ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ
Τα πουλιά πετάξαν προς τη δύση, τα παιδιά σταμάτησαν να παίζουν...
νυχτώνει...και αλλάζει η υφή του ανέμου,που γίνεται πιο λεπτός και πιο υγρός...
είναι η ώρα του εσπερινού,...είναι η ώρα της αποτίμησης και του δοξασμού της επιβίωσης ...Δέηση,...προς πού;...προς ποιόν;...Άγνωσται αι βουλάι του Κυρίου...Άγνωσται αι βουλαί των ανθρώπων...Το σκοτάδι καλύπτει πια τα πάντα...Τα παιδια νυστάζουν και οι μεγάλοι ζούν-υποτίθεται-,στον τροχό της μοίρας ...Κλείνω την πόρτα του μοναστηριού της καρδιάς μου και αποσύρομαι....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Μηδενίζοντας το περιεχόμενο του σαβάνου μου αποκτώ την αθανασία...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΟΝΕΙΡΑ

ΟΝΕΙΡΑ
Δίστασα ...Δεν ξέρω γιατί;Ίσως γιατί λυπήθηκα να κάνω και αυτή την θυσία...Για χρόνια θυσίαζα στιγμές ονείρων στο βωμό της πραγματικότητας...Το έκαμα για να έχω ένα άλλοθι ...Να λέω πως δεν τα είδα ή δεν τα πρόσεξα...Πονηριές....Βλακείες...Και άδικο αίμα, χυμένο άσκοπα...Φέτος τα όνειρα θα προβληθούν κανονικά και ολοζώντανα...Ωμά,... με την ζοφερή απεικόνιση της καθημερινής μας ζωής....Έτσι θα ξεπεράσω τις υπεκφυγές των συναναστροφών και την υποκρισία του δημόσιου βίου...Ε...ήλθε ο καιρός με ψηλά το κεφάλι να αγαπάμε ανθρώπους(καμιά φορά και μάσκες), τιμώντας τους αιώνιους ζωντανούς-νεκρούς...Τους εραστές,...τους δολοφόνους....Γιατί ναι...Ο έρωτας ενίοτε τρέφεται και με αίμα...και πάντα με δάκρυ...
Αχ ...ποσο γλυκό είναι αυτό το δάκρυ...Μ αρέσει να δακρύζω....Μ αρέσει να ζω...Μ αρέσουν τα όνειρα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ