ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Ο Αυτοκράτορας, κοίταξε τα γκρεμισμένα τείχη της πόλης.
Επέλεξε να πέσει, μαζί με τα τείχη...
Εκείνος, έγινε τραγούδι.
Τα γκρεμισμένα τείχη, μοντέλα, για τουριστικές φωτογραφίες...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΟΝΕΙΡΑ ΜΕ ΘΕΑ ΤΗ ΒΡΟΧΗ

Αυτή η πολυθρόνα, είχε κάτι δικό της. Εδώ καθόταν όταν ονειρεύτηκε, για πρώτη φορά τον έρωτα... Τώρα, ειν΄ η σειρά μου να ονειρευτώ... Βρέχει!!!
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΟΙ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΕΣ ΚΟΡΥΦΕΣ

Και έμεινε να πολεμά, με μια θάλασσα, που μέσα της δεν είχε κολυμπήσει ποτέ... Τα ψάρια, είχανε φύγει από τα δίχτυα... Τα βουνά πλέον, είχαν το λόγο...Και οι κορυφές τους χιόνι...Όχι! Θεούς εκεί, δεν είδε...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΈΛΕΓΧΟΣ ΤΩΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ

Κάθε παιδί που γεννιέται, κρύβει μέσα του τρεις ανθρώπους.

Έναν αυτοκράτορα,

Έναν αναρχικό

Κι ένα φονιά.

Η γνώση μόνο, μπορεί να κάνει το παιδί ΄'Άνθρωπο".

Η ελεγχόμενη γνώση, θα το κάνει σίγουρα φονιά...

Φονιά του εαυτού του, πρώτα απ΄ όλα...

Αυτό ζητά,

Ο σύγχρονος έλεγχος των συνειδήσεων...

Το νου σας...

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ

κοιτάζοντας ένα δέντρο
γνώρισα  την αξία
μιας σταθερής αιωνιότητας
..
όποιος αντέξει
..
ο χρόνος
σαπίζει
την ιστορία
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
..

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ

απόψε
την λύση
θα την δώσει
το βράδυ
..
μόνο αυτό μπορεί
..
η δημιουργία
θα αργήσει
..
τριάντα χρόνια σιωπή
..
έστω το βράδυ
..
έστω μια απλή λύση
..
η τελευταία στιγμή
δίνοντας στην αγωνία τέλος
εκπέμπει
τα τελευταία ίχνη
μιας
ζητούμενης σοφίας
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΟΑΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΟΣ

Η όαση του απογεύματος,
Δίνει μέσα από την φυσική μου απομόνωση,
Ένα νόημα απογείωσης, στη γραφή μιας μεταμόρφωσης...
Απέναντι μου, ο Θεός...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

Η ΣΤΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ

Μυρίζοντας ένα λουλούδι, γνωρίζω πως μια εποχή αλλάζει...
Περιμένοντας τα τείχη να πέσουν, μοιάζω με πορθητής του εαυτού μου...
Και οι επόμενες εποχές, θα είναι ίδιες...
"Μιλώντας σου για αλλαγές, δεν βλέπεις το τρένο, που γυρίζει πίσω..."
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΑΚΡΥ ΤΑΞΙΔΙ

Μου χαμογέλασε η ξένη γυναίκα.
Όταν η αγάπη βρίσκει λιμάνι,
Μετά από μακρύ ταξίδι,
Δεν χρειάζονται λόγια...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΑΤΙΑ

Υπήρχε κάποτε παλιά, εκεί που οι διακοπές συναντούσαν τη θάλασσα, ένα μικρούλι καραβάκι.
Κάθε που βασίλευε ο ήλιος, έπαιρνε τους τίμιους παραθεριστές της εποχής και τους σεργιανούσε , απ΄ ακρογιάλι σ΄ ακρογιάλι...
Πάντοτε, την ώρα που βράδιαζε...
Πάντοτε, την ώρα που η νύχτα, έκλεινε την αγκαλιά της, τα όνειρα...
Αυτό το καραβάκι, το έλεγαν "Ανάγκη"!
Αυτό το καραβάκι, το λένε "Ανάγκη"!
Ανάγκη, για πραγματικά ταξίδια...
Ανάγκη, τα μάτια, να ξαναγίνουν παιδικά...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ