ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ

ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ
Σαν τον ήλιο που χάνεται...
Σαν το καλοκαίρι που φεύγει...
Η γαλήνη και τα χρώματα...
στολίζουν το δωμάτιο ...

Το δωμάτιο που έψαλε ο έρωτας ...
ύμνο σε δύο γυμνά κορμιά....
που αγαπήθηκαν και χόρεψαν...
το χορό της ψυχής και των συναισθημάτων...

Στο χρόνο που διαρκεί η μέθη ...
και η φωτοσύναξη  των Αγίων των νησιών...
των πλανητών και του πελάγους ...
με τα νερά που γεννήθηκε το σώμα του θάμπους...

Μια μέρα που θα διαρκεί για πάντα...
σαν όραμα...σαν όνειρο...σαν αεράκι δροσερό...
στην παραλία με τα άσπρα βότσαλα ...
με τη σπηλιά...που κρύβει νερό αθανασίας...

Μυστικό...σαν την ανατολή του ήλιου το χειμώνα...
και ζεστό σαν της γυναίκας το στήθος.....
και γλυκό σαν της γυναίκας το δάκρυ...
στο βάθρο της αγκαλιάς  του άνδρα...

Ανάλαφρη σκέψη που δονείται από χτύπους καρδιάς...
και πετά ελεύθερη στον άνεμο...
δίνοντας πνοή στα ενωμένα στόματα στο σχήμα του φιλιού....
ανάμεσα στα σύννεφα..που αγαπάνε τη πρώτη βροχή του Σεπτέμβρη....

Αγάπη μου ...αγάπη μου ...αγάπη μου...
στον αιώνα της ποίησης...στον αγώνα του πάθους....
δοξάζω την ψυχή σου...δοξάζω το σώμα σου...
και ρέω σαν μέλι ...γλυκαίνωντάς σε...αγαπημένη μου ύπαρξη....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ