ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ

Έγραψα λόγια στο χαρτί, έγραψα και στους τοίχους,
Τα όνειρα μου έκανα μεγάλους Παραδείσους.
...
Μαύρη αλυσίδα φόρεσε, στο άσπρο της το χέρι,
Περνώντας κοντοστάθηκε στου πάρκου το παρτέρι.
...
Τότε την πρωτοαντίκρισα και άλλαξε η ζωή μου,
Την είδα και η αγάπη της, φώλιασε στην ψυχή μου.
...
Και είμ εδώ να τραγουδώ, στου έρωτα τη χώρα,
Ένα τραγούδι μιας μικρής, που αγαπάω τώρα.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΜΑΧΗΣ

Ειν ο χειμώνας που τις ζωές μας παρασέρνει
Είναι κι ο μπάτσος, που μοναχά ξέρει να δέρνει.
...
Τάξη κι αντιερωτικά αισθήματα των νόμων,
Δίνουνε δίκιο στις ζωές των παρανόμων.
...
Άγγελοι μαύροι απ τον καπνό, άδειες τις πόλεις κάνουν,
Τελείωσαν κι οι αγορές, εκεί που όλοι χάνουν.
...
Τούτος ο χρόνος ειν μισός, δεκαετία μάχης,
Τέλος να δώσουν οι λαοί στο σκύψιμο της ράχης.
...
Ένα το φως και δέκα μέτρα ο τόπος,
Αξίζει του αγώνα μας, αυτός εδώ ο κόπος
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

Τη θάλασσα αγνάντεψα και βρήκα την γυναίκα,
Τον έρωτα συνάντησα πλάι σε βάρκες δέκα.
...
Κύματα σπάνε στο γιαλό, πέντε ζωές πονάνε,
Εκείνη εκολύμπησε και οι Θεοί κοιτάνε.
...
Μια Θεά της θάλασσας, αγάπησα στ αλήθεια,
Γιαυτό προτίμησα να ζω, μέσα στα παραμύθια.
...
Μόνο εκεί τη συναντώ μέσα σ αφρούς κι αλάτι,
Μέσα σε όνειρο κρυφό, είναι και τούτο κάτι.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΙ ΔΕΝ ΕΓΡΨΕ Η ΜΟΙΡΑ

Του πελάγου το ποτάμι, ειν το χρώμα του λευκό,
Και του έρωτα γυναίκα, γεύση έχει από γλυκό.
...
Τι δεν έγραψε η μοίρα, ότι σκέπασε το φως,
Την εκοίταξε στα μάτια, φίλος ήταν, όχι εχθρός..
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΡΧΟΝΤΩΝ ΛΟΓΙΑ

Τι ειν η νύχτα, τι ειν καημός
ειν ένας δρόμος μοναχός
χωρίς τον ήλιο η ελπίδα.

Ο δρόμος όλος ειν στροφές
και πολιτείες μαγικές,
με απεργίες μια πατρίδα.

Ήταν χωράφια όλο στάχυα
μ΄ανθρώπους μ΄αναμμένα μάτια,
μέσα στου θέρους τις στιγμές.

Έβαλα πλώρη για να φύγω
λόγο να μείνω δεν αφήνω
αρχόντων λόγια δεν μπορώ.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΚΑΡΑΤΟΜΗΜΕΝΩΝ ΑΡΧΗΓΩΝ

Μια άπνοια έκανε την βραδιά, ακόμη πιο ζεστή.
Στην μακρινή πλατεία, δίπλα στων ηρώων τ΄ αγάλματα,
η γιορτή των καρατομημένων αρχηγών, είχε μόλις αρχίσει.
"Ήλθε η σειρά σου."του είπε η δήμιος.
"Ήλθε η σειρά μου ν΄ αναστηθώ...", απάντησε εκείνος...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΟΠΤΙΚΕΣ ΓΩΝΙΕΣ ΤΗΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ

Είχε πανσέληνο εκείνο το βράδυ
Το αγόρι, έβλεπε το ολόγιομο φεγγάρι από τον Βορρά.
Τι κορίτσι, έβλεπε το ολόγιομο φεγγάρι από τον Νότο.
Και η αγάπη, έβλεπε το ολόγιομο φεγγάρι από παντού.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ