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΚΑΙ Η ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ

Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΚΑΙ Η ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ
Ασάλευτος έμεινα...
όταν πέρασες από μπροστά μου...
Γέμισε η οπτική μου...
και ξεκίνησα να σκέφτομαι αλλιώς...
Είναι έρωτας...είναι έρωτας...
Είναι θαυμασμός κι αγάπη...
Με ταξιδεύει η μορφή σου...
στις σποράδες και στην Αίγινα ....
Θάλασσα..και λουλούδια....
και δύο φιλιά στο μέτωπο...
Κυριεύεις την ποίηση...
ανατρέπεις το δράμα
Παρατηρώ το φτερούγισμα σου...
σαν πεταλούδα από λουλούδι σε λουλούδι...
Αγάπη μου ο πλούτος είσαι συ...
και τα άστρα αντανακλώνται στο δέρμα σου...
Καμιά καταιγίδα...καμία θύελλα δεν σβήνει τον έρωτα...
Κανένας θεός και κανένας άνθρωπος δεν τελειώνει το χρόνο
Τρία βότανα αρωματίζουν τους πόρους σου...
και δίνουν γλύκα στην ορθωμένη ανάταση της δική σου φύσης...
Όσο και να αντιστρέφεται ο χρόνος....
όσο και να κυλά σαν δάκρυ το ρετσίνι...
Μένουμε μόνοι ...
για πρώτη φορά και μιλάμε ...
και ένα και δυο φιλιά...
Με θέα στη χαρά που διαδέχεται την άσκοπη θλίψη...
μαζί με ήχους ραψωδίας του άπιαστου ιδανικού συναισθήματος...
Στα νερά της πηγής της νιότης κολυμπάμε...
και τρέχουμε στο γυρισμό του έρωτα σε απόμακρη αετοφωλιά...
Σώμα...σώμα λέαινας και γεύση φιλιού λεβάντας ...
Που με ταξιδεύεις;
Σε μια λωρίδα γης...πλάι στο γαλανό Αιγαίο...
ή στο ταπεινό Ιώνιο...
Αγάπη μου,...
άσπρο μου περιστέρι ...
καλοκαίρι μου...
 με πείσμα σαν του Ιούλη...
αρχόντισσα μου...ερωμένη μου...
Δίδαξε μου την αίσθηση και την αισθητική του έρωτα
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΝΑΣΤΑΣΗ
Ευλογητός ο κύριος που μπαίνει στου ουρανού την πόρτα...
Ευλογητός ο ήλιος που δέρνει τα επτάνησα....
Ευλογητός ο δαίμονας,κι  ο εξοστρακισμένος τύραννος ...
Καμένα τα δάση 
μα φυτρωμένες είναι  οι θάλασσες...
Βρεγμένη έχει  έκφραση απ την τρελή βροχή   ....
Και άσβεστο το προσάναμα μένει..
και το γεράκιι πετά στον ορίζοντα...
Θολωμένη και άγνωστη η όραση του ταύρου....
Η μαυρισμένη γάτα...από  υγρή αναλαμπή....
που ο ουρανός και το γλυφό του σύννεφο περιμένουν....
για να πούνε το ωσαννά ....
Μόνο το άστρο των  αστερισμών..
κουρασμένο στον πάγκο...στην άκρη ...στη σιωπή...
Νικημένος  ο άνθρωπος,  αντιρρησίας κατάθλιψης...

Που σπάζει  το ρόδι...της πόλης και της αμαρτίας...

Ακολασία κι έλεος  και αύριο η ώρα...
,που θα χαθεί ο άγγελος της γης...

που θα ψηφίσει ο διάβολος ,τη ρότα του χειμώνα...

και ο θεός την πάγια θέση της άνοιξης....

Άβυσσος ...άβυσσος η μυθική ραστώνη ....

Άσπρο και μαύρο... η κόλαση του ποταμού...

Πέντε και δέκα... επέλαση της Κρήτης....

Πενήντα κι εκατό ...η άμυνα της νίκης...

Αρχή...αρχή γυμνή κι ατιμασμένη...

Περνά καιρός και σιγοκλείνει...η αύρα στο λιμάνι...

Μάτια κλειστά σε ύπνο ενα βράδυ...

Αεροβάτης και  εξερευνητής ο υμνητής του τάρταρου...

Ο θυμός και η δόξα... χαλαρώνει την άκρη... ...

Είναι...είναι μια θράκα με κάρβουνα απ αγκάθια...

κάτω απο φούρκες καφτές απ τη φωτια...

Της κίτρινης θυσίας ...

Άνευ λόγου και αιτίας...στου τρελού η ακριβή εικόνα....

Τότε και τότε... λευκά και ασημένια...
στο στήθος φυτεμένα...τα νόστιμα φιλία...
του άνθους και το πόνου....
κι αγκάθι τριανταφυλλιάς ....
Δυο βασιλικές κορόνες δεσπόζουν ...
στη μέση της πλατείας...
ως που το μάτι βλέπει ...
Μόνο σύννεφα και δυο τριζόνια ...
Μέχρι και πάλι να σημάνει...
Ξεσηκωμός από έλικες και μαύρα ψάρια...
Άνθισε...άνθισε η σκλάβα στο χαρέμι...
Χόρεψε...χόρεψε επάνω στο ροδοπέταλο χαλί...
Ξάπλωσε....ξάπλωσε στ αριστερό ανάκλιντρο ...
και δίδαξε τον αιώνιο άρχοντα...
του αιωνίου χάους...τον λυτρωτή ..τον μύστη...
Εκεί που ο κήπος άνθισε και άνθρωπος έλαμψε..
Μαζί στης χρονικής και πλάγιας και ίσιας μέρας...
Ανάσταση και δόξα...
Του ευαγγελίου ..
των παθών...
του μέσου και του ταπεινού....
του γίγαντα...του άνθρωπου...
Ανάσταση....Ανάσταση...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙ

ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙ
Βλέπω στο βλέμμα σου μια τρυφερή μελαγχολία...
Η ζωή σου δεν κύλησε όπως ονειρεύτηκες....
Ούτε η δική μου...
Πληγωμένο πουλί που μάχεσαι την θύελλα...
Δυο δάκρυα στολίζουν τα μάτια σου....
Θέλω να σε αγκαλιάσω....
Ποτέ να μην σε αφήσω...
Να κλάψω κι εγώ...μέχρι να χαμογελάσουμε μαζί...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ