ΑΙΩΝΕΣ ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

ΑΙΩΝΕΣ ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ
Βρέθηκα μόνος να γυρίζω... γύρω από άξονα κάθετο στην απέναντι στοά της αγοράς....
Τίποτε δεν περιμένω ,ούτε σήμερα,ούτε αύριο....
Ο πόνος είναι εσωτερικός σε ψυχή και σε σπλάχνα....
Και τότε άκουσα... τον μακρινό ...γνωστό ήχο της παλιάς καμπάνας,να χτυπά στην δωδέκατη ώρα πάνω στο ακριβώς...
Έψαχνα την βόρεια κορυφή ,του μαύρου όρους ,πίσω από τα σύννεφα που περνάνε,με το μολυβί τους χρώμα να φέρνει δάκρυα μελαγχολίας ...
Μα δεν βρέχει...
Ορίζοντας κενός ...άδειος από τα καθαρά άνθη του φύκου...
Όταν ο μήνας που ετοιμάζει το χειμώνα... ξερνάει πίεση και λευκό άλας ...
Διάθεση βαριά και θλιβερή,χωρίς ευδιάθετα νέα από την υψηλή πύλη της έρευνας...
Ύπαρξη ανύπαρκτη,χωρίς την χάρη της εντατικής χαράς των χρόνων πρίν ιστορία...
Ομολογώ την πτώση των εφηβικών αισθήσεων,χωρίς την ζέστη του παλαιού έρωτα...
Λαμβάνω απάντηση... της ξεπουλημένης στον άγουρο ίππο ,που κολυμπάει ανάσκελα μέσα σε λίμνη από χρυσόσκονη ...
Αλλά ....θέλω...να εκραγώ και  να τα σπάσω...τα δεσμά....και τα λόγια....
Και ας γίνει η νύχτα μόνιμη δράση...για τους πονεμένους αιώνες της σχετικότητας....
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΝΥΧΤΑΣ

ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΝΥΧΤΑΣ
Βιαστικά η νύχτα ήλθε...
Ούτε καν χαιρέτησε...
Δεν ρώτησε κάν αν τη θέλαμε....
Περιφρονητική σαν ξιπασμένη βασίλισσα ...
Μόνο πέταξε το πέπλο πάνω μας....
Τόσο μαύρο που κάλυψε τα πάντα...
Σφράγισε πόρτες και παράθυρα...
Λάθος μη γίνει...
Και μπουν από εκεί οι σφετεριστές ...
Φρουρεί τα πάντα μόνη της...
Μέχρι να καταρρεύσει ...
σαν πύργος από τραπουλόχαρτα...
Σαν έλθει το πρωί...και βγει ξανα ο ηλιος...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ