ΕΡΩΤΙΚΗ ΥΠΕΡΦΥΣΙΚΗ

Ο δικός μου ο έρωτας, δεν ζει πια.
Έζησε, πολλά χρόνια πριν.
Δεν ήξερε καν πως υπήρχα...
..........................................................
Κι εγώ, μόλις τώρα έμαθα,
Πως σβήνοντας τρεις λέξεις,
Γκρεμίζω ένα φρούριο...
Απελευθερώνοντας τον έρωτα,
Που νόμιζα νεκρό...
..........................................................
Ο έρωτας, δεν έχει ανάγκη,
Μια παρουσία φυσική,
Αφού, ο Θεός τον έπλασε...
...........................................................
Οι λόγοι της παρηγοριάς,
Δεν μ΄ άρεσαν ποτέ...
..........................................................
Αρκεί, που κάπου - κάπου,
Βλέπω μια φωτογραφία της...
Και την κοιτάζω για ώρες...
..........................................................
Να της μιλάω, δεν χρειάζεται.
Κι αν απούσα είναι, εκείνη, ξέρει καλά.
Και από μένα πιο καλά...
...........................................................
Ένα ποτάμι!
Να ένα ποτάμι!
Με το νερό του να τρέχει...
..............................................................
Αυτό, δεν είναι νερό,
Αυτό, ειν΄ έρωτας...
Που τρέχει και τρέχει,
Που περνάει,
Και σαν βροχή, γυρίζει πίσω...
.............................................................
Κι αν δεν την άγγιξα ποτέ,
Μαζί της έκανα τον πιο ωραίο έρωτα....
Ναι κι αυτή το ξέρει,
Το ένοιωσε...
.............................................................
Τελευταία, δεν θέλω να μιλάω...
Κοιτάζω μόνο, τον ήλιο να φεύγει....
.............................................................
Δεν φεύγει....
Γρήγορα, θα είναι πίσω πάλι...
............................................................
Έτσι κι εκείνη...
Δεν έφυγε ποτέ!
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ

Η ειρήνη ζητά ελεημοσύνη απ΄τους βαρβάρους.
Δυο χιλιάδες δεκατρία χρόνια μετά Χριστώ...
Μυικές μάζες και χρήματα, έσβησαν το χαμόγελο...
Κυβέρνηση, το μίσος...
.................................................................................
Ένα μαύρο πέπλο, κάλυψε τον ουρανό...
Η νύχτα, ήλθε απ΄ το Βορρά
.................................................................................
Το μόνο, που παράγεται εδώ πια,
Είν΄ ένα παζάρι...
Ένα παζάρι τιμαλφών...
................................................................................
Και η εξουσία, σκύβει το κεφάλι....
Το παζάρι κυβερνά...
Ανώνυμο....αόριστο....και άχρωμο....
................................................................................
Ένα παζάρι διεθνές...
Ελλάδα, Ιταλία,  Ισπανία,
Κύπρος, Πορτογαλία...
Έρημος...
.................................................................................
Τι έγινε αδέλφια;
Η καλοπέραση, έφερε τον ύπνο...
Οι υποσχέσεις, έφεραν τα όνειρα....
Έρημος...
..................................................................................
Και μετά τι;
Σκελετοί και ξεσκισμένες σάρκες,
Από ύαινες και όρνεα...
ίσως και κάποιες περιπλανώμενες κατάρες...
...............................................................................
Α...να κι οι έμποροι...
Α...να κι οι βοηθοί τους...
Μαυραγορίτες και προπαγανδιστές...
Και κάποιοι, που λένε:"έτσι πρέπει".
...............................................................................
Ε...φίλε...τους ακούς;
Ε...πληρώνονται, για να τα λένε....
................................................................................
Νότος: Θύμα και θύτης και θύμα και πάλι θύμα...
Και πάντα θύμα...
...............................................................................
Ο Οδυσσέας, έκλεισε τα αυτιά των συντρόφων του
Και μετά, όλοι τους μαζί, ξέφυγαν απ΄ τις Σειρήνες...
Ο Οδυσσέας, δεν ξαναγεννήθηκε...
............................................................................
Λοιπόν;
Όσοι μείναμε, τι κάνουμε;
Ένα σκυφτό κεφάλι πια, δεν φτάνει...
.................................................................................
Κάποτε, μοίρασαν τον κόσμο...
Ε και;
...............................................................................
Ποια μοιρασιά, διήρκησε για πάντα;
Και πότε, οι άνθρωποι κερδίσανε ,
Απ΄των αφεντικών τις μοιρασιές;
.............................................................................
Κοιμάστε ακόμη ε;
Ο ποιητής, σας δείχνει με το δάκτυλο...
Ο Σπάρτακος το ίδιο...
............................................................................
Κάποτε, μια επανάσταση απέτυχε.
Δεν απέτυχε...
Την απέτυχαν οι κομιστές της...
Θεός, με αποτυχημένους Άγιους, δεν γίνεται...
..........................................................................
Ο ποιητής, σας δείχνει με το δάκτυλο...
Κοιμάστε...ε;
Τα παιδιά σας θα είναι πάλι δούλοι...
..........................................................................
Ένας Νότος...
Πέντε χώρες δούλων...
Σε γαλέρες πολυτελείας...
Τώρα πια τα μαστίγια είναι γλυκά....
Κατασκευασμένα από ίνες βελούδου...
.......................................................................
Ναι!
Τα παιδιά σας, θα είναι πάλι δούλοι...
Ναι! Και σας αρέσει...
........................................................................
Σε σας μιλάω...
Α...ξέρω...είναι οκτώ η ώρα...
Α...είναι η ώρα των "ειδήσεων"
Ξέρω...είναι η ώρα των ναρκωτικών...
.......................................................................
Ειδήσεις τότε: Το χρηματιστήριο Α θα φτάσεις στις εκατό χιλιάδες μονάδες...τρέξτε άνθρωποι να βγάλτε λεφτά...
Ειδήσεις σήμερα: Εσείς φταίτε...εσείς τα φάγατε...
Δημοσιογράφοι: Οι ίδιοι...
Ξέρω...δεν καταλάβατε...
.............................................................................
Δεν πειράζει...
Αυτοί, που αξίζει το κατάλαβαν...
Μπορεί αύριο και να πεθάνουν....
............................................................................
Αλλά εσείς...δούλοι...
Η αλλιώς ...έφεδροι...
Στον πόλεμο, πεθαίνουν και οι έφεδροι....
...........................................................................
Ευτυχώς, ζουν οι ποιητές...
Κανένας ποιητής δεν πεθαίνει...
Όλοι οι ποιητές, γυρίζουν πίσω...
Και σας δείχνουν με το δάκτυλο...
.........................................................................
Εντάξει...εντάξει...φεύγουμε....
Οι "δημοσιογράφοι" είναι πιο σημαντικοί...
Μόνο, που όταν πεθάνετε, αυτοί θα σας ξεχάσουν...
.......................................................................
Καληνύχτα άνθρωποι του Νότου...
Καληνύχτα ορέ...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ