ΣΤΑ ΔΥΟ ΤΗΣ ΧΕΡΙΑ

Έσπασα του σαλονιού τ΄όμορφο βάζο.
Στο νου την λισμονιά, απόψε ανεβάζω.

Βλέποντας τη να περνά απ΄ την πλατεία,
Έγινε ευθύς για με, νεκρή θρησκεία.

Αδειανό είναι το τείχος της ψυχής,
Οι βασιλιάδες το κατέλαβαν της γης.

Μόνος ο ήλιος να παλέψει τη σιωπή,
Κοίταζα μόνος τα βουνά τη χαραυγή.

Μπέρδεψα τις λέξεις με τ΄αστέρια
κι έμεινα γυμνός στα δυο της χέρια.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ