Οι ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΝ

Η γη, ταξιδεύει στο σύμπαν
Και ο ήλιος στην κόλαση.
Έτσι γεννήθηκε το πάθος.
Έτσι γεννήθηκ΄ η φωτιά.
...
Ο τόπος, έχει χίλιες θάλασσες.
Ο ουρανός είναι μια δόξα.
Η άρνηση και μια διαγραφή,
Έδιωξε τον πόνο απ΄ το μυαλό της Παναγίας.
...
Κάθε σημαία που ανεμίζει,
Δείχνει τον δρόμο για μια μάχη.
Κάθε στίχος, που σ΄ ένα τοίχο γράφεται,
Σμιλεύει χαμόγελα παιδιών...
...
Και ο Θεός, μας συγχωρεί και...ευλογεί...
Και ο Χριστός, πάντα σταυρώνεται΄...
Και ακούραστα ανθρώπους ανασταίνει...
Και το μολύβι γράφει, τις μέρες που περνούν...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ