ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΣ ΕΡΩΤΑΣ
Αγάπησε την ....
Να είσαι ερωτευμένος μαζί της...
Το αξίζεις ...της αξίζεις...
Κάνε υπομονή...θα το δει...θα το νοιώσει...
Κι αν όχι...
Βγες στην φύση...περπάτα...
Δίπλα στην θάλασσα....
Ρίξε μια πέτρα στο λιμάνι όταν φτάσεις...
Στο πιο βαθύ του μέρος...
Στην θάλασσα τα βάθη ...
Να μείνει ο ξεχασμένος έρωτας αυτός...
Και η άνοιξη θα σου φέρει ...
Κάτι...
Τι;
Δεν ξέρω...
Ζήσε το...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΜΙΛΗΣΕ ΜΟΥ

ΜΙΛΗΣΕ ΜΟΥ
Μίλησε μου...σε ικετεύω....
Μόνος.....δεν αντέχω..,
Είμαι απο άλλο κόσμο ...
από άλλο πλανήτη....
Μίλησε μου....μην με φοβάσαι...
Σαγαπώ κι ας είμαι μακρυά ...
Πες μου μια δυο λέξεις...
Φόρεσε το όμορφο σου χαμόγελο ...
Μίλησε μου με τη  αγγελική φωνή σου...
Μάγεψε με το χρυσό σου ραβδί...
Σε θέλω...σε θέλω απόψε...
Σπάσε το χρόνο ...σπάσε το χώρο....
Μίλησε μου ...κράτησε με ζωντανό...
Κάτω απ το φεγγάρι....
Τραγούδησε για την αγάπη...
Αγάπησε με κι ας με βλέπεις άσχημο....
Μέσα στο βάτραχο ειν ο πρίγκιπας ..
Μίλησε μου το παραμύθι συνεχίζεται...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

She Walks In Beauty – Lord Byron

She Walks In Beauty – ερωτικό ποίημα Λόρδος Μπάιρον

Ο Λόρδος Μπάιρον (Lord Byron ή Λόρδος Βύρων) είναι γνωστός όχι μόνο ως ένας μεγάλος φιλέλληνας, αλλά και ως ένας ερωτικός ποιητής που μάγευε με τη λυρικότητα και τρυφερότητα των στίχων του.

Το ποίημα She walks in beauty φαίνεται να γράφτηκε από το Λόρδο Μπάιρον για μια γυναίκα που αγαπούσε, που θαύμαζε για τη συγκλονιστική της ομορφιά.

Η πραγματικότητα βέβαια είναι πολύ διαφορετική, αφού γράφτηκε για ξαδέρφη του, την Mrs. Wilmot που γνώρισε σε ένα πρωινό τσάι. Η γυναίκα αυτή φορούσε ένα βαθύ μαύρο φόρεμα, και συγκλόνισε τον ποιητή με τα σκούρα μαλλιά και μάτια της, αλλά και τις σκιές που έπεφταν στο πρόσωπο της.

She Walks In Beauty – Lord Byron, στιχοι σε μετάφραση

Βαδίζει μες στην ομορφιά, όπως η νύχτα
στον  ανέφελο ουρανό που φωτίζεται από τα άστρα
στο βλέμμα και στην μορφή της φοράει
ό,τι πιο υπέροχο, λαμπερό και σκοτεινό
διυλισμένο στο απαλό φως,
που ο παράδεισος δεν επιτρέπει στην αυθάδικη την ημέρα

Μία λιγότερη αχτίδα, μια περισσότερη σκιά,
την ανείπωτη της χάρη θα χαλούσαν,
εκείνη που κυματίζει σε κάθε πλεξούδα
ή που φωτίζει απαλά το πρόσωπο της
εκεί που οι σκέψεις της εκφράζονται με τόση γλύκα
πόσο αγνός, πόσο αγαπημένος είναι ο τόπος που κατοικούν

Σε αυτό εδώ το μάγουλο, πάνω από αυτό το φρύδι
ήρεμα κι απαλά, αλλά τόσο εκφραστικά,
τα χαμόγελα που νικούν, τα χρώματα που αστράφτουν
που εξιστορούν ημέρες με τόση καλοσύνη
τον νου που βρίσκεται σε ηρεμία με όλα αυτά
μια καρδιά με τόσο αθώα αγάπη…

ΚΕΝΟ...

ΚΕΝΟ...
Ο χρόνος τέλειωνε,,,
Η νύχτα είχε φτάσει στο χωριό...
Τα σπίτια όλα κλειδωμένα...
Περπατούσες μόνος..
Μα που είναι οι άνθρωποι;
Που χάθηκαν;
Ένα κενό μόνο γύρω σου...
Αναπολείς...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ