ΠΛΑΤΕΙΑ

ΠΛΑΤΕΙΑ

Έφυγες απ την πλατεία...

Δεν έφυγες....Σε έδιωξαν ...

Γιατί ήσουν διαφορετικός...

Τους χάλαγες την θέα....

Ήθελες  ελευθερία...

Μα οι πλατείες έχουν όρια...

και χάρτινες αλυσίδες ...

για τους φυλακισμένους της...

Φυλακισμένοι -βολεμένοι...

Με πείσμα γενίτσαρου...

Αποβάλουν τους ελεύθερους...

Είναι η άτοπη εξουσία κάποιων...

Σκλάβων ...στους ομοίους τους...

Και συ φεύγεις ,με το κεφάλι κάτω...

Ηττημένος επαναστάτης του μάταιου...

Του σήμερα...

Ο Αγώνας για το  αύριο...

μπορεί να περιμένει...

Μέχρι νέοι δρόμοι ....

να κάνουν κομμάτια την πλατεία...

και να σκορπίσουν οι κρίκοι από χαρτί...

των δεσμών και των δασμών...

Φεύγουμε  μαζί....

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΚΛΟΥΒΙΑ(ΝΑΡΚΩΣΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ)

ΚΛΟΥΒΙΑ(ΝΑΡΚΩΣΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ)
Και ξαφνικά τα κλουβιά άνοιξαν...
και τα πουλιά που τα έβαψαν λευκά ..
μένουν μέσα...
Γιατί τα κάγκελα για αυτά,
  παραμένουν εκεί...πάντα...συνεχώς....
Ως αόρατα σίδερα...
Φόβος ...
Φόβος της ελευθερίας...
Ζαρώνουν και κλείνουν τα μάτια....
Μόνο στα όνειρα τους ειν ελεύθερα...
και τρέμουν μην ξυπνήσουν...
Και όταν ξυπνήσουν υμνούν ...
την άνεση των κλουβιών τους...
Ασφάλεια...
Τρώνε τις σάπιες σάρκες ...
που τους δίνουν οι δαμαστές τους...
Και  τους υμνούν ως αν θεούς...
Γιατί τα κάγκελα είν η σιγουριά τους...
και οι δαμαστές υπάλληλοι...
Περιμένουν και φοβούνται ...
το θαύμα της ελευθερίας...
Ως να τα ρίξουν στην αρένα ...
του νέου Κολοσσαίου ...
και κανένα δεν θα επιβιώσει....
Λευκά βαμμένα πουλιά....
σε αόρατα κελιά ...
Με απουσία ζωντανών ονείρων...
Νάρκωση...διαρκείας
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΖΗΛΕΥΩ ΤΗ ΝΥΧΤΑ

ΖΗΛΕΥΩ ΤΗ ΝΥΧΤΑ
Ζηλεύω την νύχτα...γιατί κλείνει το φως...
Γιατί κρύβει στην αμαρτία στο σκοτάδι...
Ο θάνατος έρχεται αργά....
Και αυτοί που μας πικραίνουν πάνε για ύπνο...
Παίζω τάβλι με το θάνατο...αναπνέοντας φαρμάκι..
Τέσσερα βήματα πριν το θαύμα...
Αγώνας...κόντρα...
Πάντα κόντρα....
Στο σύστημα τους...αυτό του θανάτου...
Δεν τους αξίζει αυτός ο κόσμος...
Μαύρο...του πένθους...της αντίδρασης...
Απέναντι...κατά μέτωπο....
Και δίπλα....στον άνθρωπο...
αυτόν...
τον ξεχασμένο...
τον  μόνο....
που ξέρει και να κλαίει....
Όχι....όχι....όχι...
Άρνηση...
Δεν ρίχνω το μυαλό μου στο καζάνι....
της κόλασης τους...
Προτιμώ το μαύρο...
Το μαύρο της αξιοπρέπειας...
Το μαύρο του απ έξω...
Του αυθεντικού...
Ζηλεύω τη νύχτα ...
που εξισώνει φίρμες και ανθρωπάκια...
Προτιμώ τα ανθρωπάκια...
γιατί είναι δικά μου...
Και ας μην κάνουν τη διαφορά...
και ας μην κάνουν την επανάσταση...
Μπορεί κάποτε...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΚΑΣΤΡΟ ΠΟΛΛΑΠΛΩΝ ΧΡΗΣΕΩΝ

ΚΑΣΤΡΟ ΠΟΛΛΑΠΛΩΝ ΧΡΗΣΕΩΝ
Φωτισμένο κάστρο....
Για μοντέρνους επισκέπτες....
Αυτό...
            που δέσποζε σαν φόβος....
Εχθρών και φίλων...
Τότε....
Τώρα;
Τουριστικό αξιοθέατο...
Σε λόφο μέσα στον απέραντο κάμπο...
Μόνιμο σκουπίδι....
ή συλλεκτικό αντικείμενο...
ή σημείο προσκυνήματος ....
Ή όλα μαζί....
Κάστρο πολλαπλών χρήσεων....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ