ΚΟΜΗΣ ΜΟΝΤΕ ΚΡΙΣΤΟ

ΚΟΜΗΣ ΜΟΝΤΕ ΚΡΙΣΤΟ
Όταν η καρδιά γίνεται γίνεται πέτρα....
δεν υπάρχει γυρισμός ...Νέμεσις...
Κόμης Μόντε Κρίστο...ή λάθος...

ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ

ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ
Σαν τον ήλιο που χάνεται...
Σαν το καλοκαίρι που φεύγει...
Η γαλήνη και τα χρώματα...
στολίζουν το δωμάτιο ...

Το δωμάτιο που έψαλε ο έρωτας ...
ύμνο σε δύο γυμνά κορμιά....
που αγαπήθηκαν και χόρεψαν...
το χορό της ψυχής και των συναισθημάτων...

Στο χρόνο που διαρκεί η μέθη ...
και η φωτοσύναξη  των Αγίων των νησιών...
των πλανητών και του πελάγους ...
με τα νερά που γεννήθηκε το σώμα του θάμπους...

Μια μέρα που θα διαρκεί για πάντα...
σαν όραμα...σαν όνειρο...σαν αεράκι δροσερό...
στην παραλία με τα άσπρα βότσαλα ...
με τη σπηλιά...που κρύβει νερό αθανασίας...

Μυστικό...σαν την ανατολή του ήλιου το χειμώνα...
και ζεστό σαν της γυναίκας το στήθος.....
και γλυκό σαν της γυναίκας το δάκρυ...
στο βάθρο της αγκαλιάς  του άνδρα...

Ανάλαφρη σκέψη που δονείται από χτύπους καρδιάς...
και πετά ελεύθερη στον άνεμο...
δίνοντας πνοή στα ενωμένα στόματα στο σχήμα του φιλιού....
ανάμεσα στα σύννεφα..που αγαπάνε τη πρώτη βροχή του Σεπτέμβρη....

Αγάπη μου ...αγάπη μου ...αγάπη μου...
στον αιώνα της ποίησης...στον αγώνα του πάθους....
δοξάζω την ψυχή σου...δοξάζω το σώμα σου...
και ρέω σαν μέλι ...γλυκαίνωντάς σε...αγαπημένη μου ύπαρξη....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΤΟΡΓΗ

ΣΤΟΡΓΗ
Μια από τις ημέρες , που περάσαν σε είδα ...
και τότε στην καρδιά μου μίλησε ο έρωτας....
Η φαντασία μου ταξίδεψε...

Kι έκλαψα...όχι από πόνο....
Από στοργή κι αγάπη έκλαψα...

Σ αγαπώ από την πρώτη ματιά...
μέχρι την τελευταία μας αναπνοή...

Μέχρι να κλείσω τα μάτια μου...
στην τρυφερή αγκαλιά σου...

Την ώρα που το ρολόι θα δείχνει έρωτα...
Την μέρα που ο κόσμος θα πιστέψει στην αγάπη...
Το χρόνο που οι ψυχές μας θα γυρίσουν τον κόσμο πετώντας...

Μέσα στις αισθήσεις που θα χάνεσαι....που θα χάνομαι...
Στο ανατριχιαστικό πάθος του ερωτικού άλματος...
των αναπνοών ...των δακρύων ...και της πίστης....

Στοργή... και φιλιά ...και εσωτερικός άνεμος...
στην επαφή των πόλων της αγάπης...

Σ αγαπώ όπως ο ουρανός τα αστέρια..
όπως η έρημος την άμμο ...

Έρχομαι μέσα στην καταιγίδα ....
να σε σκεπάσω μην βραχείς και μην κρυώσεις...

Έρχομαι σαν γράμμα και σαν πρόταση...
σαν ένα σ αγαπώ ,γραμμένο σε ολόλευκο τοίχο....

Έρχομαι στο μικρό στο ταπεινό σου δωμάτιο...
εκεί που γίνονται τα θαύματα.....

Μια από τις μέρες που θα έλθουν....
η καρδιά μου θα σου μιλήσει....
Δεν θα ΄ναι φαντασία....
Αγάπη θα ΄ναι
Στοργή θα ΄ναι
Κι έρωτας....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ