ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ

Εκεί που ο χρόνος, τέλειωσε το ταξίδι του, στην ομορφιά,
Η ελευθερία, έγινε άγαλμα.
Πως να μην πονέσει ένα  μικρό παιδί;
...
Στα καράβια, οι σημαίες, είχανε γίνει σκελετοί για παράξενες αντένες.
Και οι κοίτες των ποταμών, γίνανε οχετοί βρόμικων υπονόμων...
...
Καλέ μου μάγε!
Κάνε κάτι, για να φέρεις πίσω εκείνο το κοριτσάκι!
...
Η φωνή του μάγου, δεν ακούστηκε.
Ή μάγος, δεν υπήρχε.
...
Στις λεωφόρους της Νέας Υόρκης, ο κόσμος συνέχιζε να περπατά, άσκοπα κι αμέριμνα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Ο ΑΦΕΝΤΗΣ ΧΡΟΝΟΣ

Έγραψ΄ η μοίρα πάνω στη μορφή σου,
Γράμμα αθώων που ΄δαν τη βροχή.
Έφυγ΄ η ώρα, έφυγ΄ η ψυχή σου,
Αυτό που λάτρευες ως χθες, αποχωρίσου.
...
Εκείνο το μικρό κ΄ υπάκουο βιολί,
Πίστευε, πως θα παίζει πάντα μόνο,
Όλα του κόσμου και χαρά και πόνο,
Όσα όταν θέλει, λέει η μουσική.
...
Μαργαριτάρια ειν΄ μόνο τα λόγια
Και ο ρυθμός, αλλάζει και περνά,
Στη μοναξιά του, πίσω αυτός γυρνά,
Σε καλογέρων μαύρα κομπολόγια.
...
Επάνω στη κοιλάδα του Ευρώτα,
Δίπλα στ΄ αρχαία βράχια του Μυστρά,
Ένας αφέντης χρόνος, μας μετρά,
Τον τελευταίο οβολό, ζητάει πρώτα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ