Η ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ

Όταν το γυμνό της σώμα, γίνεται μια θέα, το καλοκαίρι φέρνει  φως στα μάτια της αγάπης...
Έτσι, που η αίσθηση της ομορφιάς της, να προσδίδει αξία, στην σύνθεση εικόνων των ονείρων μου.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΑΡΆΔΟΣΗ ΤΩΝ ΟΠΛΩΝ

Η έρημη παραλία του Χειμώνα, κρύβει την έρημη καρδιά μου. Μια ληγμένη αγάπη, αράζει το σκάφος της, στα  τσακισμένα απ΄ την φουρτούνα βότσαλα... Εκεί, κάτω απ΄ τη βροχή βαδίζω, με άδεια όνειρα παρέα... Ο φρουρός, υπομένει στην υγρή του σκοπιά, τις ώρες που φεύγουν... Αυτός ο χρόνος, ειν΄ ένα μαχαίρι... Σαν και όλη τη ζωή.. Και βρέχει δυνατά... Χωρίς ομπρέλα, προχωρώ προς το λιμάνι... Οι ψαράδες, δεν δουλεύουν σήμερα... Ευτυχώς, που λείπουν...Ντρέπομαι!.. Ντρέπομαι σαν τους φαντάρους που χάσανε τη μάχη... Τώρα πια ψάχνω το δρόμο, που θα με βγάλει μακριά από το μέρος, που παρέδωσα τα όπλα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Οι ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΝ

Η γη, ταξιδεύει στο σύμπαν
Και ο ήλιος στην κόλαση.
Έτσι γεννήθηκε το πάθος.
Έτσι γεννήθηκ΄ η φωτιά.
...
Ο τόπος, έχει χίλιες θάλασσες.
Ο ουρανός είναι μια δόξα.
Η άρνηση και μια διαγραφή,
Έδιωξε τον πόνο απ΄ το μυαλό της Παναγίας.
...
Κάθε σημαία που ανεμίζει,
Δείχνει τον δρόμο για μια μάχη.
Κάθε στίχος, που σ΄ ένα τοίχο γράφεται,
Σμιλεύει χαμόγελα παιδιών...
...
Και ο Θεός, μας συγχωρεί και...ευλογεί...
Και ο Χριστός, πάντα σταυρώνεται΄...
Και ακούραστα ανθρώπους ανασταίνει...
Και το μολύβι γράφει, τις μέρες που περνούν...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ

Όλα γυρίζουν πίσω, εκτός απ΄ τον έρωτα.
Η αργή μουσική, επιβεβαιώνει την ύπαρξη της άνοιξης.
Κάποιοι άνθρωποι, υπάρχουν από λάθος.
...
Όλα γυρίζουν πίσω, εκτός απ΄ την αγάπη.
Η αίσθηση του χαλαρού λόγου,
Επιβεβαιώνει, την έλλειψη αξίας.
Και το χρυσωρυχείο, σκότώνει  τα χαρτονομίσματα.
...
Αυτό το χαρτί, θα μείνει λευκό για πάντα,
Όπως και τα μάρμαρα των τάφων...
...
Κοιτώντας στον καθρέφτη της, είδε τον ίδιο τον Θεό...
Μέτα το πρόσωπο της γέμισε σκουλίκια...
Και τότε, την ρούφηξε η γη....
...
Επέστρεψε σαν χώμα, μα όχι σαν αγάπη...
Όλο το χώμα, γίνεται χώμα...
Μόνο η αγάπη ταξιδεύει...
...
Στις καλλιέργειες, παράγονται σπόροι και καρποί...
Στους αγρούς της αθλιότητας αγκάθια...
...
Το χέρι μου, πληγώθηκε απ΄ ένα αγκάθι...
Η καρδία μου, όχι.
Και συνέχισα τον δρόμο μου, με τον τρόπο του Λοτ...
...
Για τα σκουπίδια, έφτιαξαν τις χωματερές...
Για τα ταξίδια, τους δρόμους...
...
Οι δρόμοι, που βαδίζουμε, είναι δικοί μας...
Είναι επιλογές μας...
Είναι αυτό, που κρατάμε στα χέρια του μυαλού μας...
...
Οι ήχοι της Ανατολής, σμίγουν την σοφία με την γνώση...
Κι ο έρωτας, τελετουργεί θανάτους...
Θανάτους, στου έρωτα την ώρα...
....
Ναι, είμαι νεκρός...
Ναι, είμαι νεκρός από έρωτα...
Ναι, είμαι ζωντανός- νεκρός από έρωτα...
...
Μα βλέπω, με την όραση του ταξιδιώτη...
Όταν αγαπάς, μπορείς και ταξιδεύεις...
...
Και σπάζεις τις αλυσίδες της σκλαβιάς...
Και συναντάς στη φύση,
Μια ανοιξίατικη λιτή  γιορτή...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ  ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΛΛΑΔΑ 2013

Ελλαδα τα ψηλά βουνα, 
με τ΄ασπρα τους τα χιόνια
και με τις θάλασσες τις μπλε
που τις θωρείς αιώνια...

Πατρίδα δόξα μου εσύ,
που γέννησες την γνώση,
φιλί αγέρα του νησιού,
τον κόσμο θα ενώσει...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ