Ι.Όταν με βγάλαν από το χειρουργείο
μου είπαν πως αμέσως μπορώ να περπατήσω.
Πήρα λοιπόν το δρόμο για το σπίτι μου.
ΙΙ.Αποφασίζω και παίρνω 'εναν καθρέφτη.
Τον βάζω μπροστά στην καρδιά και βλέπω...
Να μ΄ οδηγούν οπλισμένοι στο χειρουργείο
να μου λεν οι χειρούργοι να περπατήσω
να περπατώ στους δρόμους για να φτάσω σπίτι μου
και κανείς να μην υπάρχει να μου εξηγήσει.
Θυμάμαι το παλιό αμάξι της γωνίας, με το λευκό του άλογο..._Χάθηκε στην κρίση της πολυτέλειας..._Χαθήκαμε στην κρίση της φτώχειας..._Μόνο το άλογο ζει βόσκοντας, στο λιβάδι της άνοιξης..._Και πίνοντας νερό από τη βρύση της μνήμης...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ