ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ

Εκεί που ο χρόνος, τέλειωσε το ταξίδι του, στην ομορφιά,
Η ελευθερία, έγινε άγαλμα.
Πως να μην πονέσει ένα  μικρό παιδί;
...
Στα καράβια, οι σημαίες, είχανε γίνει σκελετοί για παράξενες αντένες.
Και οι κοίτες των ποταμών, γίνανε οχετοί βρόμικων υπονόμων...
...
Καλέ μου μάγε!
Κάνε κάτι, για να φέρεις πίσω εκείνο το κοριτσάκι!
...
Η φωνή του μάγου, δεν ακούστηκε.
Ή μάγος, δεν υπήρχε.
...
Στις λεωφόρους της Νέας Υόρκης, ο κόσμος συνέχιζε να περπατά, άσκοπα κι αμέριμνα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ