Σαν μπήκε στο κενό δωμάτιο, μοίρασε ματιές στον κρυμμένο αόρατο Θεό της..._ Δεν ήταν μέρα θαυμάτων εκείνη..._ Έλαχε μόνο η μέρα να ΄ναι ηλιόλουστη..._ Έλαχε τα κάρβουνα να καίνε τον Ιούδα της αποφοράς μας..._ Κι έμοιαζε η χώρα με τόπο συνάθροισης αγαθών προθέσεων και κωφών αποτελεσμάτων..._ Κι ο Θεός πάντα κρυμμένος πίσω από μια καρέκλα πεταμένη στο σάπιο πάτωμα..._Γονατιστή έκλαψε...με κλάμα όλο θυμό..._ Η επιστροφή έφερε πίκρα κι απόγνωση..._Φεύγοντας χαιρέτησε τους νοτισμένους τοίχους και στην πόρτα έγραψε με το κραγιόν της..._"Ποτέ ξανά"...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου