Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ

Μη ρωτάς.
Μην φοβάσαι.
Ο ουρανός άνοιξε.
Η σάλα έλαμψε.
Η λιτή σάλα της  παρακμής.
Ο παλιός μου
τόπος συνάντησης.
Ο νέος
τρόπος της γραφής μου.
Για τη γυναίκα
με τη ζεστή φωνή.
Για τη γυναίκα
με τη θωριά
του ήλιου.
Και απέναντι,
μέσα απ΄ τ΄ ανοικτό παράθυρο
βλέπω το δάσος...
Μια όμορφη γυναίκα
έρχεται απ΄ το δάσος.
Η εικόνα,
που κλείνει τον χειμώνα.
Η αντιβίωση της θολής λαλιάς,
του κίτρινου χειμώνα.
Η αναβίωση της σκέψης,
των παιχνιδιών του ώριμου καλοκαιριού...
Ώριμο καλοκαίρι...
Άγουρος χειμώνας...
Σήμερα, εδώ,
μια πρώτη ματιά,
μια δεύτερη...
Η πρώτη φορά...
Η κάθε φορά...
Η επίχρυση αλυσίδα
στο λαιμό.
Και το ασημένιο της χαμόγελο...
Γράφω ελεύθερα..
ασυγκράτητα...
Η τελευταία μου
ελευθερία...
Η γραφή...
Ζωγραφίζω
με λέξεις...
Απεικονίζω
εικόνες των ματιών...
εικόνες της καρδιάς...
Σήμερα έγινε τόπος...
Μέσα στα δυο της μάτια,
καθρεφτίστηκε η νέα μέρα......
Και τα μαλλιά της
χαιρέτισαν  μια νέα αγάπη...
Εδώ...
στην παρακμιακή σάλα,
του παλιού ξενοδοχείου...
Μια μικρή αγάπη,
που βηματίζει σαν μωρό...
Που σχεδιάζει την πορεία της...
Μια γκρίζα ,
όμορφη άνοιξη έρχεται...
Οι νύχτες, που θα ΄ρθουν,
θα ΄χουν λιγότερη ερημιά...
Και η νεαρή αγάπη θα μείνει απούλητη,
στα μεγάλα ράφια των υπεραγορών.
Θα πουληθούν μόνο οι γνώσεις...
Και θα γίνουν καθεστωτικά όπλα...
Έτσι κοπελιά μου,
θα ζήσουμε τον έρωτα της παρακμής....
Στη σάλα της παρακμής...
Στο δάσος της παρακμής...
Στην πολιτεία της παρακμής...
Εδώ,
που ταχθήκαμε
να αλλάξουμε τη μέρα...
να αλλάξουμε τον ήλιο...
να αλλάξουμε εμείς...
Έτσι κοπελιά μου,
θα περάσουμε
χέρι-χέρι
την πόρτα των εποχών...
Οι εποχές ζητούν
ανθρώπους και αίμα
για να αποδώσουν έργο...
Έτσι
ο πλούτος
έγινε μια αγκαλιά...
Έτσι
το χρυσάφι
έγινε φιλί...
Και
ο περίπατος στο πάρκο
ένα μακρύ-μακρύ ταξίδι...
Η ομορφιά της παρακμής
ειν΄ που  παράγει αισθήματα
και συναισθήματα...
Έτσι λοιπόν κοπελιά μου
ζούμε ασπρόμαυρα...
στην ουσία γκρι...
Ομοιόμορφα...
Ολοκληρωτικά...
Δημοκρατικά ομοιόμορφα...
Δημοκρατικά ολοκληρωτικά...
Δημοκρατικά παρακμιακά...
Δημοκρατικά αδιάφορα...
Περιορισμένα...
σαν τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες...
Μα...
και το ασπρόμαυρο παράγει τέχνη...
Μα...
και το ασπρόμαυρο παράγει όνειρο...
Δεν τελειώνει...
η ζωή σε δυο χρώματα, αγάπη μου...
Δεν είναι ...
η ζωή αγάπη μου χρώματα...
Είναι άνεμος...
Είναι ταξίδι...
Μικρό- μεγάλο...
Και αλλάζει...
Τα πάντα αλλάζουν...
Αρκεί να την προλάβουμε,
την αλλαγή...
Αρκεί να ΄μαστε εκεί...
Όταν αλλαζει ο χρόνος...
Όταν αλλάζει η εποχή...
Έτσι λοιπόν κοπελιά μου...
Σκέψου πως είμαστε παιδιά...
σκέψου πως βλέπουμε
το ουράνιο  τόξο μόνοι μας,
στην πίσω αυλή του σχολειού μας...
Έτσι κλείνουμε την απόσταση,
απ΄τις χαρές που θα ρθουν....
Χαρές μικρές και μετρημένες,
μα με ατέλειωτη ένταση....
Η ζωή,
για να προχωρήσει
θέλει ένταση...
Ο έρωτας,
για να προχωρήσει,
θέλει το χάρισμα του Ιώβ...
Μα ο έρωτας,
ξεπερνά τον άνεμο...
Όταν ο έρωτας είν΄ έρωτας...
Στην ακμή...
Στην παρακμή...
Στην ανατολή...
Στη δύση...
Μέσα
στις αίθουσες τις πολυτέλειας ...
Κάτω
από υγρά γεφύρια...
Δίπλα
στη βαρβαρότητα του κόσμου...
Γιατί
ο κόσμος είναι βάρβαρος αγάπη μου...
Γιατί
ο κόσμος,...φεύγει αγάπη μου....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ

Σαν μπήκε στο κενό δωμάτιο, μοίρασε ματιές στον κρυμμένο αόρατο Θεό της..._ Δεν ήταν μέρα θαυμάτων εκείνη..._ Έλαχε μόνο η μέρα να ΄ναι ηλιόλουστη..._ Έλαχε τα κάρβουνα να καίνε τον Ιούδα της αποφοράς μας..._ Κι έμοιαζε η χώρα με τόπο συνάθροισης αγαθών προθέσεων και κωφών αποτελεσμάτων..._ Κι ο Θεός πάντα κρυμμένος πίσω από μια καρέκλα πεταμένη στο σάπιο πάτωμα..._Γονατιστή έκλαψε...με κλάμα όλο θυμό..._ Η επιστροφή έφερε πίκρα κι απόγνωση..._Φεύγοντας χαιρέτησε τους νοτισμένους τοίχους και στην πόρτα έγραψε με το κραγιόν της..._"Ποτέ ξανά"...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΡΩΤΙΚΗ ΔΥΣΗ

Μια αναπνοή κι ένα ευχάριστο χάδι,πάνω σε σιδερένιο κρεβάτι, ξεχασμένο στο ταπεινό δωμάτιο του χειμώνα της ποίησης..._ Σήμερα βλέπω τον απόμαχο ερωτικό μου εαυτό, στις τελευταίες ώρες  ερωτικής εργασίας, πριν την οριστική απόσυρση..._ Βλέπω τον τελευταίο της σπασμό, πάνω μου..._ Πλέον βαστάω το λευκό μου σύννεφο, αντίκρυ στο ποτάμι..._ Εκεί φυτεύω μια ελιά και με την βάρκα της βροχής ταξιδεύω προς τη θάλασσα της ανάπαυσης της ερωτικής μου ήττας..._Και βλέπω το τέλος, μέσα απ΄ το μισάνοιχτο παντζούρι των ανακτόρων  του άρχοντα μου..._ Τέλος αργό,τέλος κόκκινο,έτσι...όμορφο...σαν τον ήλιο της δύσης..._ Δύει όμορφα ο ήλιος...δύει όμορφα ο έρωτας....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Είμαι απέναντί της.
Παρατηρώ το πρόσωπό της.
Δεν έχω δει πιο όμορφο.
Πρόσωπο φτωχής νέας.
Δεν είναι το μελαγχολικά της ύφος.
Είναι δυο γαλανά ματάκια.
Που δημιουργούν το βλέμμα,
σμίγοντας το όνειρο,
με την ταπεινότητα
της Κυριακής του χειμώνα.
Σήμερα δεν ξημέρωσε.
Ξέρω το γιατί.
Είναι η λάμψη της,
που ζητά το σκοτάδι,
για να λάμψει σαν φάρος.
Δεν θέλησα να της μιλήσω.
Τα έργα τέχνης,
μόνο τα θωρείς.
Το σκηνικό κλασσικό.
Μια στάση...
ή ένας σταθμός...
Χρόνος λίγος.
Τις Κυριακές πιο πολύς.
Και τα αισθήματα
να ζητούν αποφόρτιση.
Είναι και λίγες
σταγόνες βροχής,
που στολίζουν
τα λιγοστά της βήματα.
Ζηλεύω την ομορφιά.
Τιμώ την ομορφιά.
Σέβομαι την ομορφιά.
Παρατηρώ το σώμα της.
Σώμα ταπεινωμένου ελαφιού.
Σώμα αδέξιας μπαλαρίνας.
Μέσα σε σεμνό πανωφόρι,
που καλύπτει την πρόκληση
και ορίζει
κάτι το γνήσιο,
προσκαλώντας τα μάτια μου,
κυριεύοντας το μυαλό μου.
Μετά, γράφονται
οι λέξεις.
Ελπίδα, προσμονή και μοίρα...
Και το μυαλό μου γεννά,
τη ζεστή της ανάσα
μέσα μου.
Και μετά,
δημιουργείται έρωτας...
Όχι, δεν πρέπει
να την ερωτευτώ...
Μπορεί να είναι παντρεμένη...
Μπορεί να έχει σχέση...
Δεν πρέπει...
ή πρέπει...
Τι μένεις;
Δυο μάτια,
που βλέπουν
δυο άλλα μάτια...
Τέσσερα δάκρυα...
Και δυο χαμόγελα...
Γλυκά...πικρά...
Μελαγχολικά...
Σαν το σκοτάδι...
Σαν το χειμώνα
Σαν τη μοναξιά.
Σαν το σήμερα.
Σύντροφοι,πιστοί και οπαδοί...
Είναι χειμώνας.
Είναι κρύο.
Είναι η πιο όμορφη γυναίκα.
Δεν είναι κανενός...
Είναι του χρόνου...
Που καθορίζει στιγμές...
Και μου τις παραχωρεί...
για να γνωρίσω
την αξία, που ΄χει η ομορφιά...
Και να νιώσω
λίγες στιγμές ζέστης,
μέσα στο κρύο...
Να τη, τώρα
που βηματίζει...
προς κατεύθυνση άγνωστη...
Και για μένα ,
γράφεται ένα τέλος...
Ένα τέλος,
που πρέπει να γραφτεί...
Ένας χωρισμός.
Ένας τερματισμός,
μιας σχέσης
που δεν υπήρξε ποτέ.
Ένας τερματισμός,
μιας ερωτικής ιστορίας,
της στιγμής...
Σαν το φιλμ της Τετάρτης,
στο ξεχασμένο σινεμά...
Τέσσερα δάκρυα...
Δυο όνειρα...
Μια αποχώρηση...
Μια αρχή...
Μια ανάμνηση...
Της πιο όμορφης γυναίκας,
που γνώρισα,
μια άγνωστη Κυριακή,
σ΄ ένα άγνωστο τόπο,
σ΄ ένα άγνωστο όνειρο...
Ευτυχώς, που έφυγε...
Ευτυχώς, που γράφω...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΗΝΣ

ΕΚΠΟΜΠΗ

Σήμερα απολαμβάνω τη μοναξιά..._Τι κι αν γύρω μου ο κόσμος έχει στήσει στρατόπεδο..._Εντός του πύργου μου είμαι μόνος..._Αλλάζω θέσεις στα κάδρα μου, αλλάζω σταθμούς στο ραδιόφωνο..._Αλλά ο δέκτης χάλασε...λειτουργεί μόνο ο πομπός..._Εκπέμπω...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΙΑ ΒΡΟΧΕΡΗ ΗΜΕΡΑ

Βροχερή ήταν η μέρα στην πόλη..._Βροχερά, ήταν τα μάτια της καρδιάς..._Περπατούσε στον υγρό πεζόδρομο..._Στάθηκε και κοίταξε τους διαβάτες..._Στα πρόσωπα τους έβλεπε τους πολλαπλούς του εαυτούς..._Δάκρυσε..._"Κύριε μου, γιατί εγώ;", φώναξε...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΤΗΣ ΞΕΝΙΤΙΑΣ

Απόψε η παγωνιά δεν έχει τέλος.
Απόψε η λύπη ανθρώπους κυβερνά.
Σφαίρα η γη κι όλο γυρίζει
Μέσα μου η αγάπη σαν το φως με ξεπερνά.

Η θύελλα, που σβήνει το φεγγάρι
ο άνεμος τη φύση διοικεί.
Άδειο δωμάτιο, με σφαλιστό το παραθύρι,
μια μάνα για την κόρη ανησυχεί.

Οι χρόνοι μου χαθήκανε δω πέρα.
Μια μόνιμη και άρρωστη ερημιά.
Σκοτώνει η εσωτερική μου εξορία,
της ξενιτιάς δεν έρχονται πουλιά.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ

Μου μιλάει με σιωπή ο δρόμος σήμερα..._Επανάσταση δεν γράφει το πρόγραμμα..._Μόνο βροχή και ήττα..._Ευτυχώς που ηττήθηκα..._Τώρα μπορώ να γράφω μουσική χωρίς ήχους..._Και να βλέπω πίσω από τοίχους και μέσα απο κλειστά παράθυρα..._Σήμερα τον είδα να περπατά στη μέση του δρόμου με την ομπρέλα ανοικτή..._Μετά χάθηκε...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ

Έχασα το καλοκαίρι..._Ήταν λίγο...ήταν στενό...Ο Αύγουστος κυβέρνησε με βια..._Τον Ιούλιο τον δολοφόνησαν..._Κι εγώ αγάπησα τον κάμπο των κολίγων..._Δεν έμεινε αγάπη..._Κι ο έρωτας κόστιζε ακριβά..._Τώρα βαδίζω σε ένα κρύο και βρεγμένο δρόμο..._Ξένος πια και με διάθεση περαστική..._Παρατηρώ μόνο περαστικές σκιές..._Δυο  προσμονές καρφώνουν το μυαλό μου..._Ο Έρωτας μου κι ο Θεός μου..._Προσπερνώ τη διασταύρωση και εμπρός μου απλώνεται μια απέραντη Εθνική Οδός...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΒΗΜΑΤΑ

Όταν των δρόμων έσβησαν τα φώτα, δεν έμεινε άλλη δύναμη χειμώνα στην καρδιά..._Τότε μου έδειξε την πόρτα, χαράζοντας ένα ακατάληπτο σχήμα στον ουρανό..._Μέτρησα πέντε βήματα και μετά τερμάτισα την αντίσταση μου, στον πειρασμό..._Δεν πρόλαβα να αμαρτήσω ..._Το δωμάτιο ήταν άδειο...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Ο ΧΙΟΝΙΑΣ

Βαριά και υγρή ατμόσφαιρα..._Το μυστικό μου θαμμένο, σε βαθύ τάφο..._Η ζωή σαν ρολόι, που πηγαίνει πίσω..._Μια στιγμή πριν την έξοδο, σκέφτηκα πως δεν ήταν καιρός για έρωτα..._Τι σκοτάδι, χαλάρωσε τη μουσική και το χιόνι στρώθηκε παντού..._Μέσα στο ζεστό μου παλτό, κρύβω μια παλιά ιστορία..._Πονάω...μα τα δάκρυα δεν περισσεύουν..._Ο χιονιάς τα έκανε πάγο...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ

Σήμερα είδα το πρόσωπο σου..._Αυτό που αγαπώ..._Μέσα σε άγνωστες περιπέτειες στιγμιαίων πειρατών..._Και το κρεβάτι, αδειάζοντας γεμίζει..._Είναι οι στιγμές που η σάρκα, βρίσκει την τιμή της, μέσα στης ψυχής το όνειρο...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΔΕΙΓΜΑΤΑ

Έρημες οι πόλεις πια τα σαββατόβραδα του χειμώνα..._Δείγμα ήττας των ανθρώπων..._Δείγμα νίκης του χρυσού.._Δείγμα νίκης του "Ανθρώπου"..._Σήμερα η υπόγεια ζωή, προσδίδει άνεση..._Επιστρέφω στους παλιούς σταθμούς και στα παλιά μου όνειρα..._Μέσα στα χαρτιά μου κρύβεται ο "Άνθρωπος"..._Κύριε μου, σε είδα και πάλι, στον υπόγειο σταθμό να περιμένεις...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΒΑΡΒΑΡΩΝ

Έζησα τις πιο όμορφες ημέρες μια φορά..._Οι άσχημες επαναλαμβάνονται ..._Σαν μια ουράνια τιμωρία..._Οι σοφοί εγκατέλειψαν την χώρα..._Και έμειναν οι βάρβαροι..._Ποτέ τόσοι βάρβαροι μαζεμένοι σε ένα τόπο..._Θεέ μου, σέβομαι την επιλογή σου..._Αναζητώ τι κρύβεις...τι θέλεις να πεις..._Ποιος ο ρόλος των βαρβάρων..._Εσύ μας δίδαξες αγάπη...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Ο ΑΟΡΑΤΟΣ

Χάθηκα ξαφνικά και έγινα αόρατος..._Δεν το ήξερα..._Το κατάλαβα αργά..._Τότε θυμήθηκα τον "Άνθρωπο"...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΠΟΤΕ

Ι.Όταν με βγάλαν από το χειρουργείο
μου είπαν πως αμέσως μπορώ να περπατήσω.
Πήρα λοιπόν το δρόμο για το σπίτι μου.

ΙΙ.Αποφασίζω και παίρνω  'εναν καθρέφτη.
Τον βάζω μπροστά στην καρδιά και βλέπω...
Να μ΄ οδηγούν οπλισμένοι στο χειρουργείο
να μου λεν οι χειρούργοι να περπατήσω
να περπατώ στους δρόμους για να φτάσω σπίτι μου
και κανείς να μην υπάρχει να μου εξηγήσει.

ΙΙΙ.Στην Ελλάδα, θα επιστρέψουμε κάποτε.

ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΑΜΑΞΙ

Θυμάμαι το παλιό αμάξι της γωνίας, με το λευκό του άλογο..._Χάθηκε στην κρίση της πολυτέλειας..._Χαθήκαμε στην κρίση της φτώχειας..._Μόνο το άλογο ζει βόσκοντας, στο λιβάδι της  άνοιξης..._Και πίνοντας νερό από τη βρύση της μνήμης...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΑΝΩΤΕΡΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ

Ερήμωσαν οι σταθμοί και τα τρένα σκούριασαν..._Οι μετακινήσεις σταμάτησαν..._Διαταγή  της ανώτερης διοίκησης..._Γύρω τους, είχαν ξεσπάσει επαναστάσεις και κινήματα..._Δεν έπρεπε να γνωρίζουν..._Έπρεπε να διατηρήσουν την παρθενιά του εγκεφάλου τους, από ανατρεπτικές σκέψεις..._Μόνο η ανώτερη διοίκηση, είχε το δικαίωμα να παρέχει "δωρεάν" μολύνσεις  εγκεφάλων...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΘΕΑΤΡΟ

Ρόλοι,μια ζωή ρόλοι..._Όλη η ζωή ρόλοι..._Μόνο οι ηθοποιοί αλλάζουν..._Μα παίζουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο..._Τώρα πια οι κριτικοί, θα μείνουν άνεργοι..._Η ομοιομορφία, σκοτώνει την κριτική..._Μαζί της, πεθαίνουν και η γνώμη και η άποψη..._Μένουν μόνο ρόλοι και υπολογιστικές μνήμες..._Αυτοματισμός...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΜΠΑΛΑ

Το άγνωστο αποτέλεσμα, έφερε φιλάθλους στο γήπεδο..._Όλοι ήλθαν να το γνωρίσουν..._Οι κερκίδες γέμισαν με κόσμο και τα κασκόλ ανέμισαν ..._Και νικητής τελικά πάλι ο ίδιος..._Το άγνωστο τελικά είναι γνωστό..._Και η ελπίδα αλλαγής, εμπόρευμα..._Όσο πιο ικανός ο έμπορος, τόσο πιο καλοστημένο τα παιχνίδι..._Τι είναι τελικά η ζωή;_Είναι μια ασπρόμαυρη μπάλα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΟΙ ΒΛΑΒΕΡΟΊ

Βλαβερά πουλιά, γέμισε ο βάλτος...
Βλαβερούς ανθρώπους, γέμισαν τα εκαταλελειμένα  κτίρια...

Φαρμάκι ρίξτε στα πουλιά...
Με χημικά ψεκάστε τους ανθρώπους...
Η ελευθερία, είναι βλαβερό πράγμα...
Η ελευθερία είναι έγκλημα...

Είπε ο υπουργός, για να απορροφηθεί ξανά στο κάπνισμα του πανάκριβου πούρου του...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΤΟΜΟ

Αδιέξοδο...ένας τοίχος...κάθε μέρα...κάθε στιγμή...
Καρέκλες ...και βολεμένα οπίσθια,σου κουνούν το δάκτυλο, πότε απειλητικά, πότε ειρωνικά, πότε επιδεικτικά ...
Ποιος να σε καταλάβει;
Οι πρόγονοι...νεκροί...
Οι φίλοι....πριβλήματα...
Οι πολιτικοί...ριψάσπιδες όρνιθες ...
Ο λαός...ένα κουβάρι, μια μάζα...
Και τελικά λειτουργείς σαν άτομο...
Κλεισμένος στον υμένα  σου...
Το ίδιο και όλοι οι συνταξιδιώτες σου...
Σκέφτομαι...
Αν γίνει η διάσπαση του ατόμου σου, τι θα συμβεί;
Αν γίνει η διάσπαση του ατόμου μου, τι θα συμβεί;
Αν γίνουν ομαδικές διασπάσεις, τι θα συμβεί;
Πτώματα θα γεμίσει η πατρίδα...
Σύγχρονη Χιροσίμα ...Χιροσίμα ψυχών...
Διασπασμένα άτομα...
Διασπασμένα πρόσωπα...
Μαμά μ΄ακούς;
Καλά που φύγατε με τον πατέρα...
Η πατρίδα μολύνθηκε...
Τα πιο σύγχρονα θανατικά, μας λιώνουν μέρα με τη μέρα...
Ζωγραφίζω κι εγώ τον ατομικό μου υμένα. γράφοντας στίχους, προβλέποντας χρόνους...ατομικής οργής...
Σαν άτομα γεννηθήκαμε, σαν άτομα θα χαθούμε...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΑΖΙΚΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ

Με καλούν, να σβήσω...
να μη θυμάμαι...
Με καλούν να συμβιβαστώ...
με τον κατακτητή, των ονείρων μου...
Με καλούν, να ονομάσω άγιους...
τους πιο φθονερούς δράκους της καθημερινότητας...
Είναι ώρες, που θα θελα, να ήμουν πράγμα...
Άχρωμο και άγευστο...
Στο βασίλειο των σκιών, που βασιλεύει το μαύρο...
Έτσι, που ο ήρωας, γίνεται φταίχτης ..
και ο φονιάς σωτήρας...
Μαζικά μέσα ενημέρωσης...
Μαζικά μέσα εξημέρωσης...
Μαζικά μέσα παράλυσης ...
Μαζικά μέσα παράκρουσης....
Μαζικά μέσα προδοσίας....
Μαζικά μέσα εξουσίας...
Μαζικά μέσα ζωντανής δολοφονίας...
Μαζικά μέσα εξόντωσης....
Άουσβιτς, με θαλάμους αερίων κατά της σκέψης...
Νταχάου, με ομαδικούς τάφους των λόγων...
Τρεμπλίγκα, με χαμογελαστούς βασανιστές των ιδεών...
Μαζικά μέσα της αποκάλυψης...
Κλείνω τα αυτιά...σφαλνώ τα μάτια....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΚΥΚΛΩΠΑΣ

Του άσπρου βράχου χαλαστής
στα μήκη και στα πλάτη.
Έχω στο μέτωπο το μάτι
κύκλωπας είμαι της ψυχής.

Βάφω με αίμα κάρβουνα
και θάβω τα στο χώμα,
δεν θέλω να θυμάμ΄ ακόμα
΄κεινα τα φίδια στα βουνά.

Έστειλα μήνυμα κρυφό
κλεισμένο σε μπουκάλι
κανείς να μην το πάρει.

Κρύβω αλήθειες στις γραφές
και τους χρησμούς σε λάθη
κανένας να μη μάθει...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Τραγούδι μέγα θα σας πω
και θα σας τραγουδήσω.
Τώρα που καλοκαίριασε
να σας ευχαριστήσω.

Φίλοι μου φέρτε όργανα,
φέρτε κρασί και δώρα.
Στον ήλιο που μας αγαπά,
ζήτω να πούμε τώρα.

Και τα χωράφια σπάρθηκαν
κι άνθισαν τα λουλούδια
κι οι πίκρες ξεριζώθηκαν.

Και οι καρποί των στεφανιών
κι η ζέστη του ηλιού μας,
φιλιά στα χείλη κοριτσιών...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ

Άξαφνα αισθάνθηκα τυφλός..._Φοβήθηκα..._Δεν έβλεπα τίποτε..._Τα  πάντα γύρω μου, έγιναν σκοτεινός θάλαμος..._Μόνο τα μάτια της φαντασίας μου δούλευαν πια..._Και όπως σε ένα όνειρα, έβλεπα..._Έβλεπα αυτά που ήθελα..._Απέραντα λιβάδια,...ατέλειωτες ακρογιαλιές..._Όσο για το γύρω περιβάλλον μου..._Σαν κάποια δύναμη να με προστατεύει, τίποτε να μη δω..._'Εχουν τόση λύπη αυτές οι καθημερινές εικόνες, που τα μάτια της φαντασίας, γίνονται σωσίβιο ψυχής και τελευταίο διάφραγμα φακού, που καταγράφει ομορφιά..._Μετά, άρχισα να βλέπω πάλι..._Δάκρυα γέμισαν τα μάτια μου...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΛΛΑΓΗ

Ηλιακές συνθέσεις ιστορίας,
ζωγραφιές στα μάτια των παιδιών
αφηρημένα σχήματα πουλιών
σε ουρανούς κρυμμένης φαντασίας.

Μπλέκουν τα δίχτυα, με ψυχές.
Οι ρίζες σκάβουν τις αυλές.
Πορεύονται με γνώσεις,
σβήνοντας απογνώσεις.

Μαχαίρι τούτο λαμπερό
πιάνει γερά το χέρι...
κόβει σχοινί θανατερό.

Βρέχει στην πόλη από βραδύς,
τη γη ποτίζει τώρα,
χειμώνας φεύγει απ΄τη γης.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Άγνωστες πόλεις του βορρά,
της δύσης των ανθρώπων.
Νύχτες πλατιές, που μοιάζουνε
συνήθειες άλλων τόπων.

Άγνωστη χώρα δυστυχής,
σε χρόνους απουσίας.
Ακόλαστη στο παρελθόν,
με φύση υπεροψίας.

Παρούσα τώρα,στην ψυχή,
τέλος του χρόνου ή αρχή,
με δόση φαντασίας.

Άνθρωποι μένουνε εκεί,
αναζητώντας προσμονή
και έτη προσδοκίας.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΑΓΙΑΚΟΒΣΚΙ

Ξεσήκωνες τα πλήθη...Ήσουν όπλο αντίστασης, στα χέρια ικανών "συντρόφων"...Και έδωσες την ψυχή σου, στους "συντρόφους" και την καρδιά σου", στις "συντρόφισσες"...Μα ξέχασες, πως ήσουν ποιητής (ο καλύτερος)...Και οι ποιητές, για να αντέξουν, πρέπει να ξέρουν τι θα πει μοναξιά, απομόνωση και ασκητική...Πρέπει ν΄αντέχουν την απόρριψη, γιατί όλη η ζωή  μας ειν΄ απόρριψη..Και όταν οι "σύντροφοι" σε πέταξαν και φύγαν οι γυναίκες, ξέχασαν πως ήσουν όπλο γεμάτο ....Μα τα γεμάτα όπλα πολλές φορές δυστροπούν και λειτουργούν απρόσμενα...Κι εσύ εξεράγεις  καί έγινες ένα ολόλευκο σύννεφο με παντελόνια...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

FAKE ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Μυαλό, που χόρεψε στη δύση
κορμί, που μένει ανατολή
πλούτη του στέρησε η ζωή
και όνειρα θα χάσει.

Σακούλες και ξερά χαρτιά
και της πατρίδας μεγαλεία
υπομονή και απουσία
αξία ανθρωπιάς καμία.

Στη λάθος ώρα, λάθος στάση
στιγμή, που τέλειωσε η γιορτή
και τρέχουν δάκρυα στη γη
χαμένης πίστης η μετάσταση.

Μαζί και οι δυο και άλλοι τρεις
κλείνουν τους δρόμους της φυγής
μέλη αντίστασης κρυφής
δίχως συσκέψεις κορυφής.

Για της ψυχής την εγκατάλειψη
κάνουνε στη ζωή κατάληψη
θεατρική κάνουν ανάσταση
κάνοντας fake επανάσταση...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ